III SA/Gd 459/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi I. B i G. B. na decyzję Wojewody z dnia 20 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 26 stycznia 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących I. B i G. B. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 26 stycznia 2015 r. Burmistrz W. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku S. S. z dnia 25 października 2010 r. oraz I. i G. B. z dnia 10 maja 2011 r., orzekł o odmowie wymeldowania z pobytu stałego E. S. z budynku nr 14 przy ul. [...] we W.. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25 października 2010 r. z wnioskiem o wymeldowanie E. S. z pobytu stałego z budynku nr 14 przy ul. [...] we W. wystąpił ówczesny właściciel tej nieruchomości - S. S., motywując wniosek tym, że E. S. wyjechała zabierając swoje rzeczy i od dłuższego czasu nie zamieszkuje pod wskazanym adresem. Organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, ze pismem z dnia 17 listopada 2010 r. E. S. poinformowała, że z domu we W. przy ul. [...] 14 została wyrzucona siłą dnia 12 stycznia 2010 r. i po wielokrotnych próbach wejścia do domu nadal nie może w nim mieszkać. Do pisma dołączyła kopię zawiadomienia o popełnieniu przestępstw do Prokuratury Rejonowej w P., zaświadczenia z Komisariatu Policji we W. oraz umowy mieszkaniowego kredytu budowlano-hipotecznego. W dniu 9 grudnia 2010 r. E. S. przedstawiła kopię wniosku o przywrócenie posiadania lokalu, złożonego w Sądzie Rejonowym I Wydział Cywilny w W.. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. Burmistrz W. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przywrócenia posiadania lokalu mieszkalnego przez sąd powszechny. Kolejnymi pismami E. S. informowała organ o szczegółach toczącego się postępowania sądowego. W dniu 10 maja 2011 r. I. B. poinformowała, że w dniu 13 kwietnia 2011 r. kupiła wraz z mężem G. B. nieruchomość położoną we W. przy ul. [...] 14 i tym samym wnioskują o wymeldowanie E. S. w wymienionego adresu. Organ poinformował strony, że z uwagi na zawieszenie postępowania w sprawie wymeldowania E. S. z pobytu stałego we W. przy ul. [...] 14, jego podjęcie i dalsze prowadzenie będzie możliwe po rozstrzygnięciu sprawy przez sąd. E. S. zameldowała się na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące od dnia 3 października 2012 r. do dnia 3 października 2015 r. w Ż.. Pismem z dnia 4 września 2014 r. E. S. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. o sygn. akt [...] nakazującym I. i G. B. przywrócenie jej posiadania przedmiotowej nieruchomości poprzez wydanie kluczy umożliwiających dostęp do nieruchomości. Postanowieniem z dnia 12 września 2014 r. Burmistrz W. ponownie podjął postępowanie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, organ na podstawie zeznań świadków, oględzin lokalu oraz dokumentacji załączonej do akt sprawy uznał, że nie ma podstaw do wydania decyzji o wymeldowaniu E. S. w w/w adresu. Organ ustalił, że E. S. nie wyprowadziła się ze spornego lokalu dobrowolnie i Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., uprawomocnionym w dniu 6 sierpnia 2014 r., przywrócił jej posiadanie spornej nieruchomości. W dniu 20 sierpnia 2014 r. otrzymała od nowych właścicieli klucze do domu i swojego pokoju. Chociaż podczas przesłuchania świadek K. W. - jedna z sąsiadek jednoznacznie stwierdziła, że E. S. nie mieszka we W. przy ul. [...] 14 to przyznała, że widziała ją rano w dniu swojego przesłuchania tj. 29 października 2014 r. Natomiast druga sąsiadka B. S. potwierdziła, że czasami widuje E. S., co zdaniem organu potwierdza, że nadal jest ona związana z tym miejscem i nie opuściła go na stałe. Organ wyjaśnił też że E. S. była dwukrotnie wzywana do Urzędu w celu złożenia wyjaśnień w charakterze strony, jednakże z przyczyn zdrowotnych i osobistych nie mogła zgłosić się osobiście, natomiast zapewniła organ, że zamierza nadal mieszkać we W. przy ul. [...] 14 oraz że w budynku tym znajdują się jej rzeczy. Powyższe stanowisko organu potwierdzają również pracownicy Urzędu Miejskiego we W., którzy w dniu 3 grudnia 2014 r. udali się do budynku na oględziny lokalu gdzie obecni byli nowi właściciele I. i G. B.. Oświadczyli oni, że E. S. od października 2014 r. nie przebywa w lokalu, a oni nie posiadają klucza do jej pokoju w związku z czym nie można było wejść do środka, aby dokonać czynności, jak również policjanci z Komisariatu Policji we W. którzy ustalili, że E. S. nie przebywa w miejscu zameldowania od 29 października 2014 r. Jednakże jednoznacznie potwierdzili, że dysponuje pomieszczeniem w budynku, do którego posiada klucze i w którym mogą znajdować się jej rzeczy. Ponadto organ wyjaśnił, że E. S. dopełniła obowiązek meldunkowy poprzez zameldowanie się na pobyt czasowy w Ż.. Zaś z jej pisemnych wyjaśnień wynika, że zamierza mieszkać w domu we W. przy ul. [...] 14. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i G. B.. Zarzucili organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy dotyczącego dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego. Decyzją z dnia 20 marca 2015 r., nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2010 r., Nr 217, poz. 1427), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności (do dnia 1 marca 2015 r. obowiązywał art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych) organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (właściwy ze względu na położenie nieruchomości, w której osoba zamieszkuje), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy (podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu) decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania. Utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne w sprawach dotyczących wymeldowania wskazuje, iż przedmiotowe opuszczenie musi mieć charakter dobrowolny i trwały. Wojewoda podkreślił, że samo nieprzebywanie w miejscu pobytu stałego może spełniać przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego, ale przede wszystkim świadome i wyrażone własną, nieprzymuszoną wolą przeniesienie swojego centrum życiowego w inne miejsce. Z tego też wynika, że sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet dłuższych okresów fizycznej nieobecności w miejscu pobytu stałego nie upoważniają do bezspornego stwierdzenia, że osoba zameldowana opuściła je w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Rozpatrując przedmiotową sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, że E. S. opuściła miejsce pobytu w sposób dobrowolny i trwały. Przede wszystkim wyrokiem Sądu Rejonowego w W. zostało jej przywrócone posiadanie lokalu i posiada do niego klucze, strona deklaruje zamiar dalszego zamieszkiwaniu w miejscu pobytu stałego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonała obowiązek meldunkowy w czasowym miejscu pobytu, ale nie można założyć, że po ustaniu zameldowania na pobyt czasowy w Ż. wymieniona nie zamieszka ponownie w miejscu pobyt stałego. Zaznaczył, że E. S. przez około 5 lat nie miała dostępu do spornej nieruchomości, zatem była zmuszona przebywać poza spornym lokalem. Ponadto, zdaniem organu, z akt sprawy nie wynika, aby zaniechała posiadania spornego lokalu i zrezygnowała z przebywania w nim. Podsumowując w ocenie organu odwoławczego, w zaistniałej sytuacji nie ma podstaw do uznania, że opuszczenia spornego lokalu było dobrowolne i trwałe. Odnosząc się do argumentów skarżących podnoszonych w odwołaniu organ wyjaśnił, że prowadzona sprawa meldunkowa nie ma wpływu na prawo do zamieszkiwania E. S. w spornej nieruchomości. Nawet gdyby nie posiadała zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu, to prawomocne orzeczenie sądu przywracające jej posiadanie spornego lokalu daje jej prawo do przebywania tam. Zameldowanie na pobyt stały w danej nieruchomości w żadnym przypadku nie przyznaje osobie zameldowanej prawa do tego lokalu, a utrata zameldowania takiego prawa nie pozbawia. Wskazał, iż współwłaściciel spornej nieruchomości, mogą wystąpić do sądu cywilnego z wnioskiem o eksmisję. Dopiero prawomocne, orzeczenie sądu w tej sprawie umożliwi skarżącym domaganie się od strony opuszczenia spornego lokalu z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli I. i G. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu kosztów procesu. Zaskarżonej decyzji zarzucili: naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a tym samym brak dokonania wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego; błędną ocenę okoliczności faktycznych poprzez uznanie, że opuszczenie lokalu położonego przy ulicy [...] 14 we W. przez E. S. nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego podczas gdy w rzeczywistości, jak niezbicie wynika z materiału dowodowego właśnie takim było; błędną ocenę okoliczności faktycznych poprzez uznanie, że E. S. nie zrezygnowała z przebywania w spornym lokalu i że zamierza mieszkać w nim, podczas gdy jak wyraźnie wynika z materiału dowodowego, swoje centrum życiowe usytuowała w innej miejscowości i nie ma żadnych racjonalnych powodów by uznać, że będzie chciała zamieszkać na stałe w spornym lokalu; błędną ocenę okoliczności faktycznych poprzez uznanie, że brak osobistego stawiennictwa na złożenie wyjaśnień przez E. S. zostało przez nią usprawiedliwione, podczas gdy nie zostały przez nią nadesłane żadne przekonywujące dowody na dokonanie takiego stwierdzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza W. o odmowie wymeldowania z pobytu stałego E. S. z budynku nr 14 przy ul. [...] we W.. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 388 ze zm.), zwanej dalej jako - "ustawa". Przepis art. 35 ustawy stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Na wstępie należy zaznaczyć, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) ukształtował się pogląd, że zameldowanie osoby pod danym adresem ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. Trafnie też organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych opuszczenie miejsca pobytu musi mieć charakter dobrowolny i trwały. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane w dniu 25 października 2010 r. przez S. S. (ówczesnego męża uczestniczki postępowania), właściciela przedmiotowej nieruchomości, który następnie sprzedał ją w dniu 13 kwietnia 2011 r. skarżącym - I. i G. B.. Poza sporem było, że E. S. złożyła pozew o przywrócenie naruszonego posiadania i prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt [...] nakazano I. i G. B. przywrócenie posiadania przedmiotowej nieruchomości poprzez wydanie kluczy umożliwiających dostęp do nieruchomości (apelacja od ww. wyroku została oddalona w dniu 10 czerwca 2014 r. przez Sąd Apelacyjny sygn. akt[...]). Bezsporne było, że w dniu 20 sierpnia 2014 r. skarżący - wykonali prawomocny wyrok sądowy - poprzez wydanie E. S. kluczy do nieruchomości i do pokoju. Jednak sam fakt wejścia w posiadanie kluczy w wyniku wykonania ww. orzeczenia sądowego, nie może automatycznie przesądzić o istnieniu lub braku podstaw do wymeldowania (w tym o fakcie zamieszkiwania). Dlatego organy zasadnie, nie poprzestały na tej okoliczności i prowadziły postępowanie dowodowe w tym zakresie. Mimo to, zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie jest przedwczesne. Organy bowiem nie zgromadziły wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, który pozwala na poczynienie jednoznacznych i nie budzących wątpliwości ustaleń. Brak dobrowolności opuszczenia miejsca zamieszkania przez E. S., wobec istnienia prawomocnego wyroku przywracającego posiadanie, jest oczywisty i ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe. Przy czym wyrok ten nie może determinować istnienia przesłanki trwałości takiego opuszczenia. Zasadnie też zaznaczył organ odwoławczy, że E. S. przez dłuższy okres czasu (około 5 lat) nie miała dostępu do nieruchomości i przebywała poza nią. To jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, należy mieć na uwadze również, że E. S. z chwilą przywrócenia jej posiadania i wydania kluczy miała możliwość faktycznego zamieszkania, już co najmniej od dnia 20 sierpnia 2014 r. Odnośnie prowadzonego postępowania dowodowego, to w pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak wynika z akt sprawy organ I instancji pismem z dnia 6 października 2014 r. zwrócił się do w trybie art. 52 k.p.a., a więc w ramach tzw. pomocy prawnej do Urzędu Miasta Ź o przesłuchanie do protokołu w charakterze strony E. S.. Poza sporem było, że E. S. zameldowała się na pobyt czasowy w Ż. na okres od 3 października 2012 r. do 3 października 2015 r. Przesłuchanie miało uwzględnić m.in. kwestie: czy strona mieszka w Ż. przy ul. [...] 2D/3 z zamiarem pobytu stałego, czy i kiedy ma zamiar zamieszkać we W. przy ul. M. 14, czy w budynku we W. znajdują się jej rzeczy, jeśli tak, to jakie (vide: - k. 33/112 akt administracyjnych). Pismo zostało doręczone Urzędowi Miasta Ź w dniu 13 października 2014 r. (vide: - k. 33/113 aktach administracyjnych). Jednak w aktach sprawy brak jest udzielonej odpowiedzi albo wyjaśnienia, czy lub dlaczego do takiego przesłuchania nie doszło. Nie ma też żadnego ponaglenia, ani jakiegokolwiek wyjaśnienia organu I instancji w tym zakresie. Trzeba tu wskazać, że w piśmie z dnia 7 października 2014 r. zatytułowanym "Wniosek w postępowaniu administracyjnym", które wpłynęło do Urzędu Miasta W. w tej samej dacie, skarżący wnieśli, aby organ zwrócił się do Urzędu Miasta w Ż. o udzielenie informacji czy E. S. zamieszkuje (na stałe, prowadzi swoje centrum życiowe) w Ż. przy ul. [...] 2D/3 oraz o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego ww. miejscu, wśród osób tam zamieszkałych, a także sąsiadów - odnośnie pobytu E. S., jej czynności zawodowej, miejsca przynależności do opieki zdrowotnej na okoliczność jej centrum życiowego (vide: - k. 35/117-118 akt administracyjnych). Do treści tego pisma, w tym wniosków w nim zawartych organ w ogóle nie odniósł się. A przecież na organie administracji zgodnie w art. 9 k.p.a. ciąży obowiązek informowania stron. Organy administracji publicznej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W sprawie nie doszło również do przesłuchania E. S. w charakterze strony, przez organ I instancji, mimo że jak wynika z akt niniejszej sprawy, była wzywana przez organ do osobistego stawiennictwa w tym celu. Jednak bezskutecznie. E. S. nie stawiła się na wezwanie w dniu 6 listopada 2014 r., jak i w dniu 2 grudnia 2014 r. W pismach kierowanych do organu tłumaczyła swoją nieobecność przyczynami głównie zdrowotnymi (co nie zostało w żaden sposób potwierdzone). Trzeba też zaznaczyć, że w każdym wezwaniu do złożenia wyjaśnień organ zobowiązał również E. S. do zabrania dokumentów potwierdzających zamieszkanie w miejscu zameldowania (np. rachunki telefoniczne, wyciągi bankowe, pisma urzędowe), które to wezwanie pozostało bezskuteczne. Tym samym mimo, że organ I instancji miał zamiar i chciał przesłuchać w toku postpowania E. S., to do przeprowadzenia tego dowodu nie doszło, i to z przyczyn leżących po jej stronie. Nie może ujść uwadze, że E. S. po podjęciu postępowania administracyjnego (w związku z wydaniem wyroku sądowego) nie podejmowała zasadniczo działań, które miały na celu wykazanie prawdziwości jej twierdzeń lub deklaracji. Oczywiście, strona nie ma obowiązku uczestniczenia w postępowaniu, zaś kwestia zapewnienia czynnego jej udziału w postępowaniu jest związana z gwarancjami procesowymi. Jednak podstawowe zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym dotyczące obowiązku prowadzenia postępowania przez organy, nie mogą oznaczać, że strona, która zamierza wykazać słuszność swojego stanowiska powinna zachowywać się biernie. Także postawa strony powinna podlegać ocenie organów. W zaistniałej też sytuacji procesowej organy poprzestały na zawartej w piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. deklaracji strony o zamiarze mieszkania i ostatecznie zrezygnowały z jej przesłuchania. Takie pismo strony ma zdecydowanie mniejszą moc dowodową od wyjaśnień czy zeznań, które są składane przed urzędnikiem państwowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Takie zaś wyjaśnienia i zeznania zostały złożone w sprawie przez skarżącą I. B. oraz przez świadków: K. W. i B. S.. Należy wskazać, że podczas przesłuchania świadek K. W. jednoznacznie stwierdziła, że E. S. nie mieszka we w miejscu stałego zameldowania, choć widziała ją rano w dniu przesłuchania, tj. 29 października 2014 r., także drugi świadek B. S. potwierdziła, że widziała ją dnia poprzedniego oraz w sierpniu, to jednak nie wie czy przebywa w domu na stałe. Nie można też przyjąć, aby w sprawie de facto zostały przeprowadzone oględziny. Z protokołu oględzin z dnia 3 grudnia 2014 r. wynika, że ich przedmiotem było ustalenie czy E. S. "zamieszkuje w miejscu zamieszkania". Jednak w związku z nie posiadaniem kluczy od pokoju, jak wskazano w treści protokołu, dokonanie oględzin było niemożliwe (vide: - k. 45/140 akt administracyjnych). W konsekwencji też, co jest ważne, twierdzenie strony o posiadaniu rzeczy w tym lokalu nie zostało w żaden sposób zweryfikowane. Organ mimo, to nie wyznaczył nowego terminu do przeprowadzenia oględzin, ani nie zwrócił się o udostępnienie kluczy. Tu należy podkreślić, że organy administracji nie mogą opierać rozstrzygnięć na przypuszczeniach. Jak wskazał w uzasadnieniu decyzji organ I instancji E. S. posiada klucze do pomieszczenia "w którym mogą znajdować się jej rzeczy". Również w piśmie Komisariatu Policji we W. z dnia 26 grudnia 2014 r., wskazano, że w pomieszczeniu, do którego posiada klucze "mogą się znajdować jakieś przedmioty należące do w/w", tj. E. S. (vide: - k. 47/146 akt sprawy). Niemniej w ww. piśmie wskazano, że ustalono, iż od dnia 29 października 2014 r. E. S. nie przebywa w miejscu zamieszkania (która to data znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach ww. świadków). Także skarżący stanowczo twierdzili, że po odbiorze kluczy E. S. "pojawiła się" tylko raz w przeddzień słuchania świadków. Wobec powyższego, organy w celu prawidłowego rozstrzygnięcia nie mogły poprzestać na omówionych działaniach. To bowiem na organie administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, powyżej opisane postępowanie organów, powoduje, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ organy nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego, zostało one przeprowadzone z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów, to w konsekwencji organy dopuściły się również naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W konsekwencji dokonanych rozważań należy uznać, że organy nie przeprowadziły prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Tym samym kontrolowane rozstrzygnięcie, co zostało zaakcentowane już na początku rozważań, jest co najmniej przedwczesne. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny uwzględnić poczynione powyżej uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Ponadto, dokonując ponownie oceny całego materiału zgromadzonego w sprawie organy wezmą pod uwagę okoliczność, że w dniu 3 października 2015 r. upłynął termin zameldowania się E. S. na pobyt czasowy w Ż.. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.