III SA/Gd 371/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 1 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru oraz cła antydumpingowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 lutego 2015 r. (nr [...]) wydaną w sprawie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru oraz cła antydumpingowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. odrzucił skargę na tą decyzję. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do utraty płynności finansowej spółki, braku możliwości regulowania jej bieżących zobowiązań i wpłynąć bezpośrednio na zatrudnienie pracowników. Do wniosku dołączono sprawozdanie finansowe spółki za okres od stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat na dzień 31 marca 2015 r. oraz symulację rachunków zysków i strat na dzień 31 marca 2015 r. z uwzględnieniem zapłaconych należności celnych wynikających z pięciu zaskarżonych przez spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi bowiem do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona musi precyzyjnie wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). Rozpoznawany wniosek mimo uzasadnienia nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżąca wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zawarte we wniosku twierdzenia zostały poparte dowodami obrazującymi sytuację finansową skarżącej tj. dokumenty finansowe (sprawozdanie finansowe, rachunek zysków i strat), które skarżąca dołączyła do skargi kasacyjnej na postanowienie, w którym tutejszy Sąd odrzucił skargę na zaskarżoną decyzję. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona uzasadniała głównie faktem związanym z przymusowym wyegzekwowaniem kwot określonych w decyzjach celnych twierdząc, iż wykonanie decyzji będzie skutkować znaczącymi stratami w majątku spółki, a prawdopodobnie wpłynie bezpośrednio na zatrudnienie pracowników. Kwota, której domaga się organ to łącznie suma 369 565 zł (w tym kwota 91 092 zł dotycząca decyzji będącej przedmiotem niniejszego postepowania). Odnosząc się do sytuacji finansowej skarżącej należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż zysk netto ze sprzedaży w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej za okres 01.01.2014 r. – 31.12.2014 r. wyniósł 155 624,37 zł, zaś za okres 01.01.2013 r. – 31.12.2013 r. wyniósł 633 073,61 zł, spółka posiadała na dzień 31.12.2014 r. aktywa trwałe o wartości 132 734,74 zł (aktywa obrotowe 533 701,42 zł, wartość towarów 256 429,25 zł). Wysokość kapitału zakładowego spółki to 2 150 000 zł. Mając powyższe okoliczności na uwadze, niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że spełnia ona przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto pomimo podnoszonych przez spółkę okoliczności związanych z trudnościami finansowymi (poniesienie straty na skutek decyzji Dyrektora Izby Celnee), skarżąca prowadzi działalności gospodarczą, dysponuje zatem niezbędnymi środkami finansowymi, służącymi jej prowadzeniu. W orzecznictwie zwraca się uwagę na fakt, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno m.in. partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08). Spółka w istocie nie wykazała, że boryka się z groźbą niewypłacalności – przedłożone dokumenty świadczą o prowadzeniu działalności na dużą skalę, z której uzyskiwane są znaczne przychody oraz ponoszone są także koszty. Wykazanie nawet straty nie musi oznaczać utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie spółka nie przedłożyła żadnych dowodów na ryzyko utraty płynności finansowej, spółka osiąga przychód. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu, spółka nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych konkretnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się z nieodwracalnymi stratami dla skarżącej. Oceniając powyższe w kontekście wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie sposób stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Podkreślić należy także, że wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. Każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). W tej sytuacji, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji