III SA/Gd 309/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. C. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych [...] z dnia 8 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Nadleśniczy Nadleśnictwa E. (dalej także jako: "Nadleśniczy", "organ pierwszej instancji" lub "organ"), działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 126 w związku z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; powoływanej dalej jako: "k.p.a."), postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021 r., nr [...] odmówił A. Sp. z o. o. z siedzibą R. C. (zwana dalej także jako: "Spółka" lub "skarżąca spółka") wznowienia postępowania w sprawie odwołania od protokołu oględzin, ostatecznego szacowania szkody i ponownego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych (w skrócie zwany - " protokołem oszacowania szkody") sporządzonego w dniu 14 listopada 2020 r. przez Wojskowe Koło Łowieckie "O." (dalej jako - "Koło Łowieckie"). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 14 listopada 2020 r. Koło Łowieckie dokonało szacowania należącej do skarżącej spółki uprawy kukurydzy uszkodzonej przez jelenie, sarny, położonej w C. (działki nr: [...], [...], [...]). Z szacowania sporządzono ww. protokół, który został podpisany przez przedstawicieli Koła Łowieckiego. W dniu 25 listopada 2020 r. (data nadania przesyłki poleconej) Spółka złożyła do Nadleśniczego odwołanie od powyższego protokołu. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 r. (nr [...]) Nadleśniczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na przekroczenie siedmiodniowego terminu, zaznaczając, że data stempla pocztowego wskazuje, że odwołanie wniesiono dopiero po upływie 11 dni od sporządzenia protokołu szacowania szkody. Pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Spółka wywodziła okoliczność sfałszowania dowodów z faktu, iż w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2020 r. Nadleśniczy stwierdził, że protokół z szacowania szkody został podpisany przez poszkodowanego. W ocenie organu pierwszej instancji, brak jest podstaw do wznowienia postępowania, gdyż wzmianka na temat rzekomego podpisania protokołu szkody przez skarżącą spółkę była wynikiem omyłki pisarskiej, a nie sfałszowanego dowodu w postaci protokołu szacowania szkody, którego prawdziwości Spółka nigdy nie zaprzeczała, zarówno we wniesionym odwołaniu, jak i we wniosku o wznowienie postępowania. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że dowody, na których oparł się były sfałszowane. Istotą sprawy była nie tyle sama treść protokołu z szacowania szkody, co wniesienie odwołania po terminie i brał pod uwagę datę sporządzenia protokołu z szacowania szkody oraz datę nadania przesyłki. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła zażalenie, w którym podniosła, że niedopuszczalne jest pominięcie przez organ, tak ważnej kwestii, jak sfałszowanie treści protokołu szkody. Organ wspomniał jedynie o pomyłkowym stwierdzeniu w zakresie podpisania protokołu. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych (dalej także jako: - "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 8 lutego 2021 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zakwestionowane postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że w pkt 8 protokołu szacowania szkody z dnia 14 listopada 2020 r. rubryka "zastrzeżenia wniesione przez poszkodowanego" została przekreślona, a na końcu protokół zawiera tylko podpisy osób sporządzających protokół, bez podpisów poszkodowanego oraz przedstawiciela izby rolniczej. W uzasadnieniu postanowienia z 4 grudnia 2020 r. wskazano, że protokół szacowania został podpisany przez poszkodowanego. We wniosku o wznowienie skarżąca Spółka wskazała, że organ w rozstrzygnięciu z dnia 4 grudnia 2020 r. poświadczył nieprawdę, że protokół zawiera podpis poszkodowanego. Przekreślenie rubryki w pkt 8 protokołu szacowania z dnia 14 listopada 2020 r. było powodem jego niepodpisania przez skarżącą spółkę. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania. Wniosek oparto na zarzucie sfałszowania dowodu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. in fine "okazały się" stwierdzenie sfałszowania dowodu powinno nastąpić w drodze stwierdzenia tego faktu przez sąd lub inny organ, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 stycznia 2020 r., II SA/Po 1118/19). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie zachodzą żadne z okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a., tj. sfałszowanie dowodu nie jest oczywiste, wznowienie nie jest niezbędne dla uniknięcia dla życia lub zdrowia ludzkiej albo poważnej szkody dla interesu społecznego, a jednocześnie brak jest przeszkód by wszcząć właściwe postępowanie przed sądem lub innym organem. Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że dowody, które zdaniem skarżącej Spółki miałyby zostać sfałszowane, nie były dowodami, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że nie złożyła podpisu pod protokołem tylko dlatego, że nie umieszczono jej uwag w pkt 8 protokołu szacowania, gdyż nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżąca spółka obecna przy szacowaniu umieściła swoje zastrzeżenia w miejscu przeznaczonym na podpis strony poszkodowanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zaskarżyła w całości powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia, domagając się rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 oraz art. 6 k.p.a. poprzez nie podjęcie z urzędu czynności zmierzającej do wyjaśnienia sprawy, dotyczącej zgłoszonego zarzutu sfałszowania protokołu oględzin, a tym samym nie wypełnienia przez organ przesłanki obowiązku działania zgodnego z prawem. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że wniosła o wznowienie postępowania, w którym podniosła zarzut oczywistego sfałszowania protokołu oszacowania, z uwagi na to, że jego treść w całości sporządzona został przez przedstawiciela Koła Łowieckiego. We wniosku powołała się na niezgodne z prawdą oraz intencją Spółki wypełnienie protokołu przez Koło Łowieckie w pkt 8 - zastrzeżenia wniesione przez poszkodowanego, a także brak wskazówki sporządzającego protokół, dlaczego poszkodowany odmówił podpisu. Spółka powołała się na oczywiste zakłamanie dokonane przez organ w dokumencie szacowania szkody, co podnosiła w odwołaniu, wskazując że nie może porozumieć się z Kołem Łowieckim. Przedstawiciel Spółki nie złożył podpisu pod protokołem z uwagi na nieprawdziwe sporządzenie treści dokumentu. Tymczasem organ wskazał, że nic nie stało na przeszkodzie, żeby Spółka umieściła swoje zastrzeżenia w miejscu przeznaczonym na podpis strony poszkodowanej, nie tłumacząc jednak w jaki sposób mogła tak postąpić, skoro dokument protokołu był dokumentem urzędowym, całkowicie oddanym w dyspozycję podmiotu sporządzającego ten dokument, do którego nie miała dostępu. Spółka dodatkowo wskazała, iż w jej mniemaniu, argument organu, że w sprawie o wznowienie postępowanie nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 145 § 2 i 3 k.p.a., jest niezasadny. Zdaniem Spółki, organ powinien skierować wniosek o wszczęcie dochodzenia karnego, gdyż protokół jest dokumentem urzędowym i nie ma przy jego wypełnianiu miejsca na nonszalancję o charakterze stwierdzenia: "że strona mogła coś dopisywać pod swoim podpisem ...". Protokół od początku do końca pozostający w dyspozycji organu sporządzającego, strona może go podpisać albo nie, a to organ wpisuje odpowiednie treści do tego dokumentu. Teza i założenie organu, stanowi naruszenie podstawowej zasady - zasady praworządności. To organ powinien zawiadomić stosowne organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sfałszowania dokumentu urzędowego, czego nie uczynił i od razu odmówił wznowienia postępowania, podczas, gdy powinien je zawiesić i dążyć do wyjaśnienia sprawy poprzez postępowanie karne, które w tej sprawie powinno być przeprowadzone i stanowić podstawę do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Orzekanie, w myśl art.135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie skarżąca spółka uczyniła postanowienie z dnia 8 lutego 2021 r. Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, którym utrzymał w mocy postanowienie Nadleśniczego Nadleśnictwa w E. z dnia 12 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Nie było w sprawie kwestionowane, że w dniu 14 listopada 2020 r. został sporządzony protokół oszacowania szkody przez Wojskowe Koło Łowieckie "O.". Podczas szacowania szkody poszkodowany - skarżąca spółka była reprezentowana przez K. K. (vide: pełnomocnictwo w aktach adm. sprawy). Kwestie dotyczące szkód łowieckich zostały uregulowane w Rozdziale 9 "Szkody łowieckie" ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (tekst jednolity: Dz. U. z 2020r., poz. 1683 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa). W myśl art. 49a ust. 1 ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania prowadzonego przez nadleśnictwo lub dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy, dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny (pkt 1) oraz przy wykonywaniu polowania (pkt 2). Szacowania szkód, o których mowa w ust. 1, a także ustalania wysokości odszkodowania dokonuje zespół składający się z przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego, przedstawiciela dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda (art. 46 ust. 2). Właściciel albo posiadacz gruntów rolnych wniosek o szacowanie szkód, o których mowa w ust. 1, w tym ustalenie wysokości odszkodowania, składa do dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego (art. 46 ust. 3). Stosownie do art. 46 ust. 6 ustawy, szacowanie szkody składa się z oględzin i szacowania ostatecznego, przy czym oględzin dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 46 ust. 3 (art. 46a ust. 2 tej ustawy), a niezwłocznie po zakończeniu oględzin dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego sporządza protokół (art. 46a ust. 4). Natomiast jak stanowi art. 46c ust. 2 ustawy, szacowania ostatecznego dokonuje się najpóźniej w dzień sprzętu, przed dokonaniem sprzętu uszkodzonej uprawy, a w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 7, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 46 ust. 3. Niezwłocznie po zakończeniu szacowania ostatecznego dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego sporządza protokół - art. 46c ust. 5 ustawy. Wypłaty odszkodowania dokonuje dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego w terminie 30 dni od dnia sporządzenia protokołu z szacowania ostatecznego, od którego nie wniesiono odwołania (art. 46c ust. 8 ustawy). Przepis art. 46d ust. 1 ustawy, stanowi, że właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Jak stanowi art. 46d ust. 1 zdanie drugie tej ustawy odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5. Poza sporem było, że skarżąca odwołała się od ww. protokołu oszacowania szkody. Jednak postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 r. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, gdyż oszacowania dokonano w dniu 14 listopada 2020 r., a odwołanie zostało wniesione w dniu 25 listopada 2020 r. (data nadania przesyłki poleconej). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na brak zastrzeżeń oraz na podpisanie protokołu oszacowania szkody przez poszkodowanego. Skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła w dniu 31 grudnia 2020 r. wniosek datowany na dzień 30 grudnia 2020 r. o wznowienie postępowania, podnosząc że "twierdzenie, że sporządzony protokół został obustronnie podpisany jest nieprawdziwe". W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania, skarżąca spółka podniosła, że poszkodowany nie zgodził się z zapisem protokołu w kwestii przekreślenia punktu 8 - a mianowicie "z przekreśleniem, że nie wnosi zastrzeżeń" i dlatego go nie podpisał. Wobec powoływania się na fakt podpisania protokołu przez poszkodowanego "należy stwierdzić, że przedstawiony dowód w sprawie jest nieprawdziwy, co uzasadnia wniosek oraz podstawę prawną niniejszego wniosku o wznowienie postępowania". Do wniosku skarżąca spółka załączyła protokół oszacowania szkody z dnia 14 listopada 2020 r., na którym jest brak podpisu poszkodowanego - skarżącej spółki reprezentowanej przez K. K. Skarżąca spółka zatem wniosek o wznowienie postępowania opierała na sfałszowaniu dowodu, tj. protokołu oszacowania szkody, a jako podstawę wznowienia postępowania wskazała na przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Trzeba wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna (postanowienie ostateczne). Jak podnosi się w literaturze prawa "wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 536). Enumeratywny katalog wad postępowania, przesłanek stanowiących podstawę do wzruszenia rozstrzygnięć w tym trybie, ustanowiony został w art.145 § 1 pkt 1-8 oraz w art.145a i art. 145b k.p.a. Wszczęcie postępowania wznowieniowego jest uzależnione od wystąpienia dwóch przesłanek, pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną lub takim postanowieniem, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. przyczyn. Jednak prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek - w pierwszej kolejności - zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Złożenie podania o wznowienie postępowania po upływie terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., skutkować powinno odmową wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy należy przyjąć, że skarżąca spółka o podanych we wniosku okolicznościach wznowienia wiedziała już w dniu 14 listopada 2020 r., tj. w dacie sporządzenia protokołu szkody. Nie może budzić najmniejszej wątpliwości, że zarówno fakt nie podpisania protokołu i przyczyna jego niepodpisania były w momencie sporządzenia protokołu skarżącej spółce znane. Zatem miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania określony powyższym przepisie k.p.a., upłynął z dniem 14 grudnia 2020 r. Kierując natomiast podanie o wznowienie postępowania w dniu 31 grudnia 2020 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie w aktach admin.) skarżąca spółka uchybiła więc bezsprzecznie terminowi określonemu w art.148 § 1 k.p.a. Okoliczność ta czyni zasadną odmowę wznowienia postępowania. Złożenie bowiem podania o wznowienie postępowania po terminie stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, jednak postępowanie w niniejszej nie mogło zostać wznowione również z innych przyczyn. Zgodnie z 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art.145 § 2 k.p.a.). Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art.145 § 3 k.p.a.). Jak już podniesiono odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania następuje w razie negatywnej weryfikacji formalnej podania. Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się również, że do odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), może dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 3005/18). A także, gdy przeszkody do wznowienia są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 maja lutego 2021 r., sygn. II SA/Bk 297/20). Sąd orzekający powyższe poglądy podziela. Należy podkreślić, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W realiach niniejszej sprawy nie można przyjąć, aby okoliczności wskazane przez skarżącą spółkę w podaniu o wznowienie postępowania powyższe warunki mogły spełniać. Z treści przedłożonego przez skarżącą protokołu oszacowania szkody jednoznacznie wynika, że nie został on podpisany przez poszkodowanego, także przyczyna jego nieodpisania została przez skarżącą spółkę wskazana. Co jednak istotne organy obu instancji tych okoliczności nie negowały. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wzmianka (w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2020 r.) na temat rzekomego podpisania protokołu z oszacowania szkody przez skarżącą spółkę była wynikiem omyłki pisarskiej a nie sfałszowania dowodu. Także w zaskarżonym postanowieniu na str. 2 podniesiono "nadto w protokole brak jest podpisu przedstawiciela A. Sp. z o.o., co już samo przez się stanowi o tym, że nie zgodził się z treścią protokołu" i na str. 3 wskazano, że rubryka zastrzeżenia "została przekreślona, a na końcu protokół zawiera tylko podpisy osób sporządzających protokół, bez podpisów poszkodowanego oraz przedstawiciela izby rolniczej". Zarówno brak podpisu poszkodowanego oraz tego przyczyna, nie były przez organy kwestionowane. Trudno tym samym przyjąć, że w takiej sytuacji mamy do czynienia "z fałszywym dowodem", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Trzeba też zgodzić się z organem odwoławczym, iż nie można uznać, że sprawie mogą zachodzić okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Ponadto, w okolicznościach niniejszej sprawy nie może ujść uwadze, że poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania skarżąca spółka zmierza do usunięcia negatywnych skutków wynikających z nie zachowania przez nią terminu do złożenia odwołania (art. 46d ust. 1 ustawy). Skarżąca spółka niewątpliwie w ten sposób dąży do ponownego dokonania oszacowania szkody. Jak pisze w zażaleniu profesjonalny pełnomocnik skarżącej spółki "jest jasnym, że skoro nie podpisał i nie mógł wnieść zastrzeżeń bo rubrykę 8 przekreślono - jedynym etapem wiodącym do załatwienia sprawy szkody jest ponowne przeprowadzenie oględzin i sporządzenie właściwego protokołu (...)". W tym aspekcie sprawy należy zauważyć, że jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 866/20 sporządzenie protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 (protokół oględzin) i sporządzenie protokołu, o jakim mowa w art. 46c ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (protokół szacowania ostatecznego), są czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi obowiązków i uprawnień wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skoro protokół oszacowania szkody jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), to nie stanowi aktu, o którym jest mowa w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z ugruntowanym stanowiskiem judykatury i literatury prawa, trybu wznowienia postępowania nie można stosować do działań organów administracji publicznej w innych formach. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Wyrok został przez Sąd wydany w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo postanowienie kończące postępowanie. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).