III SA/Gd 343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na czynność Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. w przedmiocie czynności Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. M. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "działanie prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. (...), który wykorzystując swoje stanowisko służbowe – skutecznie zastosował przepis nieznany ustawie". Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest nadto pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w szczególności, gdy są podstawy do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, bowiem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. polegająca na wystąpieniu do Dyrektora Aresztu Śledczego w G. o odizolowanie J. W. od M. S. Zaskarżone działanie Prokuratora nie jest przejawem działalności administracji publicznej określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270 poz. 1599 ze zm.) prokuratura jest organem ochrony prawnej. Prokuraturę stanowią Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (art. 1 ust. 1 ww. ustawy). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prokurator nie jest organem administracji publicznej, który wydaje decyzje, postanowienia, bądź inne akty z zakresu administracji publicznej. Jego działalność nie podlega kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 46/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela ten pogląd i w konsekwencji przyjmuje, że niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W zaistniałym stanie rzeczy istnieją zatem podstawy do odrzucenia skargi na w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a w konsekwencji można więc mówić o oczywistej bezzasadności skargi, warunkującej odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.