III SA/Gd 425/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania postanawia odrzucić skargę. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r., działając na podstawie art. 135k ust. 3 oraz art. 133 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji odmówił przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 20 marca 2012r., wydanego w sprawie dyscyplinarnej przeciwko mł. asp. A. S., ze względu na to, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w następstwie skargi W. W. wniesionej na sposób interwencji przez funkcjonariuszy Policji wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko mł. asp. A. S.. Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem z dnia 20 marca 2012 r. uniewinnił funkcjonariusza od popełnienia zarzucanego czynu. Od orzeczenia tego W. W. wniosła odwołanie. Organ wskazał na treść art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia - w drodze postanowienia- przyjęcia odwołania, jeżeli zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną. Przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji określają strony postępowania dyscyplinarnego, ich uprawnienia i obowiązki. Pokrzywdzony nie ma uprawnień do zaskarżania orzeczenia dyscyplinarnego o uniewinnieniu policjanta i składania w tym przedmiocie odwołania. Odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego, innego niż umorzenie postępowania, przysługuje wyłącznie obwinionemu – na mocy art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. W. W., mająca w sprawie status osoby pokrzywdzonej, nie posiada uprawnień do zaskarżania orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji. W. W. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na podstawie art. 3 § 2 ust. 2 i 4 w zw. z art. 50 § 1 , art. 52 § 1 , art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, domagając się jego uchylenia. Zarzuciła obrazę przepisów postępowania - art. 135 ust. 2 i art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, poprzez ustalenie, iż pokrzywdzonej nie przysługuje prawo do złożenia odwołania od decyzji o uniewinnieniu, podczas gdy określona w art. 135 ust. 1 zasada dwuinstancyjności prowadzi do wniosku przeciwnego. Skarżąca podniosła, iż postępowanie dyscyplinarne w oparciu o art. 135k ust. 1 ustawy o Policji jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Również inne przepisy tej ustawy kształtują czynną rolę pokrzywdzonego w postępowaniu dyscyplinarnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w ustawie o Policji w sposób wyczerpujący uregulowany został tryb odwoławczy w zakresie postanowień i orzeczeń wydanych w postanowieniu dyscyplinarnym, a także tryb kontroli sądowej wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczeń i postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało ustalić, czy możliwe jest merytoryczne rozpoznanie skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarżąca przy wniesieniu skargi na postanowienie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym policjanta powołała się na art. 3 § 2 ust. 2 i 4 ( powinno być pkt 2 i 4 ) p.p.s.a. Przepisy te nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. W art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. mowa jest o postanowieniach wydanych w postępowaniu administracyjnym, a zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w takim postępowaniu. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem odrębnym i samodzielnym od innych postępowań – administracyjnego czy karnego. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej ( por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1518/06, publ. LEX nr 447371). Zaskarżone postanowienie nie jest też aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wniosku takiego nie można wysnuć z przywołanych przez skarżącą przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. z 2007 r. , nr 43, poz.277 ze zm.) - art. 135 k ust. 1 (zasady dwuinstancyjności postępowania dyscyplinarnego ), z art. 135 ust. 2 ( z którego wynika, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu takiego postępowania doręcza się pokrzywdzonemu i że przysługuje mu od nich środek odwoławczy), z art. 135h ust.3 ( z którego wynika, że na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania pokrzywdzony może złożyć zażalenie, jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z jego inicjatywy). Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do skutecznego wniesienia skargi na przedmiotowe, zaskarżone skargą, postanowienie. W tej sytuacji rozważyć należy możliwość wniesienia skargi z uwzględnieniem treści art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ustawa o Policji, normująca postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów, reguluje tryb postępowania dyscyplinarnego w rozdziale 10. Z analizy tych przepisów wynika, że jedynie art. 138 ustawy o Policji stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego i że prawo to przysługuje tylko policjantowi. Żaden przepis ustawy o Policji nie przewiduje prawa wniesienia skargi na postanowienie czy orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym przez osobę inną niż policjant - także osobę uznaną w postępowaniu dyscyplinarnym za pokrzywdzoną. Takiego prawa - wbrew stanowisku skarżącej - nie można wysnuć z zasady dwuinstancyjności postępowania. W tej sytuacji skarżącej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym. W przypadku gdy skargę wniesie osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku legitymacji skargowej, zachodzi niedopuszczalność wniesienia skargi. Z uwagi na powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.