III SA/Gd 433/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Prezydent Miasta decyzją z dnia 4 października 2007 r. nr [...], podając w podstawie prawnej art. 104 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.); orzekł o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu K. W. na pobyt stały w budynku: przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 16 maja 2005 r. dokonano zameldowania K. W. na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w G. Postępowanie w sprawie usunięcia zapisu o zameldowaniu wszczęto na wniosek siostry wymienionego – A. N., która twierdziła, że nie zamieszkiwał on w przedmiotowym budynku, mimo że zgłosił pobyt stały. Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta w dniu 4 kwietnia 2007 r. orzekł o usunięciu zapisu o zameldowaniu K. W. W następstwie odwołania strony Wojewoda uchylił rozstrzygniecie organu niższej instancji i sprawa została zwrócona do ponownego rozpatrzenia. Wydając nowe rozstrzygniecie Prezydent Miasta podkreślił, że w toku postępowania przesłuchano świadków zamieszkujących na sąsiedniej posesji oraz M. Ł. (związaną do 2006 r. z synem A. N.). Świadkowie ci zgodnie zeznali, że w przedmiotowym budynku zamieszkiwali jednie wnioskodawczyni jej syn i matka. Ponadto M. Ł. zeznała, że K. W. w dniu 16 maja 2006 r. nie zamieszkiwał w budynku, pojawiał się tam jedynie okazjonalnie. Organ ocenił, że zameldowanie K. W. nie było właściwe. Zeznania świadków, początkowe zeznania samego zainteresowanego oraz fakt wielokrotnych interwencji Policji w budynku nie wskazują aby zamieszkiwał on pod: wskazanym adresem w dniu 16 maja 2005 r. Okoliczności wskazują raczej na to, że zgłoszenie było spowodowane konfliktem między nim a A. N. K. W. odwołał się od tej decyzji podważając wiarygodność świadków, którzy pozostawali w bliskich relacjach z wnioskodawczynią. Ponadto zauważył, że obserwacja wysokiego parteru budynku, gdzie zamieszkuje, Jest bardzo utrudniona. W szczególności parter posiada osobne wejście, a wzdłuż ogrodzenia rosną drzewa i gęste krzewy. Zdaniem strony organ nie rozpatrzył w całokształcie stanu faktycznego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 17 lipca 2008 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu niższej instancji. Przedstawiając motywy decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotem postępowania było ustalenie, czy w dacie zameldowania strona faktycznie w nim zamieszkiwała z zamiarem stałego pobytu, zgodnie z przesłanką meldunkową zawartą w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W myśl art. 47 ust. 2 powołanej ustawy organ meldunkowy może zbadać przesłanki meldunkowe w przypadku wątpliwości. W przypadku stwierdzenia dokonania zameldowania niezgodnie z prawem organ wydaje decyzję o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo ustalono, że K. W. dokonał zameldowania w chwili gdy nie mieszkał pod wskazanym adresem. Wszyscy świadkowie, jako osoby zamieszkujące w 2005 r. w budynku przy ul. [...] w G. wskazywali wnioskodawczynię, jej matkę i syna. M. Ł., która potwierdziła zeznania sąsiadów, często bywała w tym budynku i była tam w dacie zameldowania strony. Organ odwoławczy zaznaczył, że odwołujący nie przedstawił żadnych świadków, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W sprawie nie ma znaczenia zamiar zamieszkiwania w przedmiotowym budynku, jako zdarzenie przyszłe i niepewne. Organ w tym postępowaniu nie mógł oceniać zamiaru bądź chęci powrotu, czy też ponownego zamieszkania, istotna była jedynie kwestia zamieszkiwania w budynku w dacie zameldowania. Mimo, że organ nie kwestionuje częstych wizyt strony w przedmiotowym budynku, to brak jest potwierdzonej informacji o zamieszkiwaniu na stałe w budynku w chwili zameldowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. W. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i uznanie zameldowania za skuteczne. Skarżący powtórzył argumenty odwołania oraz podkreślił, że od grudnia 2004 r. zamieszkiwał na parterze budynku, który jest de facto osobną nieruchomością z własnym wejściem. Wskazane przez organy elementy stanu faktycznego zostały przytoczone wybiórczo. Zdaniem skarżącego zameldowanie jest decyzją administracyjną, a rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007 r. zostało podjęte w trybie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W związku z tym zarzucił, że organ pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej decyzji i dokonał pochopniej interpretacji skutków wadliwości decyzji meldunkowej. Nawet jeżeli decyzję potraktować jako rezultat wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 i nast. k.p.a. wszelkie działania organu pierwszej instancji należy uznać za niepełne i nietrafne. Nie przeprowadził on powtórnego postępowania w celu zbadania, czy wskazana wada mogła być usunięta. Skarżący powołał się także na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1988 r. IV SA 948/07, GAP 1988 nr 17), który orzekł, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Tymczasem w sprawie wszelkie ustalenia oparte są na domysłach i zeznaniach bezpośrednio zainteresowanej. Skarżący podważył ustalenia organów wskazując, że w dniu 9 maja 2005 r. na terenie przedmiotowej nieruchomości miała miejsce interwencja Policji w związku z incydentem, w którym uczestniczył. W dalszej kolejności skarżący zwrócił uwagę, że wniosek A. N. z września 2006 r. dotyczył wymeldowania, a nie unieważnienia wadliwej decyzji meldunkowej. Dopiero, gdy wnioskodawczyni przekonała się, że nie ma przesłanek do wymeldowania skarżącego, zmieniła treść swego żądania domagając się unieważnienia, decyzji meldunkowej. Nawet w piśmie z dnia 10 października 2006 r. wnioskodawczyni uzasadniała wniosek o wymeldowania tym, że skarżący czuje się jakby był właścicielem oraz utrudnia korzystanie z domu i zamieszkiwanie. Zdaniem skarżącego istniały wszelkie przesłanki do zameldowania przewidziane w art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodał także, iż żądanie strony może być zmienione w toku toczącego się postępowania, a zatem powoływanie się na pierwotny wniosek A. N. o wymeldowanie jest bezpodstawne. W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2009 r. skarżący podniósł, że z uwagi na upływ czasu od daty zameldowania oraz konflikt między mieszkańcami budynku zeznania świadków mają znikomą wartość dowodową. W szczególności M. Ł. bywała na posesji okazjonalnie, a w części budynku zajmowanej przez skarżącego w ogóle nie przebywała. Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym A. N. wskazała, że brat nie mieszkał i nie mieszka pod wskazanym adresem. Na początku 2005 r. odebrał matce klucze od parteru i od tego czasu jest ich posiadaczem. Skarżący zarzucił zaś, że w postępowaniu administracyjnym nie zostali przesłuchani jego matka i syn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem postępowania jest usunięcie z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu. Dla skutecznego dokonania tego zapisu jest wykazanie, iż czynność materialno - techniczna jaką było zameldowanie K. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. w istocie była fikcją a do zameldowania pod tym adresem doszło praktycznie bez jego faktycznego zamieszkiwania w tym lokalu w dniu zameldowania na pobyt stały. Jak wynika z akt sprawy zgłoszenie o zameldowaniu skarżącego pod wyżej wskazanym adresem przyjęto 16 maja 2005 r. i z tą datą K. W. został tam zameldowany. Pismo o wszczęciu postępowania administracyjnego o wymeldowanie K. W. złożyła A. N. w dniu 21 września 2006 r. a więc po upływie 16-tu miesięcy od dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania. Wniosek A. N. rozpoznano jako wniosek o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu K. W. w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w G. wobec modyfikacji żądania. Mimo prowadzenia postępowania w tym kierunku przesłuchiwano świadków i osoby zainteresowane jakby sprawa dotyczyła wymeldowania K. W. Istotnym w sprawie jest ustalenie czy w okresie dokonywania zameldowania skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu o Nr [...] czy lokal ten opuścił lub czy zamieszkiwał tam jedynie sporadycznie. Na tę okoliczność zwraca uwagę organ II instancji po raz pierwszy rozpoznając odwołanie K. W. Mimo to organ I instancji nie przeprowadził postępowania we wskazanym kierunku a co więcej postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszniem art. 7 i 77 K.p.a. Sprawy meldunkowe będące przedmiotem sporu między członkami rodziny w tle których znajdują się sprawy majątkowe należy rozpoznawać ze szczególną wnikliwością. Zeznania M. Ł. nie mogą zostać uznane za wystarczający i kategoryczny dowód tego, że K. W. nie przebywał w przedmiotowym lokalu w dniu 16 maja 2005 r. bowiem po pierwsze tego dnia K. W. dokonywał zameldowania a po drugie świadek zeznająca kategorycznie, iż nie widziała w tym dniu skarżącego w końcu zeznała, iż tego dnia mogła być "na zakupach" lub spacerze po trzecie świadek składając zeznanie 25 lipca 2007 r. na temat okoliczności z 16 maja 2005 r., nie wykazała dlaczego tak szczegółowo zapamiętała tę datę. Zeznania tego świadka w powiązaniu z protokołem oględzin posesji przy ul. [...] wskazują na to, iż w istocie miała ona bardzo ograniczoną możliwość obserwacji lokalu w którym jak twierdzi skarżący, zamieszkiwał. Istotnym w sprawie mogły by być zeznania J. W. matki skarżącego i A. N. o której przesłuchanie wniósł skarżący. Okoliczność, iż J. W. nie może zeznawać ze względu na stan zdrowia nie została poparta żadnym dowodem a ponadto istnieje możliwość przesłuchania tego świadka w miejscu zamieszkania. Niezależnie od powyższego z zeznań świadków nie wynika na jakiej podstawie zapamiętali zdarzenie z maja 2005 r. Dowodzi to tego, iż materiał dowodowy zebrany został z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone z obrazą art. 107 § 3 K.p.a. nie wskazuje bowiem które okoliczności i dlaczego organ uznał za udowodnione a którym dowodom i dlaczego odmówił wiarygodności. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. C p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję orzekając w trybie art. 152 p.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. DSz