III SA/Gd 467/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.Sp. z o.o. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 marca 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 4 września 2015 r., którą organ I instancji wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] poza kasynem gry, w salonie gier w K. przy ul. [...] 18 A. W skardze skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosząc straty finansowe. W ocenie Spółki złożony wniosek uzasadniają ponadto okoliczności wskazane w treści skargi, "w szczególności biorąc pod uwagę fakt braku jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego". Spółka podkreśliła ponadto, że obecnie toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynami gry, a w szeregu sprawach wskazywane wojewódzkie sądy administracyjne wstrzymały wykonanie decyzji organów celnych. Spółka wskazała, że na dzień 31 października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8 068 390,02 zł. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania dodatkowo pogorszy tylko sytuację finansową Spółki, będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności oraz grozi uratą płynności finansowej Spółki (a w konsekwencji upadłością Spółki). Odmowa wstrzymania decyzji może nieść także negatywne skutki dla Skarbu Państwa, w związku z ewentualną wypłatą na rzecz Spółki wcześniej pobranych kar. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, a w szczególności - wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków. Stwierdzenie zaś, że w stosunku do innych podmiotów, przed innymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi, toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, nie świadczy o rzeczywistej sytuacji majątkowej strony skarżącej. Zatem wnioskująca Spółka nie zobrazowała swej aktualnej sytuacji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożyła również wraz z wnioskiem dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować stan jej majątku, nie przedstawiła choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, odpisów zeznań podatkowych. W tej sytuacji wskazanie przez Spółkę, że wykonując zaskarżone decyzje poniosła do października 2015 r. duże wydatki, nie jest wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dopiero porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową Spółki mogłoby doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. To należy bowiem do następnego etapu postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.