III SA/Gd 434/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2009 roku sprawy ze skargi M. G.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2009 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 75 ust.6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz.415 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. G.D., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2009 r. w przedmiocie odmowy wyrównania zasiłku dla bezrobotnych za okres od 11 października 2008 r. do 10 stycznia 2009 r. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego. M. G.D. został zarejestrowany w dniu 14 lipca 2008 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 stycznia 2009 r. tj. po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania się, ze względu na to, że w okresie 6 miesięcy poprzedzających rejestrację spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy bez wypowiedzenia. W dniu 9 kwietnia 2009 r. M. G.D. przedłożył organowi sprostowane świadectwo pracy w części dotyczącej trybu rozwiązania umowy o pracę. Z treści sprostowanego dokumentu wynika m.in., że rozwiązanie stosunku pracy trwającego od 1 stycznia 2007 r. do 5 czerwca 2008 r. nastąpiło za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 kodeksu pracy. Dodatkowo, w dniu 14 kwietnia 2009 r. oświadczył, że świadectwo to zostało wydane na skutek wyroku sądu pracy. Następnie w dniu 21 lipca 2009 r. M.G.D. złożył wniosek o wyrównanie zasiłku dla bezrobotnych za okres od 11 października 2008 r. do 10 stycznia 2009 r. z ustawowymi odsetkami. W ocenie organu I instancji wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w myśl art. 71 ust.6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Tymczasem wnioskodawca w dniu rejestracji tj. 14 lipca 2008 r. nie udokumentował okoliczności rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, nie przedłożył też żadnych dokumentów istniejących w dniu wydania decyzji, które mogłyby mieć wpływ na wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, Wojewoda [...] podniósł, że w myśl art. 75 ust. 6 cyt. ustawy, bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów. W razie niedokonania tych czynności zasiłek lub inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują od dnia złożenia oświadczenia i innych wymaganych dokumentów. W ocenie organu odwoławczego, przepis ten eliminuje możliwość wznowienia postępowania w sprawie. Ponadto, dla skuteczności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa koniecznym jest, by nowe dowody istniały w dniu wydania mającej ulec zmianie decyzji. Niemożliwe jest zatem wyrównanie stronie zasiłku za 90- dniowy okres wsteczny, kiedy to strona nie posiadała do niego prawa. Sprostowane świadectwo pracy będzie miało wpływ na długość ustawowego okresu pobierania zasiłku, który zostanie skrócony tylko o 90 dni stosownie do art. 73 ust. 4 w zw. z art.75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję Wojewody [...], M. G. D. zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w niniejszej sprawie. Skarżący spełnił wymogi z art. 71 ust. 6 cyt. ustawy, przedstawił sprostowane świadectwo pracy, będące konsekwencją wyroku sądu pracy, zatem zasadne było żądanie wyrównania zasiłku dla bezrobotnych za 3 miesiące. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 § 1 p.p.s.a., podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa. Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, organ odwoławczy wyciągnął wadliwe wnioski z treści art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z powołanego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wynika, że bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów. W razie niedokonania tych czynności zasiłek lub inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują od dnia złożenia oświadczenia i innych wymaganych dokumentów. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy, w dniu 9 kwietnia 2009 r. (a nie 14 kwietnia 2009 r., jak mylnie podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) skarżący przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] sprostowane świadectwo pracy, z którego wynika m.in., że rozwiązanie stosunku pracy trwającego od 1 stycznia 2007 r. do 5 czerwca 2008 r. nastąpiło za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 kodeksu pracy. Dodatkowo, w dniu 14 kwietnia 2009 r. oświadczył, że świadectwo to zostało wydane na skutek wyroku sądu pracy. Następnie w dniu 21 lipca 2009 r. M. G. D. złożył wniosek o wyrównanie zasiłku dla bezrobotnych za okres od 11 października 2008 r. do 10 stycznia 2009 r. z ustawowymi odsetkami. W ocenie Sądu, organy nie rozważyły, czy w niniejszej sprawie zaszła jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, a mianowicie czy wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna istotna dla sprawy, istniejąca w dniu wydawania decyzji, ale nieznana organowi. Za taką bowiem okoliczność należy uznać sprostowanie świadectwa pracy w części dotyczącej trybu rozwiązania umowy o pracę ze skarżącym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że owo sprostowanie świadectwa pracy miało skutek ex tunc, a więc miało moc wsteczną. Konsekwencją tego co wyżej powiedziano, będzie konieczność rozważenia przez organy orzekające, czy już w chwili rejestracji skarżącego w urzędzie pracy tj. w dniu 14 lipca 2008 r. stosunek pracy skarżącego uległ rozwiązaniu na skutek porozumienia stron, a nie bez wypowiedzenia, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania administracyjnego skarżący podnosił, iż sprostowanie świadectwa pracy nastąpiło na skutek wyroku sądu pracy, zaś organy orzekające z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie odniosły się do tej okoliczności. Warto w tym miejscu zauważyć, iż prawomocny wyrok sądu powszechnego, zgodnie z art. 365 § 1 kpc wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Co istotne, przepis ten wywiera określone skutki w sferze materialnoprawnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy uwzględnią powyższą ocenę prawną, i odniosą się również do zgłoszonego żądania wypłaty odsetek ustawowych od niewypłaconego zasiłku dla bezrobotnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. Zważywszy na rodzaj decyzji nie orzeczono o wstrzymaniu wykonalności (art.152 p.p.s.a.).