III SA/Gd 466/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o wykładnię uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 września 2016r., sygn. akt III SA/Gd 466/16 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić dokonania wykładni uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 15 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W dniu 5 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o dokonanie wykładni i wyjaśnienie treści uzasadnienia wyżej wskazanego wyroku. W treści wniosku pełnomocnik skarżącej wniósł o wyjaśnienie przyczyn i wskazanie podstawy prawnej zmiany oceny Sądu w zakresie odnoszącym się do zastosowania względem skarżącej art. 43 ust. 3 punkt 7 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej ocena zastosowania wskazanej powyżej regulacji wyrażona w ustnych motywach rozstrzygnięcia podanych po ogłoszeniu wyroku jest oceną odmienną od oceny zawartej w pisemnym uzasadnieniu wydanego wyroku. Ponadto pełnomocnik skarżącej - z odwołaniem się do części uzasadnienia wyroku dotyczącej zastosowania przez organy względem skarżącej powyższej regulacji zawartej w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej - wniósł o jednoznaczne wskazanie, czy i które niestawiennictwo skarżącej (na badania lekarskie – przyp. Sądu) Sąd uznał za usprawiedliwione, a które za nieusprawiedliwione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści wskazanej regulacji wynika, że przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku. Istotą wykładni jest zatem usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku. Podkreślić jednakże należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia użytych słów czy określeń, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (zob. w tej materii m.in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10 oraz z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 191/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu treść uzasadnienia wyroku w zakresie objętym wnioskiem nie budzi żadnych wątpliwości i tym samym nie wymaga wykładni. Sformułowania zawarte w uzasadnieniu orzeczenia są jednoznaczne i nie mogą wywoływać wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Podkreślenia wymaga, że wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśnione przez sąd w trybie wskazanego powyżej przepisu jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji samego orzeczenia. Wykładnia wyroku nie może jednak polegać na udzielaniu odpowiedzi na stawiane przez wnioskodawcę pytania, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku w odniesieniu do kwestii usprawiedliwionego bądź nieusprawiedliwionego niestawiennictwa skarżącej na badania lekarskie. Oczywistym jest bowiem, że wykładnia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia lub jego poszerzeniu o inne elementy, istotne z punktu widzenia wnioskodawcy. Taka sytuacja mogłaby bowiem prowadzić do nieuprawnionego wykreowania przez Sąd nowych wskazań i ocen poza tymi wyrażonymi już w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 15 września 2016 r. Zauważyć ponadto należy, że art. 158 p.p.s.a. nie może w realiach rozpatrywanej sprawy stanowić podstawy do wyjaśniania sugerowanych przez wnioskodawcę różnic pomiędzy ustnymi, zasadniczymi powodami rozstrzygnięcia a treścią pisemnego uzasadnienia wyroku. Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że pisemne uzasadnienie wydanego wyroku w kontekście fakultatywnej przesłanki zwolnienia ze służby określonej w art. 43 ust. 3 punkt 7 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej zawiera ocenę odnoszącą się zarówno do poczynionych przez organy ustaleń faktycznych (i wpływu działań organów na stan świadomości skarżącej co do terminów upływu ważności wystawionych skierowań na badania oraz wiążącego terminarza badań lekarskich) jak i ocenę odnoszącą się do zastosowania przez organy orzekające art. 43 ust. 3 punkt 7 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. odmówił dokonania wykładni uzasadnienia wydanego wyroku, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia