III SA/Gd 387/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na skierowanie Burmistrza Miasta W. w przedmiocie zawarcia umowy najmu wskazanego lokalu postanawia odmówić wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy . W dniu 6 maja 2013 r. D. G. wniósł do sądu skargę, w której podniosła, że nie zgadza się na skierowanie przez Burmistrza Miasta W. rodziny skarżącej do zamieszkania w lokalu socjalnym wspólnie ze swoją matką C. G. pomimo, iż do tej pory wspólnie zamieszkują. Jednocześnie zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie wskazuje się, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r., II OZ 295/11 i przytoczone tam orzeczenia oraz literatura; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zdaniem Sądu taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Przedmiotem swojej skargi skarżąca uczyniła bowiem czynność (decyzję) Burmistrza Miasta W., polegającą na skierowaniu rodziny skarżącej do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. W związku z tym należy podkreślić, że lokale socjalne, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz.266 ze zm.), zajmowane są na podstawie umów najmu, a w związku z tym organy gminy w takich sprawach nie posiadają kompetencji do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, a w konsekwencji nie są zobowiązane do wydawania aktów administracyjnych, bądź podejmowania innych czynności, które podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej. Skarga do sądu administracyjnego służy jedynie na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a.( bądź – na bezczynność organu w takich sprawach). Powyższe oznacza, że skarga D. G. kwalifikuje się do odrzucenia jako niedopuszczalna, a co za tym idzie jest ona oczywiście bezzasadna. Z powodu jej oczywistej bezzasadności skarżącej, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.