III SA/Gd 444/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia 25 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w [...] postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem nr [...] z dnia 25 stycznia 2016 r. Wójt Gminy K. odwołał P. Z. ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w K. na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty Dz.U. 2004, poz. 256, poz. 2572 z późn. zm.) tj. w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Zarządzenie Wójta o odwołaniu dyrektora zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez P. Z. na podstawie art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2015, poz. 1515 ze zm.). Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia w związku z istotnym naruszeniem przez organ prowadzący szkołę art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżący nie dochował czternastodniowego terminu na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, wynikającego z treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Wskazano, że zaskarżone zarządzenie zostało doręczone P. Z. w dniu 25 stycznia 2016 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu zostało natomiast datowane i opatrzone prezentatą z datą: "15.02.2016". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Katalog aktów oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone przez P. Z. zarządzenie Wójta o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły stanowi akt organu administracji, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. tj. inny niż określony w pkt 1-3 akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, że zaskarżone zarządzenie stanowi akt prawa miejscowego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że stanowisko to jest nieprawidłowe. Akty prawa miejscowego zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią przepisy powszechnie obowiązujące na terenie danej gminy, powiatu lub województwa, stanowiące o prawach i obowiązkach ogółu obywateli i innych podmiotów prawa. Przez prawo miejscowe należy zatem rozumieć akty generalne zawierające normy powszechnie obowiązujące na określonym terytorium państwa, skierowane do adresatów określonych w sposób abstrakcyjny i ustalające ciążące na nich obowiązki lub służące im uprawnienia. Wydane w przedmiotowej sprawie zarządzenie Wójta nie spełnia ww. kryteriów, ponieważ nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach ogółu mieszkańców gminy K.. W sprawie będącej przedmiotem skargi ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Tym samym stosowanie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na zarządzenie Wójta z dnia 25 stycznia 2016 r. które jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skarżący powinnien wnieść po uprzednim wezwaniu organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się o wydaniu kwestionowanego zarządzenia - do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzenie Wójta o odwołaniu ze stanowiska dyrektora zostało doręczone P. Z. w dniu 25 stycznia 2016 r. (dowód: akta organu). Skarżący wystosował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując również w jego treści że wnosi je na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze dzień doręczenia zarządzenia, termin do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa upłynął z dniem 8 lutego 2016 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione przez skarżącego w dniu 15 lutego 2016 r., czyli - po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności w art. 52 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu twierdzenie skarżącego, że wniósł wezwanie w dniu 28 stycznia 2016 r. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Sąd uwzględnił w tym zakresie wyjaśnienia organu, że przedłożony przez skarżącego na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokument, datowany na dzień 28 stycznia 2016 r., jest tożsamy w treści z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Faktycznie jednak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu było datowane na dzień 15 lutego 2016 r. i w tej właśnie dacie tj. w dniu 15 lutego 2016 r. złożone w urzędzie gminy, co potwierdza prezentata organu na wezwaniu "15.02.2016" (dowód: akta organu). W ocenie Sądu z treści art. 52 § 3 p.p.s.a wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący nie podnosił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. W tej sytuacji na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.