III SA/Gd 403/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia 5 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. III SA/Gd 403/10 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia 5 lipca 2010 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], powołując przepisy art.5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j. t .Dz. U z 2006 r. Nr 122, poz.851 z póżn. zm.) i art. 138 § 1 pkt. 1 KPA oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, ( Dz. U. Nr 105, poz.869) po rozpatrzeniu odwołania T. W. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia 28 lipca 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym u odwołującej się. Uzasadniając rozstrzygnięcie organy wyjaśniły, że decyzję organu I instancji podjęto w oparciu o orzeczenia lekarskie: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 4 lipca 2008 r. i Instytutu Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 17 lutego 2009 r. oraz – kartę narażenia zawodowego sporządzoną w dniu 27 lipca 2009 r. Organ odwoławczy orzekał powtórnie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2010r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 494/09, mocą którego uchylono decyzję tego organu z dnia 7 września 2009 r. Zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu do wyroku organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy i powtórnie zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w [...] o uzupełnienie wydanego orzeczenia w sposób wskazany w wyroku Sądu ( pierwszy raz występował o uzupełnienie orzeczenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w dniu 27.04.2009r.). Z orzeczeń lekarskich wynika, że u T. W. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] rozpoznano przewlekłe zapalenie krtani bez podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a w Instytucie Medycyny Pracy w [...] – przewlekłe proste zapalenie krtani z zaostrzeniem w odcinku tylnym (jednostkę tożsamą z przewlekłym zapaleniem krtani) oraz obrzęk podnabłonkowy fałdów głosowych, bardziej zaznaczony w przednim odcinku prawego fałdu głosowego i cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej. Nie stwierdzono zmian organicznych na fałdach głosowych w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe czyli – zmian typowych dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego. Organy orzecznicze obu instancji zgodnie uznały, że rozpoznane schorzenia narządu głosu T.W. nie figurują w wykazie chorób zawodowych. W obu opiniach uzupełniających IMP w [...] podtrzymał swoje orzeczenie i – w związku z wątpliwościami zgłoszonymi w wyroku WSA w Gdańsku w sprawie sygn. akt jw., w piśmie z dnia 10 lipca 2010 r. wyjaśnił, iż jednostki chorobowe rozpoznane u T. W. nie figurują w wykazach chorób zawodowych z 2002 r. i z 2009 r. oraz, że wobec braku stosownej dokumentacji medycznej Instytut nie może wyjaśnić, czy rozpoznane niegdyś u T. W. guzki śpiewacze są tożsame z guzkami głosowymi twardymi zamieszczonymi w wykazie chorób zawodowych i czy mogły one ustąpić samoistnie u pacjentki. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy organy inspekcji sanitarnej obu instancji nie znalazły podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u T. W., w szczególności wobec faktu, że organy Inspekcji Sanitarnej nie mogą wydawać decyzji wbrew opinii lekarskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. W. zarzuciła, że decyzje są krzywdzące, bowiem skarżąca po wielu latach pracy pozostaje pod opieką laryngologa i foniatry w związku ze schorzeniami narządu głosu. Zdaniem skarżącej obie jednostki orzecznicze lekarskie rozpoznały u skarżącej różne schorzenia głosu, a lekarki, u których skarżąca konsultowała schorzenia, rozpoznały u skarżącej chorobę zawodową. Skarżąca uważa, że orzeczenia lekarskie, na których oparły swe decyzje organy Inspekcji sanitarnej "nie odzwierciedlają stanu zdrowia skarżącej", ; w czasie pobytu w [...] nie zrobiono jeszcze jednego, dodatkowego badania i – gdyby istniała taka możliwość skarżąca chciałaby być poddana ponownemu badaniu przez specjalistów w innym Ośrodku Medycyny Pracy. T. W. pracowała wiele lat z dziećmi - jako nauczycielka przedszkolna – i, jakkolwiek skarżąca kochała tę pracę, to nabawiła się w niej również nerwicy. Obecnie skarżąca jest na emeryturze i z uwagi na stan zdrowia nie może już podjąć dodatkowego zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej. Sąd wyjaśnia, że aby uznać określoną chorobę za chorobę zawodową muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze choroba taka musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych (warunek formalny), po drugie musi zostać spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia, występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ponadto osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie, winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do stosownej jednostki orzeczniczej. Następstwem przedmiotowego badania jest wydanie przez lekarza zatrudnionego w w/w jednostce orzeczniczej orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, przy czym, co istotne, pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Podkreślić jednak należy, że orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Bez wskazanych wyżej opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. W przedmiotowej sprawie organy inspekcji sanitarnej,( również - działając zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu do wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. w sprawie sygn. akt IIISA/Gd 494/09) uzyskały od obu placówek medycznych jasne i jednoznaczne orzeczenia, oba wykluczające rozpoznanie choroby zawodowej – w obu jednostkach nie stwierdzono zmian organicznych na fałdach głosowych albo niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu - pozycja 15 wykazu stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. Orzeczenia lekarskie przedstawiały przeprowadzone badania pacjentki i ich wyniki, zostały szeroko uzasadnione. W takiej sytuacji brak było podstaw do ich kwestionowania bądź istnienia potrzeby kolejnego ich uzupełniania. Reasumując powyższe podnieść należy, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Tym samym orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00 baza Lex nr 77663). W niniejszej sprawie zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] jak i Instytut Medycyny Pracy [...] zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stosownie do § 1 i 2 w/w rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wobec powyższego postępowanie organów administracji było zgodne z prawem, a wydane przez organy rozstrzygnięcia zapadły w sposób prawidłowy. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż skarga nie może zostać uwzględniona. W związku z tym, na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.