III SA/Gd 363/08

PostanowienieWSA w Gdańsku2008-12-17

Skład orzekający: Sędzia NSA Marek Gorski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty za przejazd po drogach krajowych, jeśli skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?
Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej, ponieważ skarżący nie wykazał przesłanek określonych w art. 61 § 3 PPSA, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wskazania takich okoliczności uniemożliwił sądowi stwierdzenie zasadności wniosku.
Stan faktyczny
Skarżący K. Ł. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej nakładającą karę pieniężną za naruszenie przepisów dotyczących opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej, powołując się na skierowanie wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej za wykonywanie przez skarżącego przewozu drogowego z naruszeniem przepisów.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej za wykonywanie przez skarżącego przewozu drogowego z naruszeniem przepisów. K. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 lipca 2008 r. wydaną w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o opłacie za przejazd po drogach krajowych w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Izba Celna zawiadomiła go o skierowaniu wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie zaskarżonej decyzji i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji we wskazanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna we wniosku wskazać okoliczności uprawdopodobniające niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący nie podał, jakichkolwiek okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. II OZ 276/05, Lex nr 302257). Skarżący, nie wskazując tych okoliczności, uniemożliwił Sądowi stwierdzenie zasadności przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec powyższego, z braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło