III SA/Gd 437/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy W. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 czerwca 2019 r. S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 506) skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy W. Skarżący wystąpił do Sądu o uchylenie uchwały w tej części, w jakiej w jego ocenie uniemożliwia ona skarżącemu zawarcie indywidulanych umów na dostawę wody i odprowadzanie ścieków w odniesieniu do stanowiących jego własność dwóch lokali wyodrębnionych w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] [...] we W. W ocenie skarżącego przepisy wskazanej uchwały naruszają art. 2, 7, 21, 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64, art. 83 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 737) oraz art. 3 i 6 ustawy z dnia z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1152 ze zm.). Skarżący wskazał, że "strona przeciwna odmawia zastosowania (wyżej wskazanych) przepisów uznając, że zgodnie z prawem wspólnota mieszkaniowa jest właściwa w sprawach lokali nie stanowiących własności wspólnej". Do skargi dołączone zostało pismo Międzygminnego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji A. Sp. z o.o. we W. z dnia 31 maja 2019 r., w którym przedsiębiorstwo wodociągowo -kanalizacyjne informowało S. K. o braku możliwości uwzględnienia jego wniosku o podpisanie indywidualnej umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków z lokali nr [...] przy ul. [...] 5A we W. Przedsiębiorstwo wskazało, że zgodnie z art. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w przypadku budynków wielolokalowych zasadą pozostaje, że umowy w tym przedmiocie są podpisywane z właścicielem budynku lub z jego zarządcą. Na zasadzie wyjątku ustawa dopuszcza zawarcie umowy o dostawę wody i odprowadzanie ścieków z osobą bezpośrednio korzystającą z danego lokalu w budynku wielolokalowym jednak po spełnieniu szeregu wymagań i wyłącznie na wniosek właściciela budynku lub zarządcy budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych (nie na wniosek osoby korzystającej z lokalu), który taką osobę wskaże w składanym do przedsiębiorstwa wniosku. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej odrzucenie w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; powoływana dalej także w skrócie jako "p.p.s.a.") wskazując, że skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Alternatywnie organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że argumentacja skarżącego w przedmiocie niezgodności zaskarżonej uchwały z przepisami Konstytucji RP, ustawy o własności lokali i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 tego przepisu wynika z kolei, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W realiach rozpatrywanej sprawy zastosowanie będzie miał cytowany powyżej art. 50 § 2 p.p.s.a. albowiem w przypadku zaskarżenia uchwały organu uchwałodawczego gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie § 2 wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a. zasady ogólnej. Wyjątek powyższy ustawodawca określił w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z ustępu pierwszego tego przepisu wyraźnie wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru tzw. actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt II SA 74/96; publ. ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Przyjmuje się, że interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Co istotne, obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego określonych obowiązków. W ocenie Sądu skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, który wywieść należy z art. 6 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Należy jednakże zaznaczyć, że interes ten nie został naruszony stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.), co obligowało Sąd do odrzucenia wniesionej skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że w jego ocenie przepisy uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy W. uniemożliwiają mu zawarcie z przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym indywidualnej umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Skarżący nie wskazał jednakże jakie konkretnie regulacje zawarte w kwestionowanej uchwale spowodowały w jego ocenie, że przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne odmówiło pozytywnego rozpoznania wniosku o zawarcie indywidualnej umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Jednocześnie z dołączonego do skargi pisma Międzygminnego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji A. Sp. z o.o. we W. z dnia 31 maja 2019 r. wynika, że podstawą prawną nieuwzględnienia wniosku skarżącego nie były przepisy zaskarżonej uchwały, ale obowiązujące przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, to jest art. 6 ust. 5 i 6 tej ustawy. W piśmie zasadnie wyjaśniono skarżącemu, że zawarcie indywidualnej umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków nie jest w ogóle niemożliwe. W art. 6 ust. 5 i 6 cyt. ustawy dopuszczono taką możliwość jako wyjątek od reguły zawierania umów ze wspólnotą mieszkaniową, przy czym wyjątek ten obwarowano koniecznością spełnienia określonych w ustawie warunków, które - jak wynika z treści powyższego pisma - nie zostały przez skarżącego spełnione. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków umowa na dostawę wody i odbiór ścieków z lokalu położonego w budynku wielolokalowym zawierana jest przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne z osobą korzystającą z danego lokalu na wniosek właściciela budynku lub zarządcy budynku wielolokalowego. Zatem w celu zawarcia indywidualnej umowy na dostawę wody, należy w pierwszej kolejności dokonać wewnętrznych ustaleń w tym przedmiocie w ramach danej wspólnoty mieszkaniowej, a następnie na jej wniosek możliwym jest zawarcie takiej umowy. Co istotne, uprawnienie z art. 6 ust. 6 cyt. zostało wprost uwzględnione w projekcie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy W., gdzie w § 7 ust. 2 wskazano, że "w przypadku nieruchomości zabudowanych budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi, umowa jest zawierana z ich właścicielem lub z zarządcą budynku, a na ich pisemny wniosek, przy dopełnieniu wymagań, określonych dla takiego przypadku w ustawie, z osoba korzystającą z lokalu w takim budynku". Skoro zapisy zatwierdzonego regulaminu pozostają zbieżne z zapisami ustawy (stanowiącej źródło interesu prawnego skarżącego) nie można uznać aby interes ten został wskazanymi regulacjami uchwały naruszony. Niezależnie od powyższego należy podnieść, że poza art. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków skarżący jako źródło swojego interesu prawnego wskazał też art. 3 tej ustawy, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz art. 2, 7, 21, 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 i art. 83 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że w żadnym z powołanych przez skarżącego aktów prawnych, to jest ani w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ani w ustawie o własności lokali czy też w Konstytucji RP nie ma przepisu, który indywidualnym właścicielom lokali znajdujących się w budynku wielolokalowym gwarantowałby prawo do zawierania odrębnych umów na dostawę wody i odprowadzanie ścieków bez porozumienia i z całkowitym pominięciem działającej w ramach danej nieruchomości wspólnoty mieszkaniowej. Ocena skarżącego, że przyjęte w tej materii rozwiązania ustawowe naruszają wynikającą z Konstytucji RP zasadę ochrony prawa własności nie może stanowić źródła interesu prawnego w zaskarżeniu zgodnej z tymi rozwiązaniami uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną skargę w oparciu o wskazaną wyżej regulację, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.