III SA/Gd 349/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego I. K. – K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w postępowaniu kasacyjnym wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej postanawia przyznać wnioskodawczyni od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Pismem datowanym na dzień 5 lipca 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. poinformowała Sąd, że pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie została wyznaczona radca prawny E. T. Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. W punkcie drugim wydanego orzeczenia Sąd przyznał radcy prawnemu E.T. kwotę 295,20 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Pismem datowanym na dzień 20 grudnia 2012 r. radca prawny E. T. została poinformowana przez organ samorządu zawodowego o zwolnieniu z obowiązku zastępowania skarżącego z urzędu w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 349/12. Jednocześnie pismem z tej samej daty (data wpływu do Sądu 2 stycznia 2013 r.) Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego I. K. – K. W dniu 31 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego) radca prawny I. K. – K. wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części (vide: k. 280 v i k. 283 v. akt sprawy). Jednocześnie ww. pełnomocnik złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r. (sygn. akt I OSK 1303/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynikało, że na rozprawę stawiła się radca prawny I. K. – K. W tym stanie zważono co następuje. W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przez sąd pierwszej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje w wysokości 240 zł (100 % stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia), co po podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23 %) daje finalnie kwotę 295,20 zł. Na marginesie należy wskazać, że przyznane wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem drugiej instancji z tytułu sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej obejmuje także wynagrodzenie za sporządzenie oraz wniesienie wraz ze skargą kasacyjną wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Należy mieć bowiem na uwadze, iż czynność polegająca na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej należy do zakresu postępowania przed sądem drugiej instancji – a stosownie do art. 87 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna winna być złożona równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Ponadto przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu nie zawiera podstaw prawnych do przyznawania odrębnego wynagrodzenia za złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Mając powyższe na względzie, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.