III SA/Gd 363/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. decyzją z dnia 12 marca 2018r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania A. D., na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej jako: o.p.), art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 w związku z art.2 ust. 3-5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 165 – dalej jako u.g.h.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia 11 grudnia 2017 r., znak [...] na mocy której organ I instancji wymierzył A.D. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzenia gier na automacie APOLLO GAMES nr [...] poza kasynem gry tj. w barze [...] przy ul. [...] 40 w C.. Organ ten wydając orzeczenie zaznaczył, że stosuje przepisy ustawy o grach hazardowych w wersji obowiązującej w okresie, w którym stwierdzono naruszenie prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej. Ustalono, że w kontrolowanym lokalu urządzane są gry na automacie. Automat w trakcie kontroli był włączony i gotowy do gry. W trakcie kontroli przeprowadzono eksperyment polegający na odtworzeniu gier na ww. automacie. W jego wyniku ustalono, że gry na nim urządzane mają charakter komercyjny (udział w grze jest odpłatny), zawierają element losowości (gracz nie ma wpływu na moment zatrzymania się elementów), a w wyniku gry można uzyskać wygraną w postaci dodatkowych punktów kredytowych, za które grający może kontynuować grę. W dokumentacji kontrolnej wskazano, że dysponentem przedmiotowego automatu była Spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w G.. W ocenie organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie zaś wynika, że urządzającym gry na automatach w ww. lokalu był A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. D.. W tym zakresie wskazano na zapisy ramowej umowy dzierżawy (części powierzchni lokalu) zawartej w dniu 5 września 2016 r. przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. z A. D. (wydzierżawiający). W umowie tej wydzierżawiający zobowiązał się bowiem do udostępniania energii elektrycznej celem podłączenia quizomatów, a także do utrzymania przedmiotu dzierżawy (tj. części lokalu pod dzierżawę automatów) w stanie umożliwiającym eksploatowanie quizomatów. Przede wszystkim zaś w ramach umowy czynsz dzierżawny został ustalony w wysokości 40 % od sumy dochodów uzyskanych w uruchomionych quizomatach umieszczonych w lokalu na podstawie ww. umowy. Jednocześnie dzierżawca zobowiązał się zapewnić wydzierżawiającemu obsługę prawną związana z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń w niezbędnym zakresie uzgodnionym wcześniej przez strony, co już jest kwestią znacznie wykraczająca poza ramy zwykłej umowy dzierżawy. Organ wskazał, że z powyższego wynika, że A. D. przyjął na siebie cześć ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach. Skarżący był zobowiązany do podejmowania czynności, które z jednej strony wykraczają poza zwykłe i typowe obowiązki wydzierżawiającego, z drugiej strony pozostające ścisłym związku z działalnością gospodarczą dzierżawcy. Sprawowanie nadzoru nad dostępem do automatu, dbałość i piecza nad automatem, kontakt z serwisantem w przypadku uszkodzenia automatu, włączanie i wyłączanie prądu świadczyły zatem nie o odpowiedzialności za cudzą rzecz pozostawioną w lokalu, co o zaangażowaniu w bezawaryjne urządzenie gier, od czego uzależnione było otrzymanie wynagrodzenia. Świadczy to o tym, że skarżący był aktywny w procederze urządzenia gier i czerpał z tego korzyści finansowe. Powyższe zostało potwierdzone również stosownymi fakturami VAT. Tym samym w ocenie organu wystąpiły wszelkie podstawy, aby A. D. uznać za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Organ zaakcentował przy tym, że wskazany przepis jest adresowany do każdego (w więc także osoby fizycznej), kto w sposób w nim opisany sprzeczny z ustawą urządza gry na automatach, a więc bez względu na to czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia), co znajduje potwierdzenie w licznych wyrokach sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, które powołano w uzasadnieniu. Ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzonego eksperymentu, opisane w protokole z kontroli oraz w ekspertyzie dotyczącej ww. automatu sporządzonej przez biegłego sądowego W. K. pozwoliły w ocenie organów jednoznacznie stwierdzić, że A. D. urządzał gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowych, a tym samym podlega karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł , zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Organ wskazał również, że gry na kontrolowanym automacie stanowią gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W sporządzonej przez biegłego opinii potwierdzone wskazano, że przedmiotowe urządzenie było urządzeniem elektronicznym, na którym była wyświetlana grafika przestawiająca bębny z symbolami, będącą symulatorem klasycznego automatu bębnowego. Po rozpoczęciu gry bębny zatrzymywały się samoczynnie bez udziału gracza. Po zatrzymaniu bębnów na ekranie pojawia się jedno pytań na które można odpowiedzieć tak lub nie. Wartość pytania uzależniona jest od układu symboli na bębnach po ich zatrzymaniu Zdaniem biegłego jeżeli końcowy układ symboli na bębnach po ich zatrzymaniu, nie będzie żadnym z układów premiowanych wygraną wtedy wartość pytania stanowi niewielką część postawionej stawki i w efekcie (niezależnie od odpowiedzi na pytanie) ilość posiadanych punktów kredytowych jest zmniejszana – postawione punkty kredytowe zastały przegrane i są odejmowane od posiadanych punktów. Tym sposobem dochodzi wiec zdaniem biegłego do sytuacji sprzecznej z zasadami konkursów wiedzy – gracz traci punkty, a co za tym idzie pieniądze, pomimo udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie. Jeżeli zaś układ końcowy symboli będzie jednym z premiowanych, gracz uzyskuje wygraną zgodnie z tabelą wygranych dla danej gry. Biegły zwrócił także uwagę, że w tzw. banku pytań można uzyskane punkty dodać w całości do licznika "kredyt" poprzez kumulację wszystkich pytań pozostawionych bez odpowiedzi w jedno pytanie i udzielenie na nie odpowiedzi. Pytanie to nie jest w żaden sposób trudniejsze od zwykłych pytań i nie wymaga żadnej wiedzy od gracza, bowiem na jego żądanie dostępna jest podpowiedz, która jednocześnie wskazuje właściwa odpowiedz. Mając na uwadze treść ekspertyzy oraz wyniki przeprowadzonego eksperymentu organy uznały, że prowadzone na automacie gry mają charakter losowy. Gra na automacie nie pozwala na uzyskanie wygranej rzeczowej, ale daje możliwość uzyskania wygranej w postaci punktów kredytowych do prowadzenia kolejnych gier. A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G., wskazując na konieczność jej uchylenia z uwagi na naruszenia obejmujące: - naruszenie art. 89 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne zastosowanie i wykładnię, że wobec skarżącego należy odnieść definicję "urządzającego gry", podczas gdy okoliczności sprawy nie stwarzają możliwości zastosowania tej normy prawnej w stosunku do skarżącego, - art. 7 i art. 77 k.p.a., które miało wpływ na wynik postępowania poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji uznanie, iż skarżący podnosi odpowiedzialność za urządzenie gier hazardowych, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżący swoim zachowaniem nie wyczerpał przesłanek uznania go za "urządzającego gry". W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że był jedynie wydzierżawiającym część powierzchni swojego lokalu gastronomicznego, na której ustawiono automat do gier, jednak absolutnie się tym nie zajmował, nie ingerował w to co dzieje się z automatem i nie czerpał żadnych korzyści z gier. W szczególności nie zasilał automatu żadnymi środkami pieniężnymi, a także nie wykonywał czynności wpływających na wysokość przychodu generowanego przez automat, o czym może świadczyć stała kwota czynszu. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2018r., poz. 1302, dalej zwana "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Rozpoznanie sprawy wymaga przywołania treści przepisów prawa istotnych z punktu widzenia nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Zauważyć należy, że jako materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji z dnia 21 września 2017 r. wskazano art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm. – dalej jako "u.g.h.") w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. Brzmienie to uległo zmianie z dniem 1 kwietnia 2017 r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 88), zmieniającej ustawę z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Należy w tej sytuacji przywołać pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1354/11, że: " w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena zachowania przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego powinna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą (...). Stanowisko takie wynika z zaaprobowania ugruntowanego w doktrynie poglądu, że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal – pod ich rządami – trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe. Jednocześnie, co należy podkreślić, na gruncie przepisów dotyczących sankcji administracyjnych nie znajduje co do zasady zastosowania wywodząca się z prawa karnego reguła lex mitior retro agit. Trzeba bowiem zauważyć, że obowiązuje ona w tej dziedzinie prawa bezpośrednio z woli ustawodawcy, a zatem w konsekwencji nie znajduje ona zastosowania na gruncie prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 674/10; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2009 r., sygn. akt SK 3/08)". NSA w przywołanym powyżej wyroku wskazał też, że "miarodajny dla oceny deliktu administracyjnego jest (...) stan prawny z daty jego popełnienia". Mimo, że powyższy pogląd dotyczy przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego, znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie, w której stan prawny i faktyczny został ukształtowany przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. W tej sytuacji zasadne było oparcie zaskarżonej decyzji na treści przepisów ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów skargi w ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy uprawniał organ celny do stosowania w sprawie przepisów u.g.h. i poddania ocenie skontrolowanej działalności poprzez pryzmat przepisów tej ustawy oraz do zastosowania wobec skarżącego sankcji finansowej przewidzianej art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Nie ulega wątpliwości, że kontrola funkcjonariuszy celnych przeprowadzona w lokalu prowadzonym przez skarżącego ujawniła eksploatację spornych urządzeń do gier, której charakter odpowiadał definicji gry na automatach zawartej w u.g.h. Art. 2 ust. 1 u.g.h. stanowi, że grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Definicję ustawową gier na automatach zawiera art. 2 ust. 3 u.g.h., zgodnie z którym są to gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Ustęp 4 tego samego artykułu wyjaśnia, że wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Art. 2 ust. 5 u.g.h. nakazuje zaś zaliczyć do gier na automatach także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. przewidują karę pieniężną w kwocie 12 000 zł. od każdego automatu za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Sąd nie zgadza się z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia art. 89 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez nieuprawnione uznanie skarżącego za urządzającego gry, a tym samym potraktowania jako potencjalnego adresata kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry. Otóż z przepisu art. 89 ust. 1 u.g.h. ( w brzmieniu przed 1 kwietnia 2017 r.) wynika, że "każdy, kto bez koncesji lub zezwolenia będzie urządzał grę hazardową albo będzie urządzał grę na automacie poza kasynem gry podlegać będzie karze pieniężnej". Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Wynika z powyższego, że każdy kto urządza grę hazardową bez legitymowania się koncesją lub zezwoleniem, bez względu na formę prawną urządzającego tę grę (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają podmiotowość prawną) i miejsce urządzenia tej gry podlega karze pieniężnej. Wywieść zatem należy, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej. W rozpoznawanym przez Sąd przypadku skarżący stoi na stanowisku, że nie mógł być objęty hipotezą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bowiem ani treść umowy ani okoliczności sprawy nie świadczą o podejmowaniu przez skarżącego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier". Z takim ujęciem spornej kwestii nie można się zgodzić. Po pierwsze, trzeba zauważyć, że żaden z przepisów u.g.h. nie zakazuje wyraźnie – formalnie rzecz biorąc – zawierania umów (najmu, dzierżawy czy też użyczenia), na podstawie których wyłącznie inny podmiot będzie dopiero, w pełni samodzielnie, eksploatował automaty do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 – 5 u.g.h. Z drugiej jednak strony nie można zaprzeczyć twierdzeniu, że dla faktycznego prowadzenia (organizowania, urządzania) gier losowych potrzebne jest spełnienie co najmniej dwóch warunków: dysponowanie urządzeniem do prowadzenia gier oraz dysponowanie miejscem, w którym owe automaty można byłoby usytuować i eksploatować. Uwzględniając takie uwarunkowania można byłoby – przynajmniej z punktu widzenia zachowania reguł logiki formalnej – skutecznie bronić już teraz poglądu, że w sytuacji, gdy jeden z podmiotów dysponuje samymi tylko automatami (nie mając jednak pomieszczenia, gdzie mogłyby one funkcjonować), a inny podmiot – odwrotnie – jest dysponentem pomieszczenia (nie ma jednak automatów), oba podmioty można byłoby uznać za "urządzających gry", w myśl przepisów u.g.h. już wówczas, gdy na podstawie zawartego kontraktu władający automatami korzysta z lokalu należącego do innego podmiotu, w którym to pomieszczeniu automaty te są udostępnianie dla ogółu. Po drugie należy zauważyć, że z ramowej umowy dzierżawy powierzchni, która znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, a na którą powołuje się skarżący, wynika, że współpraca z firmą A.Sp. z o.o. wykracza poza ramy zwykłego udostępnienia miejsca pod prowadzenie działalności związanej z urządzaniem gier hazardowych. W świetle postanowień zawartych w umowie strona skarżąca posiada określone uprawnienia oraz obowiązki związane z automatami do gier: zapewnia pobór w lokalu energii elektrycznej na potrzeby eksploatacji zainstalowanych urządzeń, zobowiązuje się zapewnić niezbędne środki bezpieczeństwa oraz odpowiednie zabezpieczenie techniczne w celu uzyskania największego poziomu ochrony Quizomatów, w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzenia zobowiązana jest niezwłocznie powiadomić o tym dzierżawcę, skarżący zobowiązał się również do utrzymania przedmiotu dzierżawy w stanie umożliwiającym eksploatacją urządzeń. Spółka zapewnia zaś skarżącemu obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń w niezbędnym zakresie. Istotne jest również, że wysokość świadczenia A. określonego jako czynsz dzierżawy została określona w specyficzny sposób w paragrafie 3 ust. 1 i ust. 2 umowy. Figuruje tam następujące sformułowanie: "1. Z tytułu umowy Dzierżawca będzie płacić Wydzierżawiającemu miesięczny czynsz dzierżawny płatny od chwili uruchomienia Quizomatów do miesiąca, w którym Quizomaty przestały być eksploatowane (włącznie).(...). Z tytułu Umowy Dzierżawca będzie płacić Wydzierżawiającemu miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości 40% od sumy dochodów uzyskanych w Quizomatach umieszczonych na podstawie Umowy w przedmiocie dzierżawy." Powyższe potwierdzone zostało wystawionymi fakturami za dzierżawę części lokalu, z których wynika, że czynsz nie był płacony w stałej kwocie (ryczałtem), tylko był zależny od przychodu uzyskanego w związku z użytkowaniem ww. urządzenia. Zdaniem Sądu z przywołanego, dosłownego postanowienia umowy, które jednak – w świetle art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej w skrócie jako "k.c.") – nie ma wszak decydującego znaczenia dla kierunku wykładni analizowanego kontraktu, wynika niezbicie (niedwuznacznie), że "celem" tej umowy, a zarazem "zgodnym zamiarem stron", było nie tyle zawarcie klasycznego kontraktu dzierżawy powierzchni, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego właśnie na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony kontraktu (lokalem użytkowym oraz automatami innej spółki), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie" (w rozumieniu przepisów u.g.h.). Dokonując interpretacji zgodnie z dyspozycją art. 65 § 2 k.c., trzeba mieć dodatkowo na uwadze to, że skontrolowany przez funkcjonariuszy celnych automat miał być eksploatowany w celach ewidentnie komercyjnych (odpłatność uiszczana przez graczy za możliwość uruchomienia gry), przy czym dochody z gier (w rzeczywistości zysk – skoro chodziło o różnicę między wpłatami graczy, a wypłatami z tytułu wygranych, która to różnica zawsze jest wartością dodatnią w tego typu działalności, jak podjęta przez strony kontraktu) miałyby być w istocie dzielone między stronami analizowanej umowy w następującej proporcji: 40 % dla skarżącego (tzw. wydzierżawiającego) i 60 % dla spółki. W rozpoznawanej sprawie organy zasadnie zatem uznały skarżącego za "urządzającego gry" w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. Niezasadny jest zatem zarzut, że skarżący nie mógł być adresatem decyzji mocą której wymierzono karę pieniężną. Rola skarżącego nie ograniczała się bowiem wyłącznie do zapewnienia poboru energii elektrycznej i zapewnienia dostępu do urządzeń. W zakresie innych obowiązków oprócz partycypowania w zyskach mieszczą się w ocenie Sądu bez wątpienia powinności strony skarżącej zastrzeżone w umowie, o których była mowa wyżej. Skarżący udostępniał w swoim lokalu graczom przedmiotowy automat celem rozgrywania gier i czynił to za opłatą, za co pobierał od dzierżawcy "wynagrodzenie" nazwane w umowie czynszem dzierżawnym. W gestii i interesie strony było uzyskanie jak największej ilości klientów, a co za tym idzie dochodów z gier, gdyż od tej wartości był liczony otrzymywany przez stronę czynsz. Podkreślić należy przy tym, że wbrew twierdzeniom skargi kwota czynszu nie była stała. Skontrolowany przez funkcjonariuszy celnych automat miały być eksploatowany w celach ewidentnie komercyjnych (odpłatność uiszczana przez graczy za możliwość uruchomienia gry). To zaś niewątpliwie determinuje uznanie skarżącego za urządzającego gry. Dodać należy, że podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie przepisów u.g.h. jest każdy urządzający gry hazardowe na automacie do gier, w tym niezależnie od tego, czy miał świadomość czy też nie, że uczestniczy w przedsięwzięciu gospodarczym sprzecznym z obowiązującymi przepisami. Odpowiedzialność administracyjna jest bowiem, oderwana od kwestii ustalania winy i jej stopnia, zaś przeprowadzone w sprawie dowody jednoznacznie wykazały, że urządzane na automacie gry mają charakter gier hazardowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Sąd wskazuje, że w skardze błędnie wskazano na art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm., dalej jako: "O.p.") (...). Odpowiednikiem wymienionych w skardze przepisów k.p.a jest art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podejmowanie przez organy celne kroków zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z potwierdzeniem faktu niezgodnego z prawem urządzania przez skarżącego gier na automatach należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych. Stąd też zarzuty dowolnego ustalenia, że w realiach sprawy nie można było uznać skarżącego za urządzającego gry są niezasadne. Zdaniem Sądu, przeprowadzony przez organy administracji celnej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organy ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Wobec powyższego Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.