III SA/Gd 345/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. |Decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach | |mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), art. 104, art. 107 ustawy – k.p.a. oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 | |grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), przyznał L. B. dodatek mieszkaniowy w kwocie 171,17 zł | |płatny miesięcznie w okresie od 1 maja 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. | |Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 listopada 2012 r. nr [...] | |utrzymało w mocy powyższą decyzję. | |Obie te decyzje uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. w sprawie III SA/Gd | |822/12. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 10 kwietnia 2012 r. | |Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), dodatek mieszkaniowy | |przysługuje (...), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę | |złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% | |tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. | |Średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o | |przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosił 1.111,92 zł. | |Gospodarstwo skarżącej jest gospodarstwem wieloosobowym (dwie osoby), wobec czego ww. kwota nie mogła przekraczać 125% kwoty najniższej | |emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku. | |Najniższa emerytura w dniu złożenia wniosku wynosiła 799,18 zł miesięcznie, wobec czego 125% tej kwoty to 998,98 zł. Taką też kwotę – | |998,98 zł - przyjęły do obliczeń organy obu instancji. | |Wynika z powyższego, że średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej – 1.111,92 zł przekraczał 125% kwoty | |najniższej emerytury – 998,98 zł, wobec czego należało mieć na uwadze treść art. 6 ust. 8 ustawy. | |Art. 6 ust. 8 ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art.| |3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. Należało –| |z uwagi na brzmienie przytoczonego przepisu – ustalić, czy kwota nadwyżki średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa | |domowego skarżącej nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego. Kwota nadwyżki to 112,94 zł (1.111,92 zł – 998,98 zł). | |Wysokość dodatku mieszkaniowego oblicza się na podstawie art. 6 ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że wysokość dodatku | |mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego | |lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: | |1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, | |2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, | |3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. | |Z kolei art. 6 ust. 2 ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% | |kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich | |wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się | |wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: | |1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, | |2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, | |3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. | |Sporne w sprawie było, czy wysokość dodatku mieszkaniowego należy obliczać według treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak twierdziła | |skarżąca, czy według treści art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak twierdziły organy. | |Aby można było stosować w sprawie art. 6 ust. 2 pkt 2, średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1 musiał być równy lub | |wyższy od 100 % kwoty najniższej emerytury i nie przekraczać "odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 | |ust. 1". | |Są to następujące wielkości: | |-średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku - 1.111,92 | |zł; | |-100% kwoty najniższej emerytury - 799,18 zł, | |- odpowiednia wysokość średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 powiązana jest z wysokością najniższej emerytury, czyli | |- w przypadku skarżącej jest to 125 % najniższej emerytury - to jest kwota 998,98 zł. | |Porównując te wielkości, zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, stwierdzić należy, że średni miesięczny dochód - 1.111,92 zł jest | |wyższy od 100% najniższej emerytury - czyli kwoty 799,18 zł i przekracza odpowiednią wysokość średnich miesięcznych dochodów wymienionych w| |art. 3 ust. 1, czyli kwotę 998,98 zł. | |Aby można było zastosować obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak zrobiły to organy, średni | |miesięczny dochód musiałby nie przekraczać kwoty 998,98 zł. | |Choć organ odwoławczy prawidłowo cytuje przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy i prawidłowo wskazuje, że średni dochód dwuosobowego | |gospodarstwa domowego skarżącej "przekroczył kwotę 125% najniższej emerytury", to błędnie zastosował obliczenie wysokości dodatku | |mieszkaniowego w myśl art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. | |Z powodów wyżej wskazanych nie było możliwe dokonanie w sprawie obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 6 ust. 2 pkt| |2 ustawy, jak uczyniły to organy obu instancji. Wysokość dodatku powinna być ustalona zgodnie z art. 6 ust. 1pkt 2 ustawy. | |Wysokość wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3-6 ustawy to w przypadku skarżącej kwota 617,69 zł. Skarżąca zajmuje lokal mieszkalny, | |wchodzący w skład zasobu mieszkalnego gminy. W tej sytuacji mają do niej zastosowanie przepisy art. 6 ust. 3 i 4 ustawy. Art. 6 ust. 3 | |stanowi, że wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo | |domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. | |Zgodnie zaś z art. 6 ust. 4 ustawy wydatkami, o których mowa w ust. 3, są: | |1) czynsz, | |2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, | |3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, | |4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, | |5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, | |6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, | |7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. | |Skarżąca we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazała kwotę | |wydatków – 851,20 zł, powołując się na załączniki do wniosku nr 4 i 5 . Wysokość wydatków – 617,69 zł ustalono według załącznika nr 3 do | |wniosku. Na wydatki składają się czynsz, zaliczki za zimną wodę, odprowadzanie ścieków, podgrzanie zimnej wody, CO - opłatę stałą i zmienną| |oraz nieczystości bytowe stałe. | |Organy prawidłowo nie uwzględniły treści załącznika nr 5 – 6 do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, gdyż dokumenty te dotyczą | |braku zgody na podnajem części lokalu przez J. C. (pismo z dnia 9 czerwca 2004 r.) i zawiadomienia o wszczęciu wobec niego egzekucji (pismo| |– zawiadomienie z dnia 20 maja 2010 r.). Ich treść ma wpływ na wysokość ustalenia wysokości wydatków na potrzeby ustalenia dodatku | |mieszkaniowego na skutek wniosku złożonego przez skarżącą w kwietniu 2012 r. | |Kwota stanowiąca wydatki poniesione w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego to w przypadku skarżącej kwota 266,86 zł (12 % z dochodu| |gospodarstwa domowego to jest z kwoty 2.223,84 zł). W tej sytuacji wysokość dodatku mieszkaniowego, obliczona w myśl art.6 ust. 1 pkt 2 | |ustawy wynosi 350,83 zł (617,69 zł minus 266,86 zł). Przenosząc rozważania na grunt przepisu art. 6 ust. 8 ustawy Sąd stwierdził, że | |kwota nadwyżki –112,94 zł nie przekracza dodatku mieszkaniowego, czyli kwoty 350,83 zł, wobec czego należny dodatek mieszkaniowy – 350,83 | |zł trzeba obniżyć o kwotę 112,94 zł, co daje finalnie kwotę 237,89 zł. | |Skoro skarżącej przyznano dodatek w wysokości 171,17 zł to jego wysokość została zaniżona o kwotę 66,72 zł. | Po rozpoznaniu sprawy ponownie Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r., nr [...], przyznał L. B. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2012 r. do 31 października 2012 r. w kwocie miesięcznej 237,89 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż ponownego wyliczenia dodatku mieszkaniowego dokonano z uwzględnieniem wskazań sądu zawartych w wyroku z 24 kwietnia 2014r. Organ I instancji uwzględnił, iż wnioskodawczyni prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu o pow. 38,19 m2, w którym dochód na jednego członka rodziny wynosi 1.111,92 zł. Dodatek mieszkaniowy jest różnicą kwoty 617,69 zł wyliczonych wydatków mieszkaniowych i kwoty 266,86 zł stanowiącej 12% dochodu gospodarstwa domowego - 112,94 zł - kwota nadwyżki dochodu i wynosi 237,89 zł. Decyzją z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania L. B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 3 ust 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowego i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 (jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę). W myśl art. 6 ust.1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego, 12% dochodów w gospodarstwie 2-4 osobowym i 10% dochodów w gospodarstwie 5 osobowym i większym. W niniejszej sprawie organ I instancji przyjął 12 % wydatków. Odnosząc się do odwołania Kolegium podkreśliło, iż wysokość dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu przyznającego dodatek, ponieważ przy określonych dochodach i wydatkach za lokal osoby uprawnionej, jest to kwota wyliczona matematycznie. W zaskarżonej decyzji organ I instancji przedstawił w jaki sposób wyliczył kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego, uwzględniając zalecenia WSA zawarte w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. Kolegium wyjaśniło także, że podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią nie wszystkie rodzaje wydatków ponoszonych na lokal, a jedynie czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu. W niniejszej sprawie na wydatki te składają się czynsz, zaliczki za zimną wodę, odprowadzanie ścieków, podgrzanie zimnej wody, CO - opłatę stałą i zmienną oraz nieczystości bytowe stałe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła L. B. domagając się niezwłocznie spełnienia obowiązku prawnego nałożonego dyspozycją art. 304 § 2 k.p.k. Skarżąca podniosła, że organy nie uwzględniły wszystkich faktycznych i udokumentowanych wydatków ponoszonych na mieszkanie. Wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 i 6 oraz 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) w takim zakresie w jakim pozwalają one na pozbawienie strony ubogiej możliwości wniesienia środka odwoławczego od wyroku WSA, w sytuacji sporządzenia przez pełnomocnika z urzędu opinii o niecelowości wnoszenia takiego środka. Skarżąca podniosła również, że niezwłoczne domaga się podjęcia weryfikacji wszystkich, tzw. "prawomocnych wyroków" oraz tzw. "ostatecznych decyzji" WSA i SKO w G., dotyczących dodatków mieszkaniowych dla ewidentnie przestępczo wykluczonych prawnie, pozbawionych możności obrony swych podstawowych praw człowieka i obywatela, ubogich obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma przepis art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wydany w sprawie prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie III SA/Gd 822/12 uchylający wcześniejsze decyzje organu I i II instancji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego za okres od 1 maja do 31 października 2012 r. zawierał ocenę prawną obejmującą szczegółowe określenie wysokości należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego. Sąd w powołanym wyroku dokonał precyzyjnego, kwotowego wyliczenia dodatku mieszkaniowego z przywołaniem przepisów prawa uzasadniających takie wyliczenie. Sąd ocenił także, które z wykazywanych przez skarżącą wydatków podlegają zaliczeniu do kategorii wydatków na mieszkanie uwzględnianych przy ustaleniu wysokości dodatku, odmawiając możliwości uwzględnienia w tym zakresie treści załączników nr 5 – 6 do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organy ponownie rozpatrując sprawę związane były zatem oceną prawną i wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku, zgodnie z którymi skarżącej należny jest dodatek mieszkaniowy za okres od 1 maja 2012 r. do 31 października 2012 r. w kwocie miesięcznej 237,89 zł. – według wyliczeń zawartych w wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. i moc wiążąca wyroku w sprawie III SA/Gd 822/12 wykluczają ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego w sposób odmienny niż uczyniły to organy administracji w niniejszej sprawie. Przesłanki wyłączenia pracownika organu administracji oraz wyłączenia organu regulują następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego: Art. 24 § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki; 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. § 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3). § 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Art. 25 § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Z akt sprawy nie wynika, by w stosunku do którejkolwiek z osób wydających decyzje podlegające kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny zachodziły przesłanki wyłączenia od rozpatrzenia sprawy na podstawie przywołanych przepisów. Brak także podstaw do uznania, że istnieją podstawy do wyłączenia organów administracji rozpatrujących sprawę. Sąd nie dostrzega także w niniejszej sprawie wątpliwości co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca w toku postępowania wnosiła o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie przez nią w dniu 20 marca 2015 r. skargi o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Przepis art. 56 p.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i nauce prawa administracyjnego, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 149§1 k.p.a. (por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004. str. 658). Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Sąd w sprawie III SA/Gd 346/15 wniosek skarżącej o wznowienie postępowania nie doprowadził dotychczas do wydania postanowienia o wznowieniu. Co więcej Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie nie przekazał skargi o wznowienie do organu II instancji lecz udzielił skarżącej w dniu 17 kwietnia 2015r. pisemnej odpowiedzi na tę skargę. Skoro zaś nie zostało do daty rozprawy wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, to nie zachodziła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego określona w art. 56 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, uznając skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.