III SA/Gd 422/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Referent Monika Majewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 4 października 2007 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), usunął z ewidencji ludności zapis o zameldowaniu K. W.na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w G. Organ podał, że postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek A. N., która twierdziła, że wymieniony nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem, pomimo że zgłosił tam pobyt stały w dniu 16 maja 2005 r. Prezydent Miast decyzja z dnia 4 kwietnia 2007 r. orzekł o wykreśleniu zapisu o zameldowaniu K. W., jednak Wojewoda uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku dalszego postępowania przesłuchano kolejnych czterech świadków, wskazanych przez wnioskodawczynię jako sąsiedzi oraz przeprowadzono oględziny lokalu na parterze domu przy ul. [...]. Organ analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie uznał, że K. W. w dacie zameldowania nie zamieszkiwał w przedmiotowym budynku. Przeciwnie – okoliczności wskazują, że wymieniony zgłosił pobyt stały w czasie, gdy był w konflikcie z A. N. K. W. odwołując się od tej decyzji podniósł, że zeznania świadków są sprzeczne, a nadto stronnicze, gdyż pozostawali oni w bliskich relacjach z A. N. Ponadto jak wynika z oględzin obserwacja budynku na posesji jest bardzo utrudniona z zewnątrz. Zarzucił przy tym naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Wojewoda decyzją z dnia 17 lipca 2008 r. utrzyma w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody z dnia 17 lipca 2008 r. Sąd uznał, że organy odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 25 czerwca 2009 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że art. 47 ust. 2 ustawy daje organowi meldunkowemu podstawę do zbadania zachodzących wątpliwości dotyczących spełnienia w dacie zameldowania przesłanek meldunkowy. W przypadku potwierdzenia, że dokonano zameldowania niezgodnie z prawem organ wydaje decyzję o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu. Organ odwoławczy ocenił, że zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W szczególności zeznania świadków są rozbieżne. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji winien ustalić w sposób rzetelny stan faktyczny sprawy. Sam organ pierwszej instancji przyznał, że nie jest w stanie bezspornie stwierdzić, czy wymieniony faktycznie zamieszkiwał na posesji w dniu zgłoszenia do ewidencji. Świadkowie byli przesłuchiwani na okoliczność zamieszkiwania w okresie zameldowania, co jednak jest bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przedmiotem postępowania nie jest wymeldowanie, a usunięcie zapisu o zameldowaniu. Zeznania M. Ł. budzą wątpliwości, ponieważ nie wskazała ona z jakiego powodu dokładnie pamięta dzień 16 maja 2005 r. oraz fakt, że akurat wtedy K. W. nie przebywał w spornym lokalu. Na koniec organ odwoławczy zauważył, że należałoby przesłuchać osoby, mogące posiadać wiedzę w tej sprawie tj.: J. W. oraz A. N. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. N. zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącej materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o usunięciu zapisu o zameldowaniu strony. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zadaniem organów było ustalenie, czy strona faktycznie zamieszkiwała w przedmiotowym budynku i czy posiadała uprawnienia do przebywania w nim w dniu zameldowania. W zakresie zarzutów skargi skarżąca podała, że zeznania M. Ł. są wiarygodne, ponieważ w dniu zameldowania strony uczestniczyła w przygotowaniach do urodzin syna skarżącej – R. N. Dodała, że J. W. nie żyje (załączyła kopię odpisu skróconego aktu zgonu). Pismem z dnia 27 listopada 2009 r. skarżąca rozbudowała swoją argumentację, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sądy administracyjne, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę rozstrzygnięć organów administracji publicznej w zakresie, czy są one zgodne z prawem materialnym i procesowym. W niniejszej sprawie organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu niższej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia uważając, że rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W szczególności wskazał, na konieczność przesłuchania J. W. oraz A. N. Ponieważ Joanna W. nie żyje, aktualny pozostawał wymóg przesłuchania strony A.N. Nadto organ wskazał na rozbieżności w zeznaniach świadków. W ocenie Sądu takie stanowisko jest zasadne. Istniały zatem podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, w celu uzupełnienia postępowania. Znajduje to też uzasadnienie w wyroku Sądu z dnia 5 marca 2009 r. Należy mieć na uwadze fakt, że sprawa dotyczyła usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a więc organ meldunkowy miał za zadanie ustalenie, czy w dacie zameldowania K. W. zamieszkiwał pod wskazanym adresem. Biorąc pod uwagę przebieg postępowania uzasadnione były wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w sprawie istnieje konieczność wyjaśnienia sprawy w sposób bardziej jednoznaczny. Odnośnie zarzutów skargi Sąd stwierdza, że z uwagi na rozstrzygniecie organu odwoławczego, nie można zarzucić mu naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W przekonaniu Sądu także zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. nie znajduje uznania. Wojewoda zbadał sprawę z uwzględnieniem w/w wyroku Sądu i zasadnie uznał, że należy w znacznej części przeprowadzić postępowanie przed organem pierwszej instancji. Sąd podkreśla, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania, ani nie przesądza jego wyniku. Sprawa będzie ponownie badana i rozstrzygana przez organ pierwszej instancji, skarżąca będzie ponownie przesłuchiwana. W przypadku niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia będzie mogła skorzystać ze środków zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.