III SA/Gd 411/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Sp. z o.o. w G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 lutego 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na Spółkę kary w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie [...] ( [...]) poza kasynem gry, tj. w lokalu [...] przy ul. [...] w G. Spółka wraz ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Uzasadniając złożony wniosek Spółka wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji może wyrządzić jej znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Spółka na dzień dzisiejszy ponosi duże straty i nie osiąga planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie automatów do gier przez organy celne. W ocenie Spółki za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie przemawiają także zawarte w skardze zarzuty, wskazujące na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz – sposób orzekania w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji w innych sądach (administracyjnych i innych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej, wskazując, że zapłata 12 000 zł powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że w innych wojewódzkich sądach administracyjnych wnioski innych skarżących w podobnych sprawach załatwiane były pozytywie. Powyższy wniosek strony należało rozstrzygnąć odmownie. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1744/14; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r., I GSK 80/15 – orzeczenia dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, będącej źródłem dochodów nie tylko dla samego podatnika, ale także dla zatrudnionych przez niego osób, może powodować stan, w którym wystąpi szkoda niemożliwa do zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie dająca możliwości przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu. Niemniej jednak ocena tego, czy wykonanie decyzji może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga dokładnej oceny okoliczności przedstawionych we wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ryzyko wystąpienia skutków, o jakich mowa w powoływanym przez stronę przepisie p.p.s.a nie oznacza jeszcze, że sytuacja taka, w określonych okolicznościach sprawy, może zaistnieć. Przywołany wyżej przepis wskazuje wyraźnie, że wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji, o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Jeżeli bowiem podatnik twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości płatnicze podatnika i doprowadzą np. do zaprzestania prowadzonej przez niego działalności. Jak to wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa bowiem na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała, aby w sprawie istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając swój wniosek, strona skarżąca ograniczyła się niemal wyłącznie do przywołania wysokości wymierzonej Spółce kary, którą orzeczono w kwocie 12 000 zł. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że działalność Spółki nie została zawieszona i brak jest wykazania, aby Spółka zamierzała tę działalność zawiesić, bądź aby został w stosunku do Spółki złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, czy też wszczęte postępowanie naprawcze. Spółka kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej. Przedłożone przez Spółkę dokumenty nie pozwalają na ocenę rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej. W tej sytuacji wskazanie przez Spółkę na opisane wyżej okoliczności nie jest wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dopiero porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową Spółki mogłoby doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wykluczone, że Spółka, mimo zmniejszenia zysków, czy ponoszenia strat może dysponować majątkiem, który jest wystarczający do zapłaty określonej zaskarżoną decyzją kary w wysokości 12 000 zł, bez ryzyka, uszczerbku i konieczności likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. To należy bowiem do następnego etapu postępowania. Również argument, że w innych sprawach (nawet – podobnych), w innych sądach, wstrzymywano wykonywanie zaskarżanych decyzji, nie jest argumentem przesądzającym o treści rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.