III SA/Gd 356/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] na rzecz skarżącej G. D. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. G. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 marca 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. G. z dnia 5 marca 2013 r. nr [...], którą nie stwierdzono występowania u G. D. choroby zawodowej. Z akt sprawy wynikają jej następujące istotne okoliczności faktyczne. Decyzją z dnia 15 maja 2013 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania G. D. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. G. z dnia 5 marca 2013 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że: 1. karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez upoważnionego pracownika organu inspekcji sanitarnej i nie budzi zastrzeżeń. Z karty wynika, że G. D. pracując na stanowiskach operatora urządzeń dozujących, formujących, pakujących, tabletkujących i do granulacji była narażona na hałas. 2. orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza uprawnionego, zatrudnionego w jednostce upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych i nie budzi zastrzeżeń; 3. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do ustalania kompetencji lekarzy orzeczników. Ponadto jak wynika z orzeczenia lekarskiego wydanego w przedmiotowym postępowaniu strona została poddana badaniom laryngologicznym przeprowadzonym przez lekarza laryngologa; 4. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 3 kwietnia 2012 r. nie rozpoznał u badanej choroby zawodowej, gdyż zgodnie z wykazem chorób zawodowych, jako chorobę zawodową rozpoznaje się ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, natomiast u G. D. rozpoznano niedosłuch mieszany tj. odbiorczo-przewodzeniowy. Rozpoznane schorzenie wywołane jest najczęściej chorobami zapalnymi uszu. Jednocześnie ww. jednostka chorobowa nie figuruje w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cytowanego na wstępie rozporządzenia i nie może być uznane za chorobę zawodową; 5. jednostka orzecznicza podtrzymała orzeczenie lekarskie z dnia 3 kwietnia 2012 r., wyjaśniając ponadto, że rozpoznanie u G. D. komponenty przewodzeniowej (ubytek słuchu typu mieszanego) świadczy jednoznacznie o etiologii pozazawodowej niedosłuchu. Uzupełniając wcześniejsze orzeczenie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy podkreślił, że w zawodowych uszkodzeniach słuchu nigdy nie występuje komponenta przewodzeniowa. Jednocześnie jednostka orzecznicza podniosła, że nie jest zobowiązana do poszukiwania, wyjaśniania i podawania pozazawodowych przyczyn niedosłuchu, w toku orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej; 6. zarzut strony dotyczący nie powiadomienia o treści opinii uzupełniającej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy jest bezzasadny, gdyż z akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. G. powiadomił G. D. o skierowaniu pisma z dnia 5 grudnia 2012 r. do jednostki orzeczniczej celem uzupełnienia orzeczenia. Strona dwukrotnie została prawidłowo pouczona przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z której nie skorzystała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargę G. D. na powyższej rozstrzygnięcie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 540/13 uchylił decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 maja 2013 r. Sąd wskazał, że u podstaw orzeczenia lekarza specjalisty z zakresu medycyny pracy orzekającego o rozpoznaniu choroby zawodowej w postaci ubytku słuchu albo o braku podstaw do jej rozpoznania powinny pozostawać wyniki badań specjalistycznych prowadzonych przez lekarza laryngologa lub na jego zlecenie, a także dokumentacja medyczna dotycząca stanu zdrowia strony, a zwłaszcza leczenia związanego z narządami słuchu. Takiej dokumentacji medycznej z Poradni Laryngologicznej, ani wyników badań specjalistycznych wykonanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy nie ma w aktach administracyjnych, co uniemożliwiało poddanie przez organ kontroli prawidłowości orzeczenia lekarskiego i odniesienie się choćby do zarzutu skarżącej co do wadliwego przyjęcia przez lekarza wydającego orzeczenie, że leczyła się w związku z zapaleniem ucha środkowego. Oceny takiej nie może w konsekwencji dokonać także i sąd administracyjny. Stwierdzono także, że okoliczność, iż organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazującymi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonanie takiej oceny nie jest możliwe, dopóki w aktach administracyjnych brak jest wyników badań specjalistycznych i dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia strony ubiegającej się o rozpoznanie choroby zawodowej. Sąd wskazał, że organ I instancji uznał materiał dowodowy za niewystarczający do wydania decyzji i zwrócił się do jednostki orzeczniczej II instancji - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o "przebadanie" skarżącej i "zajęcie stanowiska". Nie ma wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. G. uczynił w ten sposób użytek z możliwości jakie daje mu § 8 ust. 2 rozporządzenia. Instytut Medycyny Pracy wbrew powołanemu przepisowi odmówił podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie. Trudno wyjaśnić w tej sytuacji, dlaczego takie, pozbawione prawnych podstaw stanowisko jednostki orzeczniczej II stopnia zostało zaakceptowane przez organ administracji. Nie wynika z zaskarżonej decyzji ani decyzji organu I instancji, by wątpliwości, które spowodowały wystąpienie z żądaniem przeprowadzenia dodatkowego badania do Instytutu Medycyny Pracy zostały w jakikolwiek sposób wyjaśnione. Na koniec Sąd zalecił organowi odwoławczemu, by uzupełnił akta administracyjne o dokumentację medyczną dotyczącą leczenia laryngologicznego skarżącej, a także o wyniki badań skarżącej przeprowadzonych w związku z wydaniem przez WOMP orzeczenia lekarskiego i ewentualnie istniejące wątpliwości wyjaśnił, korzystając z możliwości wynikających z § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozpoznając ponownie sprawę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 14 marca 2014 r., nr [...] powołując się na art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. G. z dnia 5 marca 2013 r., nr [...], którą nie stwierdzono występowania u G. D. choroby zawodowej. W uzasadnieniu wskazano, że na wniosek organu z dnia 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy przekazał uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 3 kwietnia 2012 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u G. D. W uzupełnieniu tym wskazano, że uprawniony lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy uwzględnił następujące dokumenty medyczne: dokumentację medyczną pacjentki, dostarczoną do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (audiogramy z dnia 29 marca 1996 r., z 7 stycznia 2009 r. i z dnia 11 lipca 2011 r.), dokumentację lekarską od laryngologa z A. w S. G. (wizyty z dnia 19.01.2009 r., z dnia 11.07.2011 r. i z dnia 19.07.2011 r.), karty badań profilaktycznych ze szkoły przyzakładowej (badania z dnia 25.10.1979 r., z dnia 23.04.1981 r., z dnia 17.10.1983 r. i z dnia 28.06.1983 r.); wyniki badań laryngologicznych, przeprowadzonych u skarżącej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w okresie od sierpnia 2011 r. do stycznia 2012 r. Stwierdzono, że z dokumentacji medycznej G. D. wynika, że leczy się ona w A. w S. G. z powodu niedosłuchu mieszanego i obustronnego zarostowego zapalenia ucha środkowego. Odnosząc się do twierdzenia G. D., że nie miała nigdy zapalenia uszu, laryngolog Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stwierdził, że "zaprzeczenie leży w interesie pacjentki, wyniki badań wskazują na takie schorzenie" oraz, że "wbrew twierdzeniom p. D., istnieją obiektywne dowody o przebytej przez pacjentkę chorobie zapalnej uszu w postaci dokumentacji lekarskiej od lekarza leczącego oraz wyników badań dostarczonych przez pacjentkę i wykonanych w WOMP (...)" Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w uzupełnieniu orzeczenia lekarskiego wyjaśnił znaczenie pojęcia "komponenty przewodzeniowej" oraz wskazał, dlaczego schorzenie to nie może zostać uznane za chorobę zawodową. Stwierdzono, że "(...) w przypadku G. D. nie ma wątpliwości, że rozpoznany typ niedosłuchu nie został spowodowany narażeniem na hałas w miejscu pracy, ponieważ rozpoznana u niej choroba narządu słuchu nie ma takiej etiologii oraz nie jest umieszczona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, a zatem nie spełnia podstawowego kryterium niezbędnego do rozpoznania choroby zawodowej." W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie wymaga dodatkowego uzupełnienia, tj. konsultacji w jednostce orzeczniczej II stopnia. Zdaniem organu karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez upoważnionego pracownika organu inspekcji sanitarnej i nie budzi zastrzeżeń. Z karty wynika, że G. D. w latach 1982 - 2008 pracowała w B. w S. G.. Pracując na stanowiskach operatora urządzeń dozujących, formujących, pakujących, tabletkujących i do granulacji była narażona na hałas. W 2008 r. G. D. została przeniesiona na stanowisko pracy, gdzie narażenie na hałas nie występuje. Wskazano, że orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza uprawnionego, zatrudnionego w jednostce upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych i nie budzi zastrzeżeń. W ocenie organu II instancji rozpoznanie u G. D. niedosłuchu mieszanego tj. odbiorczo-przewodzeniowego nie budzi wątpliwości, które wymagałyby dodatkowych konsultacji w jednostce orzeczniczej II stopnia. Schorzenie potwierdziły tożsame wyniki badań laryngologicznych przeprowadzonych przez lekarza leczącego G. D., jak i badania wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 3 kwietnia 2012 r. nie rozpoznał u skarżącej choroby zawodowej, gdyż zgodnie z wykazem chorób zawodowych jako chorobę zawodową rozpoznaje się ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, natomiast u G. D. rozpoznano niedosłuch mieszany, tj. odbiorczo-przewodzeniowy. Nie figuruje on w wykazie chorób zawodowych i nie może być uznany za chorobę zawodową. Stanowisko to Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy podtrzymał zarówno w piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r., jak i w uzupełnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 3 kwietnia 2012 r. z dnia 17 lutego 2014 r. Wskazano także, że jednostka orzecznicza podniosła, że nie znajduje podstaw prawnych pozwalających na załączenie wyników badań lekarzy specjalistów do orzeczenia w sprawie choroby zawodowej. Zarówno badania lekarskie, jak i dokumentacja lekarska sporządzana w ich trakcie dla potrzeb rozpoznania choroby zawodowej są objęte tajemnicą lekarską i nie mogą być ujawniane bez zgody pacjenta. Z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych jednoznacznie zdaniem organu wynika, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest wydawana na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. Przepis ten ogranicza zatem zakres udostępniania medycznych danych, niezbędnych do wydania decyzji administracyjnej w sprawie choroby zawodowej pacjenta, wyłącznie do treści orzeczenia lekarskiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie § 8 ust. 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skargi materiał dowodowy zgromadzony przez organ nie daje podstaw do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W ocenie skarżącej ponownie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, w tym podstawowe jego zasady. Stwierdzono, że lekarz laryngolog Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie wziął pod uwagę, że wizyty skarżącej u lekarza z dnia 19 stycznia 2009 r. i 11 lipca 2011 r. były spowodowane jedynie koniecznością uzyskania recepty czy skierowania, a nie przeprowadzenia badania. Skarżąca pozostawała pod opieką laryngologa wyłącznie w celu uzyskania aparatu słuchowego, a nie dlatego, ze cierpiała, jak twierdzi organ, na zapalenie uszu. Także przy okazji badań okresowych, którym była poddawana jako pracownik swojego zakładu pracy, nie stwierdzono choroby zapalnej uszu czy zarostowego zapalenia uszu mimo, że badana była również laryngologicznie. Stanowczo wskazano w związku z tym, że niedosłuch u skarżącej spowodowany jest hałasem w miejscu pracy. W odniesieniu do twierdzenia organu, że jednostka orzecznicza nie znajduje podstaw prawnych pozwalających na załączenie wyników badań specjalistów do orzeczenia w sprawie choroby zawodowej powołując się na fakt, że zarówno badania lekarskie, jak i dokumentacja lekarska sporządzana w ich trakcie dla potrzeb rozpoznania choroby zawodowej objęte są tajemnicą lekarską i nie mogą być ujawnione bez zgody pacjenta wskazano, że skarżąca nigdy nie była poproszona o wyrażenie takiej zgody. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi nie wykonanie zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 10 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniesiona skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz,1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Na początku rozważań należy wskazać, że niniejsza sprawa była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należało na wstępie udzielić odpowiedzi na pytanie: czy wytyczne zawarte w ostatnim orzeczeniu sądowym zapadłym w tej sprawie zostały przez organ wykonane? Udzielenie pozytywnej odpowiedzi na postawione pytanie pozwoliłoby na merytoryczną ocenę zapadłego rozstrzygnięcia w sprawie. Trzeba podkreślić, że wytyczne co do dalszego postępowania wiążą nie tylko organy ale również Sąd orzekający w sprawie. W wydanym wyroku z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 540/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję organu drugiej instancji oraz udzielił szczegółowych wytycznych jakie powinien spełnić organ w toku dalszego postępowania. Trzeba tu wskazać, że materialno-prawną przesłankę stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja zawarta w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.). Przepis ten w art. 2351 stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje spełnienie dwóch przesłane. Pierwsza to zamieszczenie choroby w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), dalej jako rozporządzenie. Druga to ustalenie, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd powołując się na unormowanie § 6 ust. 1 rozporządzenia stwierdził, że "u podstaw orzeczenia lekarza specjalisty z zakresu medycyny pracy orzekającego o rozpoznaniu choroby zawodowej w postaci ubytku słuchu albo o braku podstaw do jej rozpoznania powinny pozostawać wyniki badań specjalistycznych prowadzonych przez lekarza laryngologa lub na jego zlecenie, a także dokumentacja medyczna dotycząca stanu zdrowia strony, a zwłaszcza leczenia związanego z narządami słuchu. Takiej dokumentacji medycznej z Poradni Laryngologicznej, ani wyników badań specjalistycznych wykonanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy nie ma w aktach administracyjnych". Uniemożliwia to zdaniem Sądu, poddanie kontroli prawidłowości orzeczenia lekarskiego przez organ, jak i przez sąd administracyjny. Sąd podniósł również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. "Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazującymi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonanie takiej oceny nie jest możliwe, dopóki w aktach administracyjnych brak jest wyników badań specjalistycznych i dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia strony ubiegającej się o rozpoznanie choroby zawodowej". W konsekwencji też Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ odwoławczy, aby "doprowadził do uzupełnienia akt administracyjnych o dokumentację medyczną dotyczącą leczenia laryngologicznego skarżącej, a także o wyniki badań skarżącej przeprowadzonych w związku z wydaniem przez WOMP orzeczenia lekarskiego". Ponadto do wyjaśnienia ewentualnie istniejących wątpliwości w oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia. Odnośnie ostatniej kwestii, to Sąd wskazał, że organ I instancji uznał materiał dowodowy za niewystarczający do wydania decyzji i zwrócił się do jednostki orzeczniczej II stopnia - Instytutu Medycyny w Ł. m.in. o "przebadanie" skarżącej (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Jednak jednostka orzecznicza II stopnia odmówiła podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie i nie wiadomo, jak podniósł Sąd, dlaczego stanowisko to zostało zaakceptowane przez organ administracji. W świetle powyższych wytycznych nie może nasuwać wątpliwości, że organ ponownie rozpoznając sprawę powinien w pierwszej kolejności uzupełnić akta administracyjne o dokumentację medyczną dotyczącą leczenia skarżącej, a także o wyniki badań skarżącej. Ponadto w oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia wyjaśnić ewentualnie istniejące wątpliwości ww. zakresie. Analiza materiału zgromadzonego w sprawie nie pozwala na przyjęcie, że powyższe wytyczne w całości zostały przez organ wykonane. Przede wszystkim organ nie uzupełnił akt administracyjnych o dokumentację medyczną dotyczącą leczenia laryngologicznego skarżącej, a także o jej wyniki badań. Takiej dokumentacji brak nadal w aktach sprawy. Niemniej, jak wynika z akt administracyjnych, organ II instancji pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. zwrócił się do WOMP o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 3 kwietnia 2012 r., w szczególności o wskazanie w oparciu o jaką dokumentację medyczną zostały dokonane ustalenia m.in., że od 2008 r. badana odczuwa obustronne osłabienie ostrości słuchu, odniesienia się do zarzutu nie przechodzenia przez stronę zapalenia uszu, jak i wyjaśnienia co oznacza pojęcie "komponenty przewodzeniowej" oraz istniejących na tym tle wątpliwości. Ponadto o ustosunkowanie się do prośby skarżącej o badanie w jednostce orzeczniczej II stopnia oraz potrzeby weryfikacji orzeczenia lekarskiego przez tą jednostkę. Do pisma tego organ załączył odpis ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi z dnia 17 lutego 2014 r. WOMP przedłożył uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...]z dnia 3 kwietnia 2012 r., wraz z uzasadnieniem, które m.in. wymieniło dokumentację medyczną, która została uwzględniona przez uprawnionego lekarza. Jednocześnie wskazał, że brak jest podstaw prawnych do załączenia wyników badań lekarskich, gdyż badania te, jak i dokumentacja lekarska są objęte tajemnicą lekarską i nie mogą być ujawniane bez zgody pacjenta (stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji). Ponadto WOMP wyjaśnił jakie przyczyny formalne spowodowały nie podjęcie czynności przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, a także brak konieczności weryfikacji orzeczenia przez tą jednostkę oraz udzielił odpowiedzi na pozostałe pytania zawarte w treści pisma organu z dnia 14 stycznia 2014 r. Jest oczywiste, że otrzymane wytyczne zobowiązywały organ do uzupełnienia akt administracyjnych o dokumentację lekarską oraz wyniki badań poprzez jej załączenie (a nie wymienienie). Jest to ważne, gdyż miały one stanowić podstawę do dokonania przez organ oceny orzeczenia lekarskiego stanowiącego dowód stosownie do przepisu art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. Dokonanie zaś takiej oceny nie jest możliwe, dopóki w aktach administracyjnych brak jest tych wyników badań i dokumentacji. Na co stanowczo wskazał Sąd w ww. wyroku. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie może nasuwać wątpliwości, że nie zostały wykonane wytyczne Sądu, czym została naruszona dyspozycja przepisu art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Związanie wytycznymi, co już podniesiono dotyczy nie tylko organu, ale i Sądu obecnie orzekającego w sprawie. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionego stanowiska Sądu, którym jest zgodnie z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany i wykona nałożone na niego wytyczne. Przy czym organ podejmie czynności mające na celu uzyskanie stosownej zgody skarżącej - art.14 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 159). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.