III SA/Gd 458/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 sierpnia 2011 r. nr [...], wydaną w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z brakiem odpowiedzi na skargę, Sąd wezwał organ do nadesłania takiej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, baza LEX nr 477258, postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, baza LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podał jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Sąd nie może domyślać się w czym skarżący dopatruje się wystąpienia tych przesłanek, a prowadzenie dochodzenia w tym zakresie nie jest obowiązkiem Sądu. Podkreślenia wymaga fakt, iż odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest w żaden sposób uzależniona od oceny zasadności skargi. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.