III SA/Gd 346/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Firmy Handlowo-Usługowej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 25 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w G. na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 11 217 (jedenaście tysięcy dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 23 ust. 2 i 3, art. 51, art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 - 3, art. 67, art. 68 ust. 1, art. 71 ust. 1, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 222 ust. 1 i art. 243 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L. Nr 286 z 2007 r.), art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego Rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L. Nr 246) art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1 i ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), po zakończeniu postępowania weryfikacyjnego wszczętego w dniu 31 października 2008 r. w odniesieniu do zgłoszenia celnego SAD nr [...] złożonego przez A Sp. z o.o. z siedzibą w K. określił kwotę cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 168.803 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 145.682 zł. Jednocześnie organ celny I instancji objął procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu towary zadeklarowane w zgłoszeniu celnym. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku weryfikacji w/w zgłoszenia ustalono, że w polu 33 pozycji 1 SAD (dot. tkaniny zasłonowej i firanowej w belach nieobszytej zawierającej 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwionej, zadeklarowanej wg kodu CN 5407520000) nie wpisano wymaganego kodu dodatkowego A999. Z kolei badania przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Celne Izby Celnej wykazały, że badane próbki towaru z pozycji 1 SAD składają się w całości z ciągłych włókien chemicznych, syntetycznych, poliestrowych, nieteksturowanych, barwionych lub zadrukowanych dla których klasyfikacja do kodu 5407520000 jest nieprawidłowa. Z uwagi na fakt, iż tkaniny barwione zawierające włókna nieteksturowane klasyfikuje się do kodu 5407613000, a tkaniny zadrukowane z włóknami nieteksturowanymi do kodu 5407619000 należało w świetle powyższych okoliczności oraz obowiązujących w analizowanej materii przepisów prawnych (w tym art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego Rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej) dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru z zastosowaniem stawek cła w wysokości 8 %, stawek cła antydumpingowego w wysokości 74,8 % oraz stawki podatku VAT w wysokości 22 %. Wobec tego pozostawiono w pozycji 1 SAD tkaniny zadrukowane nieteksturowane oraz utworzono nową pozycję 5 SAD, w której ujęto tkaniny barwione nieteksturowane. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 7 maja 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wyrokiem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 351/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że organy celne nie rozpoznały wniosku strony o unieważnienie zgłoszenia celnego w formie decyzji administracyjnej, naruszając tym samym art. 66 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nadto Sąd uznał, że w toku postępowania doszło do naruszenia art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Organ celny nie zebrał pełnego materiału dowodowego i w sposób rzetelny nie ustalił stanu faktycznego. Pobranych losowo i zbadanych 6 prób tkanin nie można uznać za reprezentatywne w sytuacji, gdy obie faktury zawierały łącznie 56 pozycji. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że cofnięcie przez agencję celną wniosku o przeprowadzenie dodatkowej rewizji celnej nie zwalnia organów z obowiązków wynikających z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Sąd stwierdził również, że zarzut, iż organ celny naruszył przepisy Ordynacji podatkowej poprzez udzielenie stronie błędnych informacji dotyczących możliwości dokonania korekty zgłoszenia celnego nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut, że organ celny uniemożliwił dokonanie korekty zgłoszenia celnego. Decyzją z dnia 16 marca 2010 r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Celnego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego i orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru z pozycji 1 zgłoszenia celnego do kodu Taric 5407 52 00 00 i kodu dodatkowego A999, określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 168 803,00 zł oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu w kwocie 145 682,00 zł. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 6 września 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę Naczelnikowi Urzędu Celnego do ponownego rozpatrzenia, wskazując iż postępowanie przed organem pierwszej instancji doprowadziło do niepełnych ustaleń faktycznych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 3 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego nr jw., określił wartość celną towarów pozycji 1, 4 i 5 SAD, orzekł o klasyfikacji taryfowej towarów z pozycji 1 SAD do kodu Taric 5407 52 00 00 i kodu dodatkowego A999 i z pozycji 5 SAD do kodu Taric 6303 99 90 0, określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego w wysokości 53 331,00 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 142 461,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o.o. w K. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 25 maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, Naczelnik Urzędu Celnego nie naruszył art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez "niepoinformowanie strony o wyrażeniu zgody na pobranie próbek reprezentatywnych, co skłoniło Stronę do cofnięcia wniosku o pobranie próbek z każdej pozycji faktur". Organ wyjaśnił, iż zarzut ten strona podniosła już wcześniej, a mianowicie do postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r., która została w całości uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W wyroku tym Sąd odniósł się do tego zarzutu, stwierdzając, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd wskazał, że w toku postępowania skarżąca była reprezentowana przez profesjonalny podmiot - agencję celną. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tiret 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zmianami), przedstawiciel bezpośredni działa w imieniu i na rzecz innej osoby (mocodawcy). Z kolei w myśl art. 76 Prawa celnego, czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Dotyczy to również konsekwencji, które mogą wyniknąć z braku rzetelności, braku należytej staranności itp. po stronie agencji celnej. Tym samym, jak wskazał Sąd, nie można czynić organom celnym zarzutu, że prowadziły postępowanie z uwzględnieniem podejmowanych przez agencję działań. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że pisma zalegające w aktach sprawy wskazują, iż w zakresie złożenia wniosku o pobór 56 prób tkanin (z każdej pozycji towarowej na fakturach) i późniejszego jego wycofania, Spółka B działała w uzgodnieniu z importerem. W swym wyroku WSA w Gdańsku rozstrzygnął także kwestię prób tkanin pobranych przez organ celny w toku weryfikacji zgłoszenia celnego, uznając, że brak oznaczenia próbek poprzez wskazanie kodu tkaniny uniemożliwia identyfikację próbek i wskazanie, z których tkanin wymienionych na fakturach dołączonych do zgłoszenia celnego zostały one pobrane. Sąd wskazał, że również w sprawozdaniach z badań sporządzonych przez Laboratorium Celne Izby Celnej brak jest precyzyjnego oznaczenia, których próbek one dotyczą. W ocenie organu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wynika, iż Naczelnik Urzędu Celnego, kierując się wskazaniem Sądu, postanowił nie brać pod uwagę wyników badania przedmiotowych próbek. Zatem zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy ponownym wydawaniu decyzji jest nieuprawniony, a wszelkie obecnie podnoszone zarzuty strony co do rzetelności protokołów poboru prób i reprezentatywności prób tkanin pobranych przez organ celny są bezzasadne. Zdaniem organu chybiony jest również zarzut, że organ celny nie odniósł się do wniosku o przesłuchanie wiceprezesa Zarządu Spółki A J. P.. Akta sprawy nie potwierdzają, że taki wniosek został jednoznacznie sformułowany. Organ celny pierwszej instancji wziął natomiast pod uwagę jasno sformułowaną informację od strony, że jest ona nadal w posiadaniu niektórych partii towaru objętego zgłoszeniem celnym. Wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego o pobranie próbek tkanin będących w posiadaniu strony (po uprzednim potwierdzeniu tożsamości tkanin), sporządzenie stosownej dokumentacji fotograficznej i przyporządkowanie pobranych próbek tkanin do poszczególnych pozycji faktur handlowych. W ocenie organu nieuprawnione są również zarzuty naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione niedopuszczenie dowodów w sprawie, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób należyty całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych żądań strony co do przeprowadzenia dowodów. Zdaniem organu odwoławczego organ celny pierwszej instancji słusznie uznał, że oferowane przez stronę próbki tkanin - łącznie 9 szt, nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie, zostały bowiem pobrane przez stronę dnia 5 stycznia 2010 r., czyli po zwolnieniu towaru do wnioskowanej procedury, bez udziału funkcjonariusza celnego. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż przedłożona przez stronę notatka służbowa zawiera jedynie informację o pobraniu 6 prób tkanin dostarczonych na podstawie faktury nr [...] prób tkanin dostarczonych na podstawie faktury nr [...], nie wskazuje jednak symboli tkanin umożliwiających identyfikację próbek i ustalenie, z których tkanin wykazanych na fakturach zostały pobrane. Ponadto, biorąc pod uwagę stanowisko strony, iż 6 prób pobranych przez organ celny nie można uznać za reprezentatywne dla 56 pozycji towarowych w fakturach, trudno przyjąć, że reprezentatywna mogłaby być zbliżona ilość 9 próbek, proponowanych przez stronę. Organ odwoławczy wskazał również, że organ celny pierwszej instancji uwzględnił przedstawiony przez stronę dowód w postaci Wiążącej Informacji Taryfowej nr [...] z dnia 27 lutego 2009 r. dotyczący klasyfikacji tkaniny oznaczonej symbolem [...] i wyprodukowanej przez chińska firmę C do kodu Taric 6303 92 90 90 ze stawką celną w wysokości 12%, obejmującego "pozostałe z pozostałych firanki, zasłony, (włącznie z draperiami); lambrekiny okienne lub łóżkowe, z włókien syntetycznych, z wykończonym brzegiem". Organ celny, mając na uwadze, iż tkanina oznaczona tym właśnie symbolem i wyprodukowana przez tego samego producenta została wymieniona w fakturze nr [...] załączonej do zgłoszenia celnego przychylił się do stanowiska strony, że winna ona być klasyfikowana do kodu Taric 6303 92 90 90. Organ drugiej instancji podkreślił, iż organ celny pierwszej instancji zbadał również okoliczności (podnoszone przez stronę) innego postępowania - nr [...] (zakończonego decyzją z dnia 12 maja 2009 r.) pod kątem możliwości wykorzystania dowodów w nim zebranych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ustalił, że w postępowaniu tym zbadano m.in. próbki tkaniny oznaczonej symbolem [...] wyprodukowanej przez chińską firmę D z C.. Badania potwierdziły, że przedmiotowa próbka to tkanina dekoracyjna, wykonana z przędz o różnych barwach, z identycznie wykończonym po obu stronach "falistym" brzegiem ze sztucznych włókien wiskozowych w ilości ok. 55% oraz ciągłych syntetycznych włókien poliestrowych w ilości 45%. Przedmiotowa tkanina została zaklasyfikowana do kodu Taric 6303 99 90 90 ze stawką celną 12%, obejmującego "pozostałe z pozostałych firanki, zasłony (włącznie z draperiami); lambrekiny okienne lub łóżkowe, z pozostałych materiałów włókienniczych". Naczelnik Urzędu Celnego, mając na uwadze, iż tkanina oznaczona tym właśnie symbolem i wyprodukowana przez tego samego producenta została wymieniona w fakturze nr [...] załączonej do zgłoszenia celnego, przychylił się do stanowiska strony, że winna ona być klasyfikowana do kodu Taric 6303 99 90 90. Ponieważ obie tkaniny: oznaczona symbolem [...] (z faktury nr [...]) i oznaczona symbolem [...] (z faktury nr [...]) zostały ujęte w pozycji 1 zgłoszenia celnego obejmującej tkaniny z zadeklarowanym kodem Taric 5407 52 00 00, Naczelnik Urzędu Celnego uznał, iż winny być z niej wyłączone. Tkaninę o symbolu [...] (o wartości 5 639,22 USD) dodał do tkanin ujętych w pozycji 4 SAD z zadeklarowanym kodem Taric 6303 92 90 90. W przypadku tkaniny o symbolu [...] (o wartości 1 507,76 USD), dla której została ustalona klasyfikacja do kodu Taric 6303 99 90 90, koniecznym było utworzenie nowej, piątej pozycji zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy wskazał nadto, że dla pozostałych w pozycji 1 SAD tkanin (po wyłączeniu tkanin o symbolach [...]), Naczelnik Urzędu Celnego przyjął klasyfikację taryfową deklarowaną przez stronę, tj. kod Taric 5407 52 00 00. Przywóz tkanin klasyfikowanych do tego kodu Taric objęty jest ostatecznym cłem antydumpingowym, zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającym tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L nr 240 z 2005 r.). Ponieważ eksporterzy przedmiotowych tkanin nie zostali wymienieni pośród przedsiębiorstw, dla których ustalone zostały indywidualne stawki ceł antydumpingowych, towar podlega stawce 74,8% ceny netto na granicy Wspólnoty z kodem dodatkowym A999. Jako że kod ten nie został zadeklarowany w zgłoszeniu celnym, a w konsekwencji nie zostało zadeklarowane należne ostateczne cło antydumpingowe, organ celny pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru z pozycji 1 zgłoszenia celnego do kodu Taric 5407 52 00 00 i kodu dodatkowego A999 oraz określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu. Odnosząc się do sugerowanej przez stronę klasyfikacji taryfowej towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż towary wyszczególnione w fakturze nr [...]: w poz. 3 i 4 - pasmanteria, sznurek ozdobny do zasłon są ujęte w pozycji 2 zgłoszenia celnego z kodem Taric 5808 90 00, w poz. 5-13 - narzuty poliestrowe, powłoczki poliestrowe na poduszki są ujęte w pozycji 3 zgłoszenia celnego z kodem Taric 6302 39 90 90, w poz. 16 i 18-56 - tkaniny firanowe (z wykończonym brzegiem) są ujęte w poz. 4 zgłoszenia celnego z kodem Taric 6303 92 92 90, w poz. 17 (oznaczone symbolem [...]) - tkaniny firanowe, dla których ostatecznie została ustalona klasyfikacja do kodu Taric 6303 99 90 90 została ujęta w nowoutworzonej pozycji 5 zgłoszenia celnego. W ocenie organu klasyfikacja taryfowa tych towarów jest zgodna z klasyfikacja sugerowaną przez stronę. Organ wskazał, iż nie sposób uznać, że Spółka B Sp. z o.o. (przedstawiciel bezpośredni), wobec braku opisu tkanin w fakturach, sporządzając przedmiotowe zgłoszenie celne i deklarując dla sprowadzonych tkanin poszczególne kody Taric, nie konsultowała się uprzednio ze stroną co do informacji istotnych dla ich klasyfikacji taryfowej. Zdaniem organu moment ten, jako najbliższy dacie odprawy celnej, można uznać za najbardziej odpowiadający stanowi faktycznemu. Stosownie bowiem do treści art. 71 Wspólnotowego Kodeksu Celnego podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia celnego (art. 71 ust. 1 WKC). W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia celnego, przepisy regulujące procedurę celną stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym (art. 71 ust. 2 WKC). W ocenie Dyrektora Izby Celnej za równoprawny z nieprzeprowadzeniem weryfikacji zgłoszenia celnego należy uznać skutek zakwestionowania (w części) przez Sąd wyników weryfikacji przeprowadzonej przez organ celny. Wobec powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego w zakresie wadliwego zataryfikowania przez organ celny materiałów firanowych oraz art.191 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie okoliczności faktycznych będących podstawą wydanej decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Organ celny pierwszej instancji podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mającego być podstawą wydawanego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła na powyższą decyzję A Spółka z o.o. z siedzibą w K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktów: pierwszego, trzeciego, czwartego, piątego. Ponadto skarżąca na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci: - 7 wniosków o udzielenie Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 28 czerwca 2011 r., wraz z potwierdzeniem ich nadania do Dyrektora Izby Celnej oraz Wiążących Informacji Taryfowych, które zostaną wydane na skutek złożonych wniosków w celu jednoznacznego ustalenia, czy towary zasadnie zostały zakwalifikowane do kodów TARIC 5407 61 30 00 oraz TARIC 5407 61 90 00 i objęte cłem antydumpingowym, - 3 szt. certyfikatów wraz z tłumaczeniami. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła rażące naruszenie: - art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego - w zakresie wadliwego zataryfikowania przez organ celny materiałów frankowych nieobszytych. - art. 180 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust 1 Prawa celnego poprzez nieuzasadnione niedopuszczenie dowodów w sprawie, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, - art. 187 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób należyty całego materiału dowodowej w sprawie, - art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych żądań skarżącego co do przeprowadzenia dowodów, - art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez ustalenie okoliczności faktycznych będących podstawą wydanej decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, -art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy ponownym wydawaniu decyzji. - art. 71 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego nieuprawnione zastosowanie. W ocenie skarżącej błędne jest stanowisko organu, że nie można było przeprowadzić dowodu z 9 szt. prób pobranych przez stronę i sporządzonego przez nią protokołu z dnia 5 stycznia 2009 r. z uwagi na brak oznaczenia w protokole partii towarów, z której dane próbki pochodzą. Strona stwierdziła, że co prawda oznaczenie takie nie widnieje w protokole jednakże widnieje na wpiętych do próbek kartach informacyjnych co już samo w sobie wskazuje na możliwość identyfikacji partii towarów. W opinii skarżącej jej stwierdzenie w piśmie z dnia 9 marca 2010 r., iż "nie jest w stanie wykazać, że posiadane przez nią na dzień dzisiejszy towary pochodzą z konkretnej dostawy" nie oznacza, iż takie wykazanie nie jest możliwe i nie może stanowić dowodu w postępowaniu. Powołując się na art. 180 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa strona stwierdziła, iż odmowa organu dopuszczenia jako dowodu w sprawie pobranych przez nią próbek towarów z partii towarów objętej zgłoszeniem celnym nr [...] nie jest uprawniona. Zdaniem skarżącej 9 pobranych przez nią próbek winno zostać uznanych za reprezentatywne względem towarów objętych fakturami nr [...]. Mimo, iż faktura [...] 40 zawiera 40 pozycji, to produktów różniących się istotnymi z punktu widzenia stawek celnych elementami (np. obszycie) jest zaledwie 11, na co wskazuje identyczna nazwa, cena danych produktów oraz identyczna ich szerokość. Jedynym ich rozróżnieniem jest ich kolor (który na przedmiotowej fakturze błędnie został oznaczony w pozycji szerokość "width"). Stąd w opinii strony badaniu pod względem możliwości zastosowania cła antydumpingowego podlegać powinno jedynie 11 produktów. Odnośnie faktury nr [...] wskazała, że pomimo, iż zawiera ona 56 pozycji, to od pozycji 18 włącznie do pozycji 56 dotyczyła tkanin obszytych, dla których nałożone stawki ceł były od początku dla Strony i organu bezsporne. Z pozostałych 17 pozycji faktury, tkanin firanowych ani dekoracyjnych stanowiących przedmiot rozstrzygnięcia przez organ w sprawie nałożenia ceł, nie zawierały pozycje od 3 do 13 faktury. Strona w toku postępowania uznała za zasadne nałożenie ceł antydumpingowych na produkty wskazane w pozycji 1 i 2 ww. faktury, a zaskarżyła jedynie nałożenie ceł antydumpingowych na towary z pozycji 14, 15 i 17 faktury i tylko z towarów z tych pozycji dokonała pobrania próbek, które w chwili obecnej zostały przesłane do Dyrektora Izby Celnej celem wydania dla nich stosownych dokumentów WIT. Strona wyjaśniła nadto, że w związku z biernością organu w zakresie przeprowadzenia dowodów z pobranych przez nią próbek, dnia 28 czerwca 2011 r. wysłała 7 próbek wraz z wnioskiem i załącznikami do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej, zaś pozostałe dwie próbki dotyczyły tkaniny oznaczonej symbolem [...]. Ponadto strona stwierdziła, iż Spółka B (przedstawiciel bezpośredni) nie konsultowała się uprzednio ze stroną co do informacji skutkujących przypisaniem danej partii towarów wskazanej klasyfikacji taryfowej. W opinii skarżącej organ w żaden sposób nie zastosował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III SA/Gd 351/09 z dnia 15 października 2009 r., który wskazał, iż odmowa unieważnienia zgłoszenia celnego powinna mieć formę decyzji, umożliwiając stronie jej ewentualne zaskarżenie. Strona stwierdziła, iż aspekt wydania odpowiedniej decyzji został w zaskarżonych decyzjach, tak przez Naczelnika Urzędu Celnego jak i Dyrektora Izby Celnej przemilczany, nie zostały w tym celu podjęte żadne dodatkowe czynności, co stanowi w ocenie skarżącej oczywiste naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację faktyczną i prawną. W toku postępowania strona skarżąca złożyła 7 dokumentów Wiążących Informacji Taryfowych - wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakazuje organowi podatkowemu zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W myśl art. 188 w/w ustawy żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Art. 199 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Zasadniczą okolicznością faktyczną istotną w sprawie było ustalenie cech towarów dopuszczonych do obrotu na podstawie opisanego wyżej zgłoszenia celnego pod kątem prawidłowości określonej w tym zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej - dającej podstawy do ustalenia cła antydumpingowego. Za uzasadniony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący wadliwości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ administracji celnej. Sąd administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2009r. sygn. akt III SA/Gd 351/09, uchylającym poprzednio wydane w sprawie decyzje wyraźnie podkreślił, że organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Strona skarżąca wnosiła jednoznacznie w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony wiceprezesa spółki A J. P. na okoliczności dotyczące klasyfikacji taryfowej poszczególnych towarów objętych zgłoszeniem celnym. Strona domagała się, by klasyfikację tę oprzeć na wynikach badań próbek pobranych między innymi w obecności wymienionej osoby. Organ administracji celnej dowodu tego nie przeprowadził, stwierdzając, że byłby on nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na to, że posiadane przez stronę próbki z uwagi na ich ilość nie mogły być uznane za reprezentatywne dla całej partii towaru objętej zgłoszeniem celnym, a ponadto pobrane zostały dopiero po zwolnieniu towaru do wnioskowanej procedury, bez udziału funkcjonariusza celnego. Zwrócić należy uwagę na to, że stwierdzenie bezcelowości wnioskowanego przez stronę dowodu opierało się na przyjętym założeniu braku możliwości pobrania obecnie przez organ celny próbek z objętych zgłoszeniem celnym materiałów - z uwagi na ich zbycie w przeważającej części. Jest to argumentacja niewystarczająca, gdyż już w piśmie z 9 marca 2010r. (k-165-169 II tomu akt administracyjnych) strona podnosiła, że wprawdzie większość towarów objętych zgłoszeniem celnym została istotnie sprzedana, ale wiceprezes Zarządu Spółki J. P. uczestniczył w pobraniu 9 reprezentatywnych próbek i jest w ich posiadaniu. Stanowisko organu negujące w ogóle możliwość oparcia ustaleń faktycznych na badaniu próbek pobranych przez stronę jest niekonsekwentne w stosunku do wcześniejszego przyjęcia przez organ za wiarygodne i istotne dla sprawy informacji zawartych w WIT dla jednej z próbek, także pobranej przez stronę bez udziału funkcjonariusza celnego. Stwierdzić należy, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, mając na względzie powołane wyżej wskazania sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 15 października 2009r. sygn. akt III SA/Gd 351/09, konieczne było przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu, aby prawidłowo ocenić czy próbki towarów, przedstawiane przez stronę skarżącą mogą być uznane za istotne z punktu widzenia oceny klasyfikacji taryfowej towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Dopiero po przeprowadzeniu takiego dowodu możliwa byłaby ocena jego znaczenia i wiarygodności na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej. Trudno wykluczyć, że przesłuchanie wiceprezesa Spółki A w charakterze strony wyjaśniłoby podnoszone w skardze okoliczności wskazujące na to, że wbrew stanowisku organu, próbki pobrane przez stronę mogłyby być uznane za reprezentatywne dla znacznej części importowanego towaru - z uwagi na to, że niektóre jego partie różniły się cechami nieistotnymi z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej, takimi jak kolor, a poszczególne próbki mogły być także, wbrew twierdzeniom organu przypisane do konkretnych partii towaru. W tej sytuacji zaniechanie przeprowadzenia powyższego dowodu należy uznać za dokonane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 188 oraz art. 187§1 i 122 Ordynacji podatkowej. Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący niewykonania wytycznych sądu orzekającego w sprawie uprzednio, co do rozstrzygnięcia w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. Decyzja organu I instancji utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją zawiera bowiem rozstrzygnięcie odmawiające unieważnienia zgłoszenia celnego, a zatem co do formy czyniące zadość ocenie prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 351/09. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. P.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji powinien przeprowadzić dowód z przesłuchania strony wnioskowany przez stronę skarżącą, ocenić znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów WIT złożonych przez stronę w toku postępowania przed sądem administracyjnym, a także ocenić cały zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z art. 191 i 187§1 Ordynacji podatkowej.