III SA/Gd 403/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 maja 2007r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego P. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 4 pkt. 23,art. 36, art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( j .t. Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz.115 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Komunalnego [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], z dnia 2 maja 2007 r. nr [...] w sprawie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Jak wynika z uzasadnienia, organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną odwołaniem decyzją organ I instancji nakazał P. K. przywrócenie do stanu poprzedniego tj. usunięcie w terminie 14 dni reklamy o całkowitej powierzchni reklamowej 2,03m2 (1,35mx1,50m) zamontowanej na samochodzie marki Ford Transit GL nr rej. [...] umieszczonej samowolnie na pasie drogowym powiatowej drogi publicznej ulicy [...] na wysokości skrzyżowania z ulicą [...] w [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ten wskazał, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego poprzez usytuowanie w jego obszarze samochodu z zainstalowaną na nim reklamą. W odwołaniu od decyzji P. K. zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 6 i 80 kpa oraz art. 36, 40 ust. 1 i 2 pkt. 3 i art. 4 pkt. 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Odwołujący się podniósł, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 40 ustawy, gdyż nie nastąpiło zajęcie pasa drogowego, a reklamę umieszczono na prawidłowo zaparkowanym samochodzie, a nie na pasie drogowym. Odwołujący się wyjaśnił, że pojazd użytkowany jest do działalności gospodarczej, co wymaga jego przemieszczania i parkowania w różnych miejscach. Dozwolone jest umieszczanie na pojeździe napisów i innych elementów, a brak przepisów określających jakiego rodzaju i wielkości napisy na pojeździe są, a jakie nie są dopuszczalne oraz jaki czas parkowania pojazdu umożliwia uznanie pojazdu za reklamę. Zdaniem odwołującego się, konsekwencją przyjęcia stanowiska organu byłoby uznanie, że każde zaparkowanie samochodu z umieszczonymi na nim napisami i informacjami byłoby traktowane jako samowolne zajęcie pasa drogowego, co jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem i przepisami powoływanej ustawy. Organ orzekający dowolnie przyjął, bez poparcia dowodami, że sposób i miejsce zaparkowania samochodu służy jedynie reklamie lokalu , a nie – dowozowi towarów. Organ nie ustalił, na jaki czas samochód parkowany jest w danym miejscu i nie uzasadnił, dlaczego uważa za nieistotną w sprawie rzeczywistą i podstawową funkcję pojazdu, którą jest udział w ruchu drogowym, a nie – reklama. Strona odwołująca się nie podziela stanowiska organu, że informacja zamieszczona na samochodzie stanowi reklamę w rozumieniu art. 4 pkt. 23 ustawy i wskazuje, że na tablicy zamieszczonej na samochodzie nie ma innych informacji, poza tymi, które dotyczą miejsca działalności gospodarczej i jej zakresu przedmiotowego; odwołujący się przywołuje orzeczenie NSA, w którym stwierdzono, że o tym, czy mamy do czynienia z określeniem przedmiotu działalności gospodarczej, czy z reklamą, decyduje to, czy umieszczone na zewnątrz firmy oznaczenia mają na celu wpływanie na kształtowanie się popytu, zwiększenie zbytu, rozszerzenie klienteli. Przyjęcie, że tablica ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zawiera sformułowań mających na celu kształtowanie czynników ekonomicznych, uzasadnia zarzut błędnego przyjęcia przez organ, że doszło do zajęcia pasa drogowego poprzez lokalizację tablicy reklamowej. Zdaniem strony, w tym przypadku organ nie wykazał, że doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego, co uzasadnia wniosek o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W ocenie Kolegium odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie z następujących powodów: przepisy art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( j. t. Dz. U. Nr 204 z 2004 roku, poz.2086 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowią, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy, miedzy innymi: umieszczenia w pasie drogowym reklam ( ust. 2 pkt. 3). W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, właściwy zarządca drogi orzeka, w formie decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego (art. 36). W rozumieniu art. 4 pkt. 23 ustawy o drogach publicznych, reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Przez pas drogowy ustawodawca rozumie nie tylko powierzchnię drogi, ale także przestrzeń nad tą powierzchnią, ( wyrok NSA z dn.28.11.2002r.,II SA/Ka 194/2001), dlatego też nie ma znaczenia metoda wyeksponowania reklamy, a o umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. W materiale dowodowym sprawy znajdują się zdjęcia zamontowanej na samochodzie reklamy i notatki służbowe z dni: [...] obrazujące eksponowanie w tych dniach reklamy w pasie drogowym drogi publicznej ul. [...] na wysokości skrzyżowania z ulicą [...] w [...]. Zdaniem organów urządzenie zamontowane na samochodzie Ford Transit GL nr rej. [...] bezsprzecznie stanowi reklamę w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Ze zdjęć wynika, że jest to nośnik informacji o treści: "[...], Imprezy, Koncerty, Tawerna" wskazujący kierunek i adres internetowy. Informacja znajduje się na tablicy mającej elementy konstrukcyjne i zamocowania, umieszczona jest ona na samochodzie, który zaparkowany jest w pasie drogowym w ten sposób, że informacja widoczna jest dla użytkowników drogi. Sposób i miejsce zaparkowania samochodu wskazują, że celem jest zareklamowanie lokalu, a nie jedynie postój podczas dowożenia towarów, jak podniesiono w odwołaniu. Pojazd jest ustawiany na końcu pasa postoju w ciągu ulicy [...] i pozostawiany przez właściciela na okres kilku dni, z przerwami, o czym świadczy dokumentacja zdjęciowa i notatki służbowe. W tej sytuacji należy uznać, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a tym samym w świetle przepisu art. 36 ustawy zaistniały przesłanki do orzeczenia o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, tj. usunięcie reklamy zamontowanej na przedmiotowym samochodzie. Zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony i oceniony w sposób wystarczający do zastosowania przepisów art. 36 i 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Metoda ekspozycji reklamy, zdaniem Kolegium, nie ma znaczenia, ale istotne jest, że została ona umieszczona na osobnym urządzeniu, tj. tablicy i jest przymocowana do pojazdu za pomocą metalowego stelaża w ten sposób, że jest widoczna dla użytkowników drogi i wskazuje dojście do reklamowanego lokalu. Sposób, w jaki została umieszczona informacja wizualna na samochodzie oraz jego usytuowanie przesądzają o zaistnieniu przesłanek do uznania, że jat to reklama w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Nie każde parkowanie pojazdu oznaczonego "jakimikolwiek napisami lub informacjami", jak sugerował odwołujący się, przesądza o zajęciu pasa drogowego, na które wymagane jest zezwolenie zarządu drogi, ale okoliczności, które wyczerpują znamiona art.40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 36 w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 3 oraz art. 4 pkt. 23 ustawy. W przepisach nie ma mowy o " samowolnym " zajęciu pasa drogowego; nie ma również znaczenia, że pojazd został dopuszczony do ruchu, albowiem nie wyklucza to, że służy on reklamie. Przepisy ustawy o ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych stanowią inny zakres regulacji prawnej. Pojęcie reklamy zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o drogach publicznych, zaś obowiązek oznaczania na zewnątrz miejsca wykonywania działalności gospodarczej został zniesiony, zatem nie mają również znaczenia rozważania, czy mamy do czynienia z reklamą, czy z informacją o działalności gospodarczej, zawarte w wyroku NSA, na który powołuje się strona odwołująca się. W skardze na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] P.K., działający przez pełnomocnika, zarzucił, że decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.36 i 40 ust.1,4,6 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, co miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 6 i 7, 105 i 107 § 3 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi, strona skarżąca wywiodła, co następuje: Organ I instancji przyjął, że stan faktyczny sprawy sprowadza się do umieszczenia reklamy w pasie drogowym. Organ ten nie uwzględnił faktu, że informacja, umieszczona na tablicy nie wystającej poza gabaryty pojazdu, umieszczona jest na samochodzie pełniącym przede wszystkim funkcje samochodu dostarczającego towar do lokalu, a więc – nie może być mowy o zajęciu pasa drogowego, lecz o "znajdowaniu się pojazdu na drodze", co dozwolone jest przepisami o ruchu drogowym. Zajęciem pasa drogowego w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych jest tylko takie zajęcie, które wyłącza fragment tego pasa z ruchu drogowego. W tej sprawie ma miejsce jedynie parkowanie pojazdu w pewnych okresach ( dostawa i wyładunek towaru), zatem pas drogowy nie był zajęty przez reklamę, lecz przez prawidłowo zaparkowany pojazd. Za istotną prawnie okoliczność organ uznał umieszczenie, zamontowanie określonej tablicy na pojeździe skarżącego, nie biorąc pod uwagę faktu, że w ruchu drogowym uczestniczy wiele pojazdów, na których umieszczone są tablice reklamowe, w szczególności – tak oznakowane są prawie wszystkie pojazdy firmowe. Żaden z przepisów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie daje organowi podstaw do różnego traktowania pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym w zależności od sposobu umieszczenia na nim napisów – tj. czy są one naklejone, namalowane na karoserii, czy też – umieszczone na tablicy o gabarytach równych bryle pojazdu. Przyjęty przez organy sposób działania w stosunku do skarżącego uzasadnia zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, zgodnie z którym wszyscy wobec prawa powinni być traktowani jednakowo. Zgodnie z przepisami art.2 pkt. 17 ustawy prawo o ruchu drogowym za pojazd uczestniczący w ruchu drogowym należy również uważać pojazd podczas postoju czy zatrzymania, zatem nie może być mowy o zajęciu pasa drogowego przez reklamę, skoro pozostaje ona w bryle pojazdu, a jedynie – o zajęciu pasa drogowego przez pojazd, bo nie można przecież zająć dwa razy tej samej powierzchni. Zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy rozpoznanej przez NSA, na którą powołuje się organ, jest diametralnie różny od stanu faktycznego w sprawie niniejszej, bowiem istotne jest, czy umieszczona tablica – szyld reklamowy – wystaje na pas drogowy. W tym przypadku tak nie jest, bowiem tablica odpowiada wielkością karoserii samochodu. Organ nie poczynił żadnych ustaleń w kwestii samowolnego zajęcia pasa drogowego, a w wyroku NSA z dnia 7 czerwca 2001 roku w sprawie II SA1391/00 sąd wyjaśnił, kiedy działaniu sprawcy można przypisać cechę samowolności. W osnowie decyzji organu I instancji nakazano skarżącemu przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego, co można rozumieć albo jako zakaz parkowania pojazdu w określonym miejscu albo – jako ingerencję w wygląd karoserii samochodu, na co brak podstaw prawnych. Samochód skarżącego parkowany jest na miejscu parkingowym znajdującym się najbliżej – w prostej linii – od zaopatrywanego lokalu. Umieszczenie na samochodzie tablicy informacyjnej jest dodatkową, uboczną w stosunku do głównej funkcji pojazdu okolicznością, jeśli zatem zarządca drogi chce zabronić dłuższego postoju w danym miejscu, winien ograniczyć czas parkowania i to dla wszystkich użytkowników dróg. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącego, decyzja organu odwoławczego jest bezprzedmiotowa. Skoro zgodnie z przepisami kpa organ ten wydaje decyzję w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu jej wydania, to organ ten winien wykazać, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji pojazd skarżącego parkował w określonym miejscu pasa drogowego. Okoliczności tej organ nie wykazał, przeciwnie – z notatek służbowych organu I instancji w ogóle nie wynika, by w dniu wydawania decyzji istniała potrzeba orzekania o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego. Z tej to przyczyny decyzja, jako bezprzedmiotowa, narusza art. 105 kpa. Decyzje organów obu instancji naruszają przepisy art. 107 § 3 kpa, bowiem poza przytoczeniem treści przepisów art. 36 i 40 ustawy o drogach publicznych zawierają ogólnikowe i nie odnoszące się do stanu faktycznego sformułowania, przy czym organ I instancji w podstawie prawnej przywołał jedynie art. 40 ust. 1 pkt 1, 4 i 6 , a organ II instancji – również art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zatem – naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania, bowiem nie rozpatrzono dwukrotnie merytorycznie sprawy. Wymienione zarzuty uzasadniają wnioski skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy ustosunkował się do podniesionych zarzutów i wniósł o oddalenia skargi. W piśmie procesowym z dnia 19 września 2007 roku strona skarżąca podniosła, że na wniosek strony o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, a w szczególności na zapytanie, czy wykonanie decyzji ( przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego) mogłoby polegać na umieszczeniu reklamy na pojedzie w formie naklejanej lub innej, nie stanowiącej osobnego urządzenia lub konstrukcji, organ I instancji w formie postanowienia wyjaśnił, że umieszczenie na samochodzie naklejki o identycznej treści, co tablica, nie będzie spełniało wymogu wykonania decyzji. Strona skarżąca uważa na tej postawie, że zarzuty skargi o dowolności działania organów i ich bezprawnej ingerencji w wygląd pojazdu, są uzasadnione. Świadczy to o niewłaściwym zastosowaniu i błędnej interpretacji – przez organy - przywołanych w skardze przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – w myśl art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "ppsa") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W myśl art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia więc uwzględnienie skargi także z takich powodów, których nie podniesiono podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a które skutkują wadliwością decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym należy, iż przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania tej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W przepisach ustawy o drogach publicznych, w szczególności dla potrzeb stosowania prawa administracyjnego, ustawodawca wprowadził definicję pojęcia pasa drogowego. Pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą – art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych. W art. 40 ustawy wyjaśniono, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej, a zezwolenie, o którym mowa w ust.1, dotyczy, m. inn., umieszczania w pasie drogowym reklam. Zdaniem organów, w niniejszej sprawie doszło bezsprzecznie do zajęcia pasa drogowego powiatowej drogi publicznej – ulicy [...] w [...], w określonym miejscu, poprzez umieszczenie reklamy zamontowanej na samochodzie skarżącego, co uzasadniało orzeczenie o przywróceniu pasa do stanu pierwotnego. Wniosek taki wyciągnęły organy po stwierdzeniu – w wyniku przeprowadzenia kilkakrotnie oględzin, że samochód Ford Transit GL nr rej. [...] parkowany jest przez skarżącego na końcu pasa parkingowego (postoju) ulicy [...], na skrzyżowaniu z ulicą [...] w [...], a na samochodzie zamontowana jest tablica reklamowa z napisem o treści: " [...], Imprezy, Koncerty, Tawerna" oraz ze strzałką i adresem internetowym lokalu. Okoliczności te udokumentowane zostały przez organ I instancji w sposób przewidziany przepisami kpa. Organy uznały, że opisany sposób działania skarżącego wyczerpuje hipotezę art. 36 ustawy o drogach publicznych, stanowiącego, iż w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Skarżący początkowo polemizował z określeniem zamontowanej na samochodzie skarżącego tablicy jako reklamy, by w końcowej fazie postępowania skoncentrować się na zarzutach o naruszeniu w decyzjach przepisów prawa materialnego i procesowego, wyżej wyszczególnionych. Część podniesionych zarzutów zasługuje na uwzględnienie. W szczególności, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, w sprawie niniejszej, w jej stanie faktycznym, nie doszło do zajęcia pasa drogowego, bowiem nie doszło do umieszczenia w pasie drogowym reklamy, w sposób wymagający uzyskania zezwolenia zarządcy drogi,( art. 40 ust.1 pkt.3 ustawy). Zdaniem Sądu, skoro w przepisie mowa jest o zajęciu pasa drogowego poprzez umieszczanie w nim reklam, to za zbyt daleko idące uznać należy wnioskowanie, że zezwolenia zarządcy drogi wymaga również umieszczenie napisu, tablicy, naklejki itp. na karoserii samochodu, dopuszczonego do ruchu i poruszającego się zgodnie z przepisami o ruchu drogowym po drogach publicznych. Innymi słowy, w ocenie Sądu, interpretowanie przepisów ustawy o drogach publicznych w sposób, w jaki zastosowały to organy w sprawie niniejszej, może prowadzić do zbyt daleko idących ograniczeń, nie przewidzianych przepisami prawa. W wyroku NSA z dnia 26 października 2006 roku w sprawie I OSK 1408/05, którego treść miał na uwadze Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, Sąd orzekający NSA wyjaśnił, że: "każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taką próbę zdając sobie sprawę z jej konsekwencji prawnych czy tez nie." Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości treść orzeczenia NSA i rozważania zawarte w uzasadnieniu do cytowanego wyroku. Mając jednakże na uwadze fakt, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionowały w żadnej mierze twierdzeń skarżącego o stałym, bieżącym użytkowaniu przedmiotowego pojazdu do zaopatrywania lokalu skarżącego w potrzebne do funkcjonowania lokalu produkty, jak również nie podnosiły, że pojazd parkowany był nieprawidłowo czy z przekroczeniem dozwolonego czasu parkowania, Sąd przyjął, że w okolicznościach sprawy nie nastąpiło zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy, co uzasadniałoby orzeczenie, jak w osnowie zaskarżonych decyzji. Jednocześnie Sąd podziela w pełni pogląd organu, że tablica zamontowana na samochodzie P. K. stanowi reklamę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, ( art. 4 pkt. 23 ustawy), jak również i wyjaśnienie, ż w przepisach ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania, nie ma mowy o "samowolnym" zajęciu pasa drogowego, przez co bezprzedmiotowe stają się rozważania tych okoliczności w skardze. Sąd nie podzielił poglądu prezentowanego w skardze na temat naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 105 kpa poprzez orzeczenie, mimo bezprzedmiotowości postępowania. W toku postępowania skarżący nie powiadomił organu o usunięciu tablicy reklamowej zamontowanej na karoserii samochodu, nie informował również, by zaprzestał parkowania samochodu na skrzyżowaniu ulic [...] w [...]. Zatem skoro organy udokumentowały w sposób prawidłowy, że w dniach wymienionych w decyzji organu I instancji, samochód skarżącego zaparkowany bywał przy skrzyżowaniu ulic [...] w [...] z zainstalowaną tablicą reklamową, i uznały, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, to konsekwentnie orzekły o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, zgodnie z art. 36 ustawy o drogach publicznych. Uszło uwadze organom orzekającym, iż w tym przypadku nie może być mowy o "umieszczeniu" reklamy w pasie drogowym, skoro jest ona zamocowana na karoserii samochodu uczestniczącym w ruchu drogowym, zaś określenie w przepisach ustawy "umieszczenie" sugeruje statyczność nośnika reklamy, jego umiejscowienie, powodujące zajęcie pasa drogowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zauważyć również należy, że - w ocenie składu orzekającego – nie są uzasadnione zarzuty naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 107 § 3 kpa, bowiem zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy powołały zarówno podstawy prawne jak i prawidłowo, zgodnie z przyjętym tokiem rozumowania, uzasadniły podjęte decyzje. Zarzut nierównego traktowania skarżącego przez organy nie został poparty wskazaniem, że inny podmiot, znajdujący się w tym samym położeniu faktycznym i prawnym, został przez organy oceniony odmiennie. Na koniec zauważyć należy, że obowiązek uzyskiwania zezwoleń na umieszczanie na uczestniczących w ruchu pojazdach informacji czy reklam winien wynikać z jasno sformułowanego przepisu prawa. W nawiązaniu do wstępu rozważań, Sąd wyjaśnia, że przedmiotem oceny są zaskarżone decyzje, zatem stanowisko organu po wydaniu decyzji, czyli w tym przypadku – postanowienie organu I instancji wyjaśniające, na czym polegać ma przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego, wymyka się spod oceny Sądu w tym postępowaniu. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy, a orzeczenie w pkt. 2 sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w treści art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.