III SA/Gd 446/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 28 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 6 maja 2009 r., nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. kwotę 2858 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wnioskiem z dnia 2 marca 2009 r. "A Sp. z o. o. z siedzibą w T. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o korektę zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 14 listopada 2008 r. w części dotyczącej klasyfikacji odprawionego towaru. Zdaniem spółki, która powołała się na analogiczną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 13 lutego 2009 r. oraz sprawozdanie z badań Centralnego Laboratorium Celnego nr [...] z dnia 30 lipca 2008 r., objęte zgłoszeniem torby do pakowania, prawidłowo powinny zostać zakwalifikowane do pozycji 4202 92 98 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Naczelnik Urzędu Celnego ni decyzją z dnia 6 maja 2009 r. działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622 z 2004 r. ze zmianami), art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit a) i lit. c), ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. (WE) Nr L 302 z 19 października 1992r. ze zmianami), art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/1993 Przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. (WE) Nr L 253 z 1993 r. ze zmianami), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr 286 z 2007 r. ze zmianami), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 – ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, zwrotu cła w kwocie 8 514,00 zł., a także określenia podatku od towarów i usług w nowej wysokości. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przyczyną, dla której odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru było to, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie był on w stanie stwierdzić, czy towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem jest tożsamy z towarem poddanym badaniu przez Centralne Laboratorium Celne. Spółka wniosła od powyższej decyzji odwołanie, w którym zapewniono, że towary poddane badaniom przez Centralne Laboratorium Celne, na które wcześniej wskazała strona, są tożsame co do gatunku z objętymi przedmiotowym zgłoszeniem, wykonane z tych samych materiałów bazowych, w tej samej technologii i przeznaczone do tych samych zastosowań. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 28 lipca 2009 r. powołując się na przepis art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzono za Naczelnikiem Urzędu Celnego, że opis przedmiotowego towaru wynikający z załączonych dokumentów nie pozwala na ustalenie jakiego rodzaju są to torby, określenie ich przeznaczenia, co dalej prowadzi do niemożności ich porównania z towarem opisanym w przytoczonych przez stronę decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. oraz wiążącej informacji taryfowej wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie prawa poprzez błędną interpretację stanu faktycznego, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania podstawy prawnej oraz naruszenie interesu prawnego strony skarżącej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że występująca w przedmiotowej sprawie niekompletność danych w postaci braku zapisu w polu 31 dokumentu SAD zgodnie z orzecznictwem ETS (wyrok z 20 października 2005 C-468/03, ECR [2005] s.I-08937) nie może zostać uznana za dokonanie z definicji świadomego wyboru. W przypadku przedmiotowych toreb ich klasyfikacji należało dokonać w oparciu o Pierwszą Regułę, zgodnie z którą tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji oraz uwag do sekcji i działów. Prawidłowy kod, który powinien zostać podany w zgłoszeniu celnym to 4202 92 98 90. Skarżąca raz jeszcze podkreśliła, że towary objęte zgłoszeniem są identyczne z towarami poddanymi badaniom przez Centralne Laboratorium Celne, tożsame co do gatunku - wykonane z tych samych materiałów bazowych i w tej samej technologii oraz przeznaczone do tych samych zastosowań. Wskazano, że w analogicznych sprawach, na podstawie identycznej dokumentacji fotograficznej, Urzędy Celne w T. i S., w niektórych przypadkach wszczynając postępowanie nawet z urzędu, wydały kilkadziesiąt pozytywnych dla skarżącej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 14 listopada 2008 r. a zatem obowiązywało wówczas (od dnia 1 stycznia 2008 r.) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.04.327.1). Przepisy art. 78 ust. 1 - 3 WKC dotyczą sprawowanej przez organy celne kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, zwanej także kontrolą a posteriori lub kontrolą postimportową. Przepisy te stanowią, że po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia (ust. 1), zaś w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2). Zgodnie z art. 78 ust. 3 WKC jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Jak wskazano w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 października 2005r. sygn. akt C-468/03 w sprawie Overland Footwear Ltd v. Commissioners of Customs & Excise art. 78 ust. 3 WKC nie rozróżnia pomyłek lub braków możliwych do skorygowania od tych, których skorygować nie można. Pojęcie nieprawidłowe lub niekompletne dane należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zarówno pomyłki lub braki rzeczowe, jak i błędy w interpretacji stosownych przepisów. Rzeczą organów celnych, do których wpłynął wniosek o dokonanie kontroli postimportowej w trybie art. 78 WKC było zatem podjęcie wszelkich niezbędnych czynności, o których mowa w art. 78 ust. 2 WKC. Czynności te powinny zostać dokonane w zgodzie z regulującymi postępowanie dowodowe w sprawach celnych przepisami art. 121 § 1 i 2, art. 122 art. 123 § 1 oraz działu IV rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Istota sporu między stroną skarżącą i organami celnymi sprowadza się do tego, czy towar objęty zgłoszeniem celnym, określony w nim jako "torby z polipropylenu w rodzaju stosowanych do pakowania z materiału o masie powierzchniowej 120g/m² lub mniejszej", zaliczony w tym zgłoszeniu do kodu TARIC 63053391 stanowił w istocie "torby na zakupy" klasyfikowane do kodu 42029298. Strona skarżąca w toku postępowania przedłożyła szereg dowodów, świadczących jej zdaniem o tym, że sprowadzony towar był "torbami na zakupy" w rozumieniu obowiązującej taryfy celnej. Wśród przedłożonych dowodów znajdują się decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w T., w których organ ten zmienił w trybie art. 78 WKC klasyfikację taryfową towaru określonego w zgłoszeniu celnym identycznie niemal jak w sprawie niniejszej - na pozycję 4202 92 98 90 – obejmującą torby na zakupy. Również z faktury dołączonej do zgłoszenia celnego, złożonego w sprawie niniejszej, wynika oznaczenie towaru identyczne z oznaczeniem zawartym w fakturach towarzyszących zgłoszeniu celnemu dokonanemu w Urzędzie Celnym w T. (greenbag with logo printing on front and back). Rzeczą organu celnego prowadzącego postępowanie dowodowe w sprawie było, o ile istotne cechy importowanych toreb pozostawałyby dla niego okolicznością wątpliwą, zobowiązanie importera do przedłożenia wszelkich dowodów świadczących jego zdaniem o wadliwości zastosowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej i o tym, że sprowadzony towar powinien zostać sklasyfikowany w pozycji taryfy celnej określonej we wniosku. Jeśli bowiem w postanowieniu z 7 kwietnia 2009 r. o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego przywołano wynik badań Laboratorium Celnego (potwierdzający twierdzenia skarżącej spółki co do charakteru sprowadzonego towaru) oraz zgłoszenie celne uznając je za dowody wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, to w kontekście wcześniejszych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. strona była uprawniona, by sądzić, że okoliczności, do udowodnienia których zmierzała, zostały przez organ uznane za wyjaśnione zgodnie z jej twierdzeniami. Brak w zaskarżonej decyzji i w decyzji organu I instancji jakichkolwiek argumentów, które świadczyłyby o uznaniu przez organ za niewiarygodne oświadczeń strony skarżącej co do istotnych cech objętego zgłoszeniem celnym towaru. Organ nie dokonał w istocie oceny materiału dowodowego, poprzestając na stwierdzeniu, że "spółka nie przedstawiła dowodów pozwalających na sprostowanie zgłoszenia celnego przez zmianę klasyfikacji taryfowej towaru". Wskazując na to, że Naczelnik Urzędu Celnego w T. dysponował badaniami laboratoryjnymi próbek towaru, organ nie dostrzegł, że uważając takie badanie za dowód istotny, powinien zwrócić się do importera o przedstawienie próbek towaru i przeprowadzić tego rodzaju badanie (choć celowość dowodu z badań laboratoryjnych w celu ustalenia czy dany produkt jest torbą na zakupy budzi istotne wątpliwości). Zaniechawszy tego, organ celny naruszył przepisy art. 121 ust. 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, nakazujące organom działanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje wobec uwzględnienia skargi oparcie w przepisie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.