III SA/Gd 351/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Marek Gorski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 7 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia cła antydumpingowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 22 grudnia 2008 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 10 332 zł (dziesięć tysięcy trzysta trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 23 ust. 2 i 3, art. 51, art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 - 3, art. 67, art. 68 ust. 1, art. 71 ust. 1, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 222 ust. 1 i art. 243 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L. Nr 286 z 2007 r.), art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego Rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L. Nr 246) art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1 i ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), po zakończeniu postępowania weryfikacyjnego wszczętego w dniu 31 października 2008 r. w odniesieniu do zgłoszenia celnego SAD nr [...] złożonego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. określił kwotę cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 168.803 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 145.682 zł. Jednocześnie organ celny I instancji objął procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu towary zadeklarowane w zgłoszeniu celnym. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, że w wyniku weryfikacji w/w zgłoszenia ustalono, że w polu 33 pozycji 1 SAD (dot. tkaniny zasłonowej i firanowej w belach nieobszytej zawierającej 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwionej, zadeklarowanej wg kodu CN 5407520000) nie wpisano wymaganego kodu dodatkowego A999. Z kolei badania przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Celne Izby Celnej wykazały, że badane próbki towaru z pozycji 1 SAD składają się w całości z ciągłych włókien chemicznych, syntetycznych, poliestrowych, nieteksturowanych, barwionych lub zadrukowanych dla których klasyfikacja do kodu 5407520000 jest nieprawidłowa. Z uwagi na fakt, iż tkaniny barwione zawierające włókna nieteksturowane klasyfikuje się do kodu 5407613000, a tkaniny zadrukowane z włóknami nieteksturowanymi do kodu 5407619000 należało w świetle powyższych okoliczności oraz obowiązujących w analizowanej materii przepisów prawnych (w tym art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego Rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej) dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru z zastosowaniem stawek cła w wysokości 8 %, stawek cła antydumpingowego w wysokości 74,8 % oraz stawki podatku VAT w wysokości 22 %. Wobec tego pozostawiono w pozycji 1 SAD tkaniny zadrukowane nieteksturowane oraz utworzono nową pozycję 5 SAD, w której ujęto tkaniny barwione nieteksturowane. W odwołaniu od powyższej decyzji "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości rozstrzygnięcia wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 121 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne poprzez udzielenie stronie przez organ celny błędnych informacji dotyczących możliwości dokonania korekty zgłoszenia celnego oraz naruszenie art. 122 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego – w zakresie wadliwego zataryfikowania przez organy celne materiałów firankowych nieobszytych. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w sprawie strona podjęła próbę skorygowania zgłoszenia, jednakże organ celny odmówił dokonania korekty rozpoczynając weryfikację zgłoszenia. Organ tym samym wprowadził spółkę w błąd i pozbawił ją możliwości skorzystania z uprawnienia przewidzianego przez przepisy prawa. Nadto organ celny czynności dowodowych dokonywał nierzetelnie. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika bowiem, z jakich rodzajów tkanin pobrano próbkę oraz czy próbka pobrana w istocie wyrywkowo mogła być uznana za reprezentatywną. Dyrektor Izby Celnej w następstwie rozpatrzenia w/w odwołania decyzją z dnia 7 maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 233 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wniosek strony z dnia 31 października 2008 r. złożony przez Agencję Celną dotyczył anulowania zgłoszenia celnego. W świetle zaś art. 66 ust. 1 zd. 1 WKC unieważnienie zgłoszenia celnego jest dopuszczalne przy czym dokonane być może po przeprowadzeniu zamierzonej rewizji towarów, o którym to zamiarze organy poinformowały zgłaszającego. W sprawie nie można więc uwzględnić zarzuty strony, która twierdzi, że w opisanej sytuacji organ uniemożliwił dokonanie korekty zgłoszenia celnego. W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut dotyczący prawidłowości postępowania w kwestii ustalenia stanu faktycznego sprawy. W sprawie w obecności przedstawiciela strony pobrano bowiem 6 reprezentatywnych próbek z pozycji 1 i 4 dokumentu SAD, zgodnie z fakturami załączonymi do zgłoszenia celnego. Reprezentatywność pobranych prób potwierdził sam przedstawiciel strony w polu 18 stosownych protokołów pobrania. Z kolei wniosek o włączenie w poczet materiału dowodowego WIT nr [...] nie mógł zostać uwzględniony gdyż informacja ta dotyczyła zupełnie innego towaru (tkaniny barwionej z motywami dekoracyjnymi w postaci kwiatów). Klasyfikacja taryfowa dokonana przez organ I instancji w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych również została uznana przez organ odwoławczy za prawidłową. W ocenie Dyrektora Izby Celnej dokonane ujęcie tkaniny firanowej nieobszytej w dwóch pozycjach SAD było w pełni słuszne gdyż tkanina w całości składa się z ciągłych włókien chemicznych, syntetycznych, poliestrowych nieteksturowanych zadrukowanych (odpowiednio poz. 1 SAD) oraz barwionych (poz. 5 SAD). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Obok powtórzenia zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podniosła nadto zarzut naruszenia art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zastosowanie do tego samego towaru innej stawki celnej niż wynikająca z decyzji wydanej w innej sprawie przez uprawniony organ władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono kategorycznie, że wniosek o anulowanie zgłoszenia celnego wynikał wprost z instrukcji uzyskanych od organów celnych, które zasugerowały taki a nie inny sposób postępowania. Wskazano również po raz kolejny, że pobrane próbki tkanin nie były reprezentatywne. Czynności podjęte przez działającą w imieniu spółki agencję celną w części dotyczącej cofnięcia wniosku o pobranie próbek ze wszystkich pozycji towarowych nie zostały w żaden sposób uzgodnione ze spółką, co uzasadnia twierdzenie, ze pełnomocnik przekroczył tym samym zakres swego umocowania. Nadto w przypadku analogicznego towaru (łącznie dwa kontenery [...] oraz [...], jedna partia produkcyjna) organ celny wydał w dniu 12 maja 2009 r. decyzję, w której towarowi (z firmy "B" przypisano kod 6303999090 oraz stawkę celną w wysokości 12 %. W spornej sprawie z kolei przeforsowano kod 5407619000 oraz kod dodatkowy A999, mimo, iż materiał w obydwu w/w kontenerach - tak samo wykończony - pochodził z jednej partii produkcyjnej oraz był wykonany w tej samej technologii. W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Celnej błędnie odniósł się także do uzyskanego przez spółkę WIT z dnia 27 lutego 2009 r. Twierdzenie, że towar [...] ujęto w pozycji 4 dokumentu SAD jest bowiem nieprawdziwe. W reasumpcji skarżąca podniosła, że w sprawie nie było podstaw aby towary ze spornej partii objąć cłem antydumpingowym. Stąd też organ winien jedynie zastosować stawkę jaką przyjęto w decyzji z dnia 12 maja 2009 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał ponadto, że agencja celna działała w tej sprawie w charakterze przedstawiciela bezpośredniego ze skutkami odnoszącymi się bezpośrednio dla mocodawcy. Zatem błędy czy zaniedbania agencji, które mogły narazić importera na szkodę nie mogą stanowić przesłanki do odstąpienia przez organ celny od wydania decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 30 października 2008r. czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.07.286.1) - obowiązujące od dnia 1 stycznia 2008 r. Badanie przez Sąd legalności decyzji polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy działania organów przy ustaleniu stanu faktycznego były zgodne z obowiązującymi procedurami, bowiem błędy popełnione przez organy na tym etapie postępowania dyskwalifikowałyby podjęte przez organ rozstrzygnięcie. W świetle art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie celne powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów administracji celnej. Z kolei w myśl art. 122 w/w aktu normatywnego w toku postępowania organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie zaś z art. 187 § 1 w/w aktu prawnego organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W/w zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, a wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą stanowi przesłankę warunkującą trafne zastosowanie przepisu prawa. Warunkiem prawidłowej decyzji w sprawie jest zachowanie wszystkich wymogów proceduralnych. Odnosząc powyższe do przedmiotu niniejszego postępowania należy zauważyć, że aktach sprawy znajduje się złożony przez reprezentującą skarżącą agencję celną wniosek o anulowanie/unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia celnego. Jako uzasadnienie wskazano na chwilową utratę przez skarżącą płynności finansowej i wynikający z tego brak możliwości uiszczenia należności celno-podatkowych. Zgłoszony towar zamierzano zgłosić do procedury tranzytu i złożyć go na składzie celnym w K. Na wniosku znajdują się wykonane odręcznie zapiski. Z pierwszego z nich – skierowanego do pracownika organu - wynika, że należy rozważyć ewentualną zgodę na unieważnienie zgłoszenia w trybie art. 66 WKC oraz objęcie towaru procedurą tranzytu, jednocześnie stwierdzono: " proszę uprzednio przeanalizować dokumenty, ewent. rewizja towaru ". U dołu wniosku znalazła się z kolei odręczna notatka, z której wynika, iż nie wyrażono zgody na unieważnienie zgłoszenia. Powyższe znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, który odwołując się do treści art. 66 ust. 1 zd. 1 WKC wskazał z jakich przyczyn wniosek o unieważnienie zgłoszenia nie został załatwiony pozytywnie. Powołany wyżej art. 66 ust. 1 WKC stanowi, że jeżeli zgłaszający przedstawi dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione, organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają już przyjęte zgłoszenie. Jednakże jeżeli organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia może zostać uwzględniony jedynie po przeprowadzeniu takiej rewizji. Z brzmienia art. 207 Ordynacji podatkowej wynika, że generalną zasadą jest orzekanie w sprawie w drodze decyzji administracyjnej, która rozstrzyga sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Odnosząc to do uregulowanej w art. 66 WKC instytucji unieważnienia zgłoszenia celnego należy stwierdzić, że wniosek złożony w tym trybie winien być rozpatrzony w formie decyzji administracyjnej. Zagadnienie to nie budziło wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Niekiedy dopuszczano orzekanie w tego rodzaju sprawach w formie postanowienia, jednak zawsze było to orzeczenie, od którego strona mogła złożyć środek zaskarżenia. ( zob. np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 marca 2008 r., I SA/Rz 922/07, LEX nr 477613 ). Warto zauważyć, że o tym, w jakiej formie winien być rozpatrzony wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego, przesądził wprost ustawodawca wprowadzając z dniem 1 stycznia 2009 r. do Prawa celnego art. 21a. Przepis ten stanowi, że w przypadku unieważnienia zgłoszenia celnego na wniosek zgłaszającego, organ celny wskazuje przyczyny unieważnienia, w formie pisemnej lub elektronicznej ( ust. 1). W przypadkach innych niż określony w ust. 1, organ celny rozstrzyga w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego w drodze decyzji ( ust. 2). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 215, poz.1355 ), którą w/w zmiana została wprowadzona: "Wyróżnienie dwóch różnych form prawnych, w jakich będzie następowało unieważnienie zgłoszenia celnego, wynika z konieczności rozróżnienia dwóch sytuacji faktycznych, w jakich znajdują się zgłaszający. Forma decyzji administracyjnej zostanie zachowana dla przypadków, w których jest konieczne zapewnienie podmiotowi potencjalnej możliwości korzystania z powszechnie stosowanych w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, tj. z odwołania, a następnie z możliwości przejścia na drogę postępowania sądowo-administracyjnego. W sytuacji negatywnego rozpatrzenia wniosku strony, jak i prowadzenia postępowania z urzędu zasadne jest bowiem zapewnienie zainteresowanemu "wzmocnionej" ochrony prawnej." Wynika z powyższego, że ustawodawca również nie miał wątpliwości co do dotychczasowej formy unieważnienia bądź odmowy unieważnienia zgłoszeń celnych. Odnosząc to do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nierozpoznanie wniosku skarżącej o unieważnienie zgłoszenia celnego w formie decyzji administracyjnej stanowiło naruszenie art. 66 WKC i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, że dokonana wcześniej analiza treści notatek znajdujących na wniosku nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy został on złożony przed czy po poinformowaniu przez organ celny o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towaru. W myśl art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe (w niniejszej sprawie organy celne) podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, a wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą stanowi przesłankę warunkującą trafne zastosowanie przepisu prawa. Prawidłowość i rzetelność prowadzonego postępowania winna znaleźć również odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Sąd podziela zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia zasad ogólnych postępowania wyrażonych normami art. 121 - 122 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania celnego organy nie zebrały pełnego materiału dowodowego i w sposób rzetelny nie ustaliły stanu faktycznego sprawy. W myśl art. 68 WKC w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić: kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów ( lit. a) oraz rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli ( lit. b). Przeprowadzając rewizję celną objętych zgłoszeniem celnym towarów organy pobrały łącznie 6 próbek z pozycji 1 i 4 dokumentu SAD. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w rewizji celnej reprezentował skarżącą wyspecjalizowany podmiot, jakim była agencja celna i pracownik agencji nie zgłaszał żadnych uwag, co do sposobu przeprowadzenia rewizji celnej, a w szczególności ilości pobranych próbek. Również złożony przez agencję celną wniosek o przebadanie każdej pozycji towaru, został przez nią wycofany. Przepis art. 70 ust. 1 WKC stanowi, że jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem. W doktrynie reprezentowane jest stanowisko, że: "możliwe jest zadeklarowanie, w tej samej pozycji formularza SAD, różnego typu, czy też rodzaju towarów, jeżeli są one klasyfikowane w ramach tego samego kodu Taryfy celnej (systemu CN). Może to oznaczać, że w ramach kodu Taryfy celnej opisanego jako "Pozostałe" (bardzo częsty przypadek w Taryfie celnej) zostaną zadeklarowane różne towary. Wówczas, opisana w punkcie I możliwość dokonania jedynie częściowej kontroli towarów zgłoszonych w takiej pozycji formularza SAD może nie być reprezentatywna dla pozostałych towarów." ( tak zob. Wojciech Morawski w: W. Morawski, M.Krzewiński, K. Lasiński-Sulecki, R. Mateńka, A. Milczarczyk, R. Rosiak, T. Rudyk, C. Sowiński, M. Śpiewak, Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz, LEX, 2007, str. 511). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jakkolwiek z treści poz. 1 i 4 formularza SAD wynika, że w poszczególnych pozycjach zadeklarowano jeden rodzaj towarów tj. tkaniny firanowe i zasłonowe, to z załączonych do zgłoszenia faktur wynika, że były to towary różnego typu i znacznie się od siebie różniące. Tym samym pobranych i zbadanych próbek nie można było uznać za reprezentatywne dla wszystkich ww. zgłoszeń celnych. Poddanie badaniu w laboratorium celnym 6 losowo wybranych próbek, w sytuacji, gdy obie faktury zawierały łącznie 56 pozycji trudno uznać za wyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego. Zauważyć w tym miejscu należy, że potwierdzeniem słuszności takiej oceny jest dokonana przez organ pierwszej instancji w kolejnym toczącym się przez tym organem postępowaniu odmienna klasyfikacja taryfowa towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem. Dokonując kontroli zgłoszenia celnego skarżącej ten sam organ celny dokonał odmiennej od przyjętej w niniejszej sprawie klasyfikacji tego samego towaru. Tymczasem prawidłowo dokonana klasyfikacja taryfowa oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji Taryfy celnej z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Powyższej oceny Sądu nie zmienia też fakt, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji agencja celna zgłosiła wniosek o przeprowadzenie dodatkowej rewizji, który następnie wycofała. Takie działanie strony w postępowaniu nie zwalnia bowiem organów z obowiązków wynikających z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Co ważne, organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Nadto ma rację skarżąca zarzucając organom, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, z jakich rodzajów tkanin pobrano próbkę. Wprawdzie w protokołach pobrania próbek towaru znajduje się określenie: " tkanina zasłonowa i firanowa w belach nieobszyta" i "tkanina firanowa z wykończonym brzegiem", to brak oznaczenia próbek poprzez wskazanie kodu tkaniny uniemożliwia identyfikację próbek i wskazanie, z których tkanin wymienionych na fakturach dołączonych do zgłoszenia zostały one pobrane. W tej sytuacji również w Sprawozdaniach z badań próbek sporządzonych przez Laboratorium Celne Izby Celnej brak jest precyzyjnego oznaczenia, których próbek one dotyczą. Jedynie dopisany ołówkiem numer każe się domyślać jakiej pozycji SAD - u dana próbka dotyczy. Takie działanie uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonych badań, w wyniku których dokonano ustalenia kodu taryfy celnej. Odnosząc się do zarzutu skargi, że organ celny naruszył przepisy Ordynacji podatkowej poprzez udzielenie stronie błędnych informacji dotyczących możliwości dokonania korekty zgłoszenia celnego, zdaniem Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wskazać, że w toku postępowania skarżąca była reprezentowana przez profesjonalny podmiot – agencję celną. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tiret 1 WKC, przedstawiciel bezpośredni działa w imieniu i na rzecz innej osoby (mocodawcy). Z kolei w myśl art. 76 Prawa celnego, czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Dotyczy to również konsekwencji, które mogą wyniknąć z braku rzetelności, braku należytej staranności itp. po stronie agencji celnej. Tym samym, skarżąca nie może czynić organom celnym zarzutu, że prowadziły postępowanie z uwzględnieniem podejmowanych przez agencję działań. Niezasadny jest również zarzut skarżącej, że w opisanej sytuacji organ uniemożliwił dokonanie korekty zgłoszenia celnego. Należy bowiem zauważyć, że wniosek o dokonanie korekty wpłynął do organu w dniu 13 listopada 2008 r., a więc już po stwierdzeniu nieprawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu oraz poinformowaniu zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów. Tym samym, mając na uwadze treść art. 65 WKC dokonanie korekty zgłoszenia było niemożliwe. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Wobec uwzględnienia skargi Sąd stwierdził też, na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 cytowanej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).