III SA/Gd 417/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej [...] z dnia 20 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę. Decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. Komendant Placówki Straży Granicznej nałożył na L. F. karę pieniężną w kwocie 8000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że podczas kontroli drogowej w dniu 20.05.2012 r. w J. G. zatrzymano i skontrolowano pojazd marki Volkswagen Sharan o nr rej. [...], oznakowany jako taksówka, którym kierował L. F.. Kierujący przewoził pasażerkę - J. O., zam. w B.. Kierujący pojazdem nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego na terenie gminy W. (jak oświadczył, ma ją zawieszoną i ma odebrać dokument w UM we W.).Po przeprowadzeniu postępowania (w trakcie którego, m. inn. uchylono wcześniejszą decyzję o ukaraniu, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia) organ ustalił – na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego że w dniu kontroli L. F. nie miał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszar miasta i gminy P. z uwagi na cofnięcie tej licencji w dniu 1 grudnia 2009 r., przy czym licencja ta, o nr [...] przewidywała wykonywanie transportu pojazdem o nr rej [...], a więc – innym, niż używany w dniu kontroli. Starostwo poinformowało również, że kontrolowany otrzymał nową licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta i gminy P. w dniu 11 lipca 2012 r. z wpisanym pojazdem Volkswagen Sharan o nr rej. [...]. Kierujący nie miał również licencji na wykonywanie transportu drogowego na terenie miasta i gminy W., gdyż ta licencja została kontrolowanemu cofnięta decyzją z dnia 24 listopada 2011 r., a decyzja stała się ostateczna w dniu 28 grudnia 2011r. Ponieważ zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 ze zm.) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją", a stosownie do art. 6 ust. 4 tej ustawy licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. oraz, że – zgodnie z ust. 5 cyt. przepisu: dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, a L. F. w dniu kontroli nie miał żadnej licencji na wykonywanie przewozu taksówkami, a przewozu takiego dokonywał - na podstawie art. 92a ust.1 w zw. z ust.6 i art. 93 ust. 1 w/ w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz na podstawie lp. 1.1.1. załącznika nr 3 do ww. ustawy, Komendant Placówki Straży Granicznej nałożył karę pieniężną w kwocie 8000 zł na kierującego L. F., jako jednocześnie przedsiębiorcę, który zgodnie z przepisami zobowiązany jest do takiego zorganizowania pracy, aby nie naruszać przepisów prawa. Od decyzji odwołał się L. F. podnosząc, iż "pojazd był kontrolowany jedynie 1.25 min, w samochodzie znajdowała się pasażerka, której za usługę kierujący chciał powiedzieć "gratis", kierujący był trzeźwy i nie robił konkurencji innym taksówkom, sprawa z licencją wyjaśniła się, bo odwołującemu się nie doręczono awiza, gdyż w tym czasie mieszkał w K., taksówkarzy jest w we W. - P. ok. 200 i piszą na siebie wzajemnie anonimy". Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia 20 lutego 2013 r. Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję, a w uzasadnieniu podał, m. inn., co następuje: jak ustalono, w dniu 20 maja 2012 r. o godz. 0.35 w J. G. na ul. [...] funkcjonariusz Straży Granicznej poddał kontroli pojazd marki VW Sharan o nr rej [...] oznakowany jako taksówka osobowa, którym kierował L. F.. Kierujący okazał prawo jazdy oraz kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie przewozu drogowego taksówką na obszarze Gminy Miasta pojazdem o nr rej [...], wydaną w dniu 31.12.2007 r. przez Burmistrza P. Innej licencji kierujący nie miał. Pasażerka, J. O. wsiadła do pojazdu na parkingu przed hotelem "A." w J. G. zamawiając kurs na ul. [...] w tej samej miejscowości. Kontrolujący sporządzili protokół kontroli nr [...]. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono również, że licencja nr [...] na samochód o nr rej. [...] wydana w dniu 11.12.2008 r. przez Burmistrza Miasta została cofnięta decyzją tego Burmistrza w dniu 24.11.2011 r., a decyzja uprawomocniła się w dniu 28.12.2011 r. Tym samym organy uznały, że L. F. wykonywał w dniu kontroli transport drogowy bez wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego na obszarze Gminy Miasta. W czasie kontroli kierujący przedstawił licencję nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie Gminy Miasto, która decyzją Burmistrza Miasta z dnia 1.12.2009 r. została cofnięta, a dodatkowo – pojazd wpisany do tej licencji był zarejestrowany na L. F. do dnia 28.11.2011r. Z powyższych okoliczności wynikało, że w dniu dokonywania kontroli L. F. nie posiadał żadnej ważnej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Okoliczności sprawy ustalono w oparciu o przesłuchanie strony – L. F., świadka – pasażerki J. O., protokół kontroli i informacje udzielone na żądanie organu przez Burmistrza Miasta i Burmistrza Miasta. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10000 zł za każde naruszenie, a wysokość kar pieniężnych za każde naruszenie określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z l.p.1.1. tego załącznika wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zagrożone jest karą 8000 zł i nie podlega kształtowaniu przez organ nakładający karę, zatem decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami. Skargę na powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia 17 grudnia 2012 r. złożył L. F. i wniósł o ich uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nałożenie na niego kary pieniężnej było bezzasadne, gdyż w dniu kontroli skarżący maił dwie licencje taxi, które zdał do UM w dniu 31.05.2012 r. Licencje są wydawane na 25 lat, są płatne, a potem są cofane bez prawa odwołania. O fakcie cofnięcia licencji skarżący nie wiedział. W dniu kontroli skarżący nie zarabiał, wracał do domu, a pasażerkę chciał podwieźć za darmo, kontrola trwała 1 min. i 25 sek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) i pkt 2 p.p.s.a.). Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest fakt naruszenia przepisów wskazanych w zaskarżonej decyzji administracyjnej. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów mogących mieć wpływ na ocenę, że przebieg zdarzeń był inny, niż ustaliły to organy, zatem twierdzenia skarżącego podnoszone w toku postępowania przeprowadzonego przed podjęciem decyzji o ukaraniu są gołosłowne. Z kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 20 maja 2012 r. od godz.0.35 do godz. 1.50 ( a więc – nie trwała ona, jak napisał skarżący 1,25 min.) organ I instancji sporządził protokół, z którego wynika, że skarżący wykonywał w chwili zatrzymania transport drogowy taksówką, kierując samochodem marki volkswagen Sharon o nr rej.[...].Znajdująca się w samochodzie pasażerka J. O. potwierdziła, że wsiadła do pojazdu na postoju przed lokalem "A." w J. G. i zamówiła kurs na ulicę [...] też w J. G. W trakcie opisywanej kontroli skarżący okazał kserokopię licencji nr [...] wydanej w dniu 31.12.2007r. na wykonywanie transportu drogowego na terenie gminy i miasta P. na pojazd o nr rej [...] natomiast nie przedstawił licencji na wykonywanie transportu drogowego – taksówką, na terenie gminy i miasta W. Stanowiło to naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, gdyż kierujący nie wykonywał transportu w drodze powrotnej ani też nie zamówiono u niego kursu z terenu miasta czy gminy P. Jak okazało się następnie w toku postępowania przed organem I instancji, skarżący w dniu dokonywania kontroli nie miał ważnej żadnej z trzech licencji, na podstawie których wcześniej wykonywał przewozy taksówką. I tak: licencja nr [...] zezwalająca na wykonywanie transportu na terenie miasta i gminy P. samochodem o nr rej [...] wydana przez Burmistrza, cofnięta została przez organ wydający decyzją z dnia 1.12.2009 r.; licencja o nr [...] wydana w dn.11.12.2008r. przez Burmistrza na teren miasta i gminy W. na samochód o nr rej. [...] cofnięta została w dniu 24.11.2011 r., a decyzja uprawomocniła się w dn.28.12.2011 r., natomiast licencje o nr [...] na samochód o nr rej. [...] wydana została skarżącemu dopiero w dniu 11 lipca 2012 r. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art.6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, licencja, o której mowa w ustawie, udzielana jest na określony pojazd i obszar . Z ustaleń organu I instancji wynika również, że kontrolowany samochód – volkswagen Sharon nr rej [...]. skarżący zarejestrował na siebie dopiero w dniu 5 kwietnia 2012 r., przy czym w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, w dniu kontroli brakowało adnotacji, że pojazd zarejestrowany jest jako taksówka. Okoliczności stwierdzone w trakcie kontroli drogowej, udokumentowane są protokołem z tej kontroli, z którego wynika, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką, pojazdem samochodowym volkswagen Sharon nr rej [...], oznakowanym jako taksówka, wiózł pasażerkę, która wsiadła na postoju przed lokalem "A." i zamówiła kurs na ul. [...] w J. G. oraz, że skarżący okazał jako licencję kserokopię dokumentu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego na terenie gminy i miasta P. z dn.31.12.2007 r.(akta adm.) Protokół kontroli drogowej, o jakim mowa w art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa stanowi dowód stanu faktycznego ustalonego w tym dokumencie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., w sprawie sygn. akt II GSK 1478/10 ONSAiWA nr 1(58)2014, poz.9). Kolejne ustalenia organu I instancji dowiodły, że skarżący w dniu kontroli nie miał żadnej ważnej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (informacje uzyskane od Burmistrza Miasta - akta adm.). W świetle powyższych ustaleń oświadczenia skarżącego na temat tego, że pasażerkę chciał przewieźć za darmo ( z protokołu kontroli wynika, że w pojeździe włączony był taksometr) i że był to kurs powrotny do P., są gołosłowne i nie znajdują oparcia w żadnym dowodzie z ustaleń faktycznych. Jak już wyjaśniały organy, przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują, w art. 92 ust. 1. , że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a przepis ma zastosowanie do organizatora transportu (ust.6),natomiast wysokość nałożonej kary pieniężnej przewidziana jest – w zależności od stwierdzonego naruszenia – w tym przypadku w załączniku nr 3 do ustawy, gdzie w Ip. 1.1. przewidziano, że wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji skutkuje nałożeniem kary w wysokości 8000 zł. Dodać również należy, że odpowiedzialność określona w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy ma charakter administracyjny co oznacza, że nie jest ona oparta na zasadzie winy i do stwierdzenia zaistnienia tej odpowiedzialności wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Adresatami sankcji określonej w art. 92 ust. 1 ustawy jest podmiot wykonujący przewóz drogowy oraz podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem. Reasumując - w ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów obu instancji, że L. F. dopuścił się przewinienia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, co prowadziło do nałożenia kary w wysokości określonej w zaskarżonych decyzjach, podjętych po dostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę i orzekł, jak w sentencji.