III SA/Gd 33/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. z dnia 29 października 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 33/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił sprzeciw A. L. od opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku okresowego. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 26 września 2018 r. (vide: postanowienie z dnia 7 listopada 2018 r. o stwierdzeniu prawomocności, k. 100v akt). W dniu 29 października 2018 r. (wpływ do Sadu w dniu 31 października 2018 r.) skarżąca wniosła formularz urzędowy PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W treści wniosku, jako przedmiot zaskarżenia wskazała "przewlekłe prowadzenie sprawy i bezczynność nieprzekazania skargi wraz z aktami do sądu". Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498). Wniosek skarżącej z dnia 29 października 2018 r. został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Wszystkie wyżej wskazane okoliczności stanowią - w świetle cytowanego wyżej art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. - podstawę do stwierdzenia, że rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 października 2018 r. stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu. Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.