III SA/Gd 467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Burmistrza [...] z dnia 13 lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu od załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Burmistrza [...], na podstawie art. 101 ust. 1 i art. 14 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. z 2013 r. poz.182 ze zm.) w zw. z art. 25 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej jako "k.p.a." - odmówił wyłączenia się organu - Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie objętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt III SA/Gd 54/13, uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w następstwie czego sprawa udzielenia pomocy społecznej A. L. wróciła do rozpoznania przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie dla stron o prawie do jego zaskarżenia w odwołaniu od decyzji - zgodnie z treścią art. 142 k.p.a. A. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane wyżej postanowienie, zarzucając mu naruszenie zasad postępowania polegające na dowolności w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej kategorii wyżej wymienionych orzeczeń. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje wyłącznie, gdy kodeks tak stanowi. Przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wyłączeniu pracownika w trybie art. 24 tej ustawy. W konsekwencji nie można na nie wnieść skargi do sądu administracyjnego (szerzej por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1911/12, Lex nr 1270190). Tego typu postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty, gdyż dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej, mającej charakter proceduralny. Niewątpliwie zaskarżone postanowienie dotyczące wyłączenia pracownika organu administracji publicznej nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z uwagi na to Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.