III SA/Gd 417/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia 10 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentom rolnym oddala skargę. Decyzją z dnia 22 grudnia 2016 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Biuro Powiatowe, działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1512), § 13j rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), odmówił J. C. udzielenia pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70% lub szkody powstały na powierzchni co najmniej 50% i mniej niż 70% upraw w szklarniach i tunelach foliowych, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o udzielenie przedmiotowej pomocy finansowej dla producentów rolnych J. C. - zwany dalej: "rolnikiem", "skarżącym", złożył w dniu 5 grudnia 2016 r. Na podstawie protokołu oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwach rolnych stwierdzono, że koszty nieponiesione w związku z wystąpieniem szkód łącznie są wyższe od kwoty obniżenia dochodu w wyniku szkód ogółem. Organ wskazał, że zgodnie z § 13j ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana: na warunkach określonych w art. 25 rozporządzenia nr 702/2014 - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą łącznie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1. Następnie zaś przytoczył treść art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. L 193 z 1.7.2014, str. 1—75), podkreślając jego fragment, z którego wynika, że obliczając utratę dochodu, można dokonać zmniejszenia kwoty, o której tam mowa o wszelkie koszty nieponiesione ze względu na niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej. W związku z powyższym organ odmówił przyznania rolnikowi pomocy finansowej. J. C. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając, że uzasadnienie decyzji nie jest adekwatne do złożonego wniosku i wydanej decyzji, zaś lakoniczne stwierdzenia o kosztach są niewystarczające aby się do nich odnieść. Wskazał także, że na podstawie protokołu stwierdzono powierzchnię uprawy, na której wystąpiły szkody (27 ha) z utraconym plonem 50%. Wysokość szkód powstałych ogółem w gospodarstwie określono na 52,32%, co kwalifikuje go do otrzymania płatności. Na podstawie danych z protokołu średnia produkcja w gospodarstwie ustalana jest w oparciu o dane średniej wielkość produkcji rolnej, a nie jest ustalana indywidualnie do danego gospodarstwa. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 10 marca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że we wniosku rolnik wskazał, iż powierzchnia upraw dotknięta klęską wynosi 27 ha, w tym: na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 4,01 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 4,09 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 4,62 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 0,15 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 5,69 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 2,11 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 1,25 ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 0,12 ha. Wraz z wnioskiem przedłożył formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, umowę ubezpieczenia upraw rolnych oraz sporządzony przez Komisję powołaną decyzją nr [...] Wojewody z dnia 8 marca 2016 r., protokół z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej spowodowanych niekorzystnym zjawiskami atmosferycznymi, z którego wynika, iż powierzchnia upraw w roku wystąpienia szkody w gospodarstwie rolnika wynosiła 27 ha, w tym uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 27 ha oraz pozostałe o powierzchni 0 ha. Jednocześnie wskazano, że oszacowana kwota obniżenia dochodu w wyniku szkód ogółem wyniosła 77.760,00 zł, koszty nieponiesione w związku z wystąpieniem szkody wynoszą 82 458,08 zł, zaś średnia roczna produkcja wynosi 148.635 zł. Na tej podstawie wyliczono, że straty w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy w 2016 r. wynoszą 52,32 % średniej rocznej produkcji. Protokół został sporządzony na podstawie lustracji przeprowadzonej w dniu 15 marca 2016 r. w gospodarstwie rolnika. Został podpisany przez stronę i członków komisji, a potem zatwierdzony przez Wojewodę. Organ przywołał treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. tj. § 13j ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 oraz § 5 ust. 5. Podkreślił, że pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana: na warunkach określonych w art. 25 rozporządzenia nr 702/2014 - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą łącznie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1. Organ przytoczył treść zawartej w art. 2 pkt 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. definicji "niekorzystnego zjawiska klimatycznego porównywalnego do klęski żywiołowej", a następnie przywołał treść art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 zatytułowanego "Pomoc na wyrównanie szkód spowodowany przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej". Organ odwoławczy podkreślił, że z protokołu oszacowania zakresu i wysokości szkód wynikało, że wysokość szkód ogółem w gospodarstwie rolnym wynosi 52,32 % średniej rocznej produkcji z 3 ostatnich lat lub z 3 lat w okresie poprzedzającym rok wystąpienia szkody, z pominięciem roku o najniższej i najwyższej wielkości produkcji, wyznaczonej zgodnie z art. 2 pkt 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 w związku z § 13j ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Organ uwzględnił, że dla uprawy pszenica ozima o powierzchni 27 ha spełniona została wymieniona w §13j ust. 1 rozporządzenia przesłanka, dotycząca wystąpienia szkody w uprawie na poziomie co najmniej 50 % i mniej niż 70 %, bowiem na działce tej zanotowano 50% straty plonu. W protokole z oszacowania szkód dla pszenicy ozimej wskazano kwotę obniżenia dochodu w wyniku szkód w wysokości 77.760 zł i koszty nieponiesione w związku z wystąpieniem szkód w wysokości 82.458,00 zł, zatem łączna kwota obniżenia dochodu w wyniku szkód była niższa niż łączna kwota kosztów nieponiesionych w związku z wystąpieniem szkód, która stanowi nieponiesiony koszt z tytułu wiosennego nawożenia i ochrony upraw oraz kosztów zbioru. Na podstawie art. 25 ust. 5 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 stwierdzono, że kwota utraty dochodu może zostać zmniejszona o wszelkie koszty nieponiesione ze względu na niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej, co zmniejsza wartość kosztów kwalifikowalnych, zaś na podstawie § 13j ust. 3 pkt 2 rozporządzenia pomoc jest udzielana na warunkach wymienionych w art. 25. Jako niezasadne uznał organ zarzuty odwołania. Odnosząc się do stanowisko strony, że z uwagi na wysokość szkód powstałych w gospodarstwie ( 52,32 % ) powinien otrzymać pomoc, organ zauważył, że jest to jeden z warunków, o których mowa w § 13j ust. 1 rozporządzenia i został on w tym przypadku spełniony. Jednak w sprawie miał zastosowanie art. 25 ust. 5 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014. Tym samym po dokonaniu pomniejszenia, o którym tam mowa, wobec stwierdzenia, że kwota obniżenia dochodu jest mniejsza od kwoty kosztów nieponiesionych w związku z wystąpieniem szkód (82 458,00 zł), nie stwierdzono kosztów kwalifikowalnych mogących stanowić podstawę do obliczenia pomocy, a w rezultacie odmowa przyznania stronie pomocy była uzasadniona. W ocenie organu odwoławczego przy rozstrzyganiu sprawy przez organ niższej instancji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani procesowego, uzasadnienie zaś decyzji było zgodne z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Przyznanie przez organ administracyjny płatności osobie, która nie spełniła przesłanek niezbędnych dla jej przyznania, wskazanych w aktach prawnych, byłoby bezwzględnie sprzeczne z zasadą praworządności. Na koniec odpowiadając na zarzut dotyczący sposobu ustalania średniej produkcji w gospodarstwie, organ powołał się na treść art. 2 pkt 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014, stwierdzając że ww. przepis nie określa obowiązku ustalenia wielkości średniej produkcji rolnej dla indywidualnego gospodarstwa. J. C. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej zmianę "na pozytywną". Jego zdaniem brak jest podstaw do odmowy przyznania pomocy, na mocy art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2017. W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy pominął fakt, iż art. 25 ust. 6 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 wskazuje na średnioroczną produkcję rolną przyjęta do wyliczenia i ma być ona oparta na okresie trzech lat. W przypadku jego gospodarstwa produkcja trwa dopiero drugi rok co potwierdzają załączone dokumenty. Ponadto, nawiązując do zastosowanego art. 23 ust. 6 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 stwierdzono na podstawie błędnej interpretacji, że kwota utraty dochodu może zostać zmniejszona, którą przez ARIMR zrozumiane zostało jako "musi", co w tym przypadku jest absurdalne z ogłoszoną pomocą klęskową i złożonymi urzędowymi drukami pomocowymi. Jest to nieadekwatne zaostrzenie kryteriów do zaistniałej sytuacji klęskowej. Zgodnie z Słownikiem Języka Polskiego PWN słowo "może"- jest partykułą nadającej całej wypowiedzi lub jej części odcień przypuszczenia, ewentualności w wyborze, wahania, wątpliwości, osłabienia kategoryczności. Dalej podkreślił, że wyrażona w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej zasada subsydiarności może służyć jako podstawa do uwzględnienia odwołania. Tą zasadą ustawodawca UE wyszedł z inicjatywą pomocy w trudnych przypadkach stosowania przepisów unijnych w instytucjach państw członkowskich. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Orzekające w sprawie organy nie kwestionowały, że w przypadku skarżącego został spełniony warunek, o którym mowa w § 13j rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.; dalej w skrócie jako " rozporządzenie"). Zgodnie z tym przepisem w 2016 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentom rolnym, którym został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70% lub szkody powstały na powierzchni co najmniej 50% i mniej niż 70% upraw w szklarniach i tunelach foliowych, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Jak wynika z protokołu oszacowania dla uprawy pszenica ozima o powierzchni 27 ha spełniona została wymieniona w §13j ust. 1 rozporządzenia przesłanka, dotycząca wystąpienia szkody w uprawie na poziomie co najmniej 50 % i mniej niż 70 %, bowiem na działce tej zanotowano 50% straty plonu. Mimo powyższego organu uznały, że skarżącemu pomoc finansowa nie przysługuje, powołały się przy tym na treść mającego zastosowanie w sprawie art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. L 193 z 1.7.2014, str. 1—75, dalej w skrócie jako " rozporządzenie nr 702/2014"). Zauważyć przy tym należy, że metoda opisana w art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 702/2014 jest wyłączną metodą obliczania strat w rolnictwie w sprawach dotyczących klęsk żywiołowych. Powołany wyżej przepis stanowi, że utratę dochodu oblicza się przez odjęcie: a) iloczynu ilości produktów rolnych wyprodukowanych w roku, w którym wystąpiło niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej lub w każdym kolejnym roku, którego dotyczy pełne lub częściowe zniszczenie środków produkcji, i średniej ceny sprzedaży uzyskanej w danym roku od b) iloczynu średniej rocznej ilości produktów rolnych wyprodukowanych w okresie trzech lat przed wystąpieniem niekorzystnego zjawiska klimatycznego porównywalnego do klęski żywiołowej lub średniej z trzech lat opartej na okresie pięciu lat przed wystąpieniem niekorzystnego zjawiska klimatycznego porównywalnego do klęski żywiołowej, z wyłączeniem wartości najwyższej i najniższej, i uzyskanej średniej ceny sprzedaży. Spadek ten można obliczać albo na poziomie rocznej produkcji rolnej gospodarstwa, na poziomie upraw albo zwierząt gospodarskich. Kwota ta może zostać zwiększona o inne koszty poniesione przez beneficjenta z powodu niekorzystnego zjawiska klimatycznego porównywalnego do klęski żywiołowej. Kwota ta może zostać zmniejszona o wszelkie koszty nieponiesione ze względu na niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej. Do obliczenia produkcji rolnej beneficjenta można stosować wskaźniki, pod warunkiem że zastosowana metoda obliczeń umożliwia oznaczenie realnych strat beneficjenta w danym roku. Z treści ww. przepisu wynika, że jeżeli ustalona na podstawie wyliczenia produkcja w roku wystąpienia klęski będzie niższa niż średnia produkcja w latach poprzednich to wystąpi utrata dochodów upoważniająca rolnika do otrzymania pomocy, jednak jest to uzależnione od spełnienia dodatkowych warunków przewidzianych w rozporządzeniu nr 702/2014. W rozstrzyganej sprawie Komisja szacująca straty ustaliła, że oszacowana kwota obniżenia dochodu w wyniku szkód ogółem wyniosła 77 760,00 zł, zaś koszty nieponiesione w związku z wystąpieniem szkody wynoszą 82 458,08 zł, są zatem wyższe niż kwota obniżonego dochodu. W konsekwencji, mając na uwadze art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 702/2014, organy prawidłowo przyjęły, że prawo do pomocy nie wystąpiło. Z przepisu tego wynika bowiem, że kwota utraconego dochodu może zostać zmniejszona o wszelkie koszty nieponiesione ze względu na niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej. Skarżący zarzuca organom, że przyjęły błędną interpretację ww. przepisu bowiem użyte tam słowo "może" zrozumiane zostało przez nie jako "musi", co stanowi nieadekwatne zaostrzenie kryteriów. Powołał się przy tym na Słownik Języka Polskiego PWN i podane tam znaczenie słowa "może". Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że użyte przez prawodawcę unijnego w art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 702/2014 słowo "może", nota bene przywołane tam wielokrotnie, nie oznacza, że od uznania organu uzależniono czy w konkretnej sprawie zastosować pomniejszenie kwoty utraconego dochodu o wszelkie koszty nieponiesione ze względu na niekorzystne zjawisko klimatyczne. Organ stosujący ten przepis nie ma swobody wyboru polegającej na dowolnym stosowaniu pomniejszenia lub powiększenia kwoty dochodu, przyjęte bowiem w rozporządzeniu nr 702/2014 uregulowania muszą być interpretowane tak, by zapewniały równe traktowanie wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Znajduje to umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Nakłada to na organy odpowiedzialne za realizację zadań wynikających z polityki rozwoju w zakresie rolnictwa, obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy, a to oznacza zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Również w preambule do rozporządzenia nr 702/2014 nawiązuje się do konieczności zachowania przejrzystości i równego traktowania. Punkt 20 preambuły mówi wprost, że w trosce o przejrzystość, równe traktowanie i możliwość skutecznego monitorowania niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie jedynie do pomocy, w przypadku której można dokładnie obliczyć z wyprzedzeniem ekwiwalent dotacji brutto bez konieczności przeprowadzania oceny ryzyka (pomoc przejrzysta). Wobec powyższego prezentowane w skardze stanowisko skarżącego w powyższej kwestii nie zasługiwało na aprobatę. Sąd nie podzielił również zarzutu, że organ odwoławczy pominął fakt, iż art. 25 ust. 6 lit. b rozporządzenia 702/2014 wskazuje, że średnioroczna produkcja rolna przyjęta do wyliczenia ma być oparta na okresie trzech lat, zaś w przypadku gospodarstwa skarżącego produkcja trwa dopiero drugi rok. Zgodnie z § 5 ust. 4 rozporządzenia średnia roczna produkcja rolna jest ustalana na podstawie danych rachunkowych lub dokumentów potwierdzających wielkość prowadzonej produkcji rolnej w danym gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej, a w przypadku braku takich danych lub dokumentów - na podstawie danych o średniej wielkości produkcji rolnej publikowanych przez jednostki doradztwa rolniczego, urzędy statystyczne lub Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej - Państwowy Instytut Badawczy. W sytuacji zatem, gdy skarżący prowadzi gospodarstwo rolne od dwóch lat, nie mógł on przedstawić Komisji danych rachunkowych lub dokumentów potwierdzających wielkość prowadzonej produkcji rolnej w okresie pięciu ubiegłych lat. Komisja prawidłowo zatem ustaliła średnią roczną produkcję w gospodarstwie rolnym skarżącego na podstawie danych o średniej wielkości produkcji publikowanych przez podmioty, o których mowa w ww. przepisie rozporządzenia ( vide protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym skarżącego). Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżącego, że wyrażona w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej zasada subsydiarności mogła służyć jako podstawa do uwzględnienia odwołania. W wyroku z 12 stycznia 2006r. w sprawie C-504/04 TSUE stwierdził, że "zasada proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego, wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym oczywiście tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich działań, należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów" ( wąskie ujęcie zasady). W ocenie Sądu przepis art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 702/2014 nie wykracza poza wskazane kryteria. Co istotne – zgodnie z szerokim ujęciem zasady subsydiarności (proporcjonalności) - środki podejmowane przez kompetentne organy powinny zapewnić realizację celu, a jednocześnie nie powinny przekraczać granic tego, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu. Jeśli istnieje wybór pomiędzy środkami, które nadają się do osiągnięcia danego celu, należy wybierać środki najmniej restrykcyjne, niedogodności natomiast wynikające z ich zastosowania powinny pozostawać w odpowiedniej relacji do urzeczywistnianego celu (tak zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I GSK 1381/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie, jak wywiedziono powyżej, organy nie miały wyboru i nie mogły zastosować art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 702/2014 w taki sposób, jak chce tego skarżący. Samo zaś odwołanie się do zasady subsydiarności nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania strony. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.