III SA/Gd 487/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2011 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w S. Wydziału Spraw Obywatelskich M. S. zwróciła się o zameldowanie jej na pobyt stały w lokalu nr [...] położonym w S. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku M. S. wskazała, że w dniu 17 czerwca 2006 r. zawarła związek małżeński z P. S. i od tego czasu przebywa pod wskazanym adresem bez zameldowania. W chwili obecnej wnioskodawczyni spodziewa się dziecka i chce aby było ono zameldowane w miejscu gdzie zameldowani są jego rodzice. W trakcie przesłuchania do protokołu w dniu 24 czerwca 2011 r. M.S. wskazała, że w w/w lokalu posiada swoje rzeczy jednakże nie może się w nim zameldować z uwagi na sprzeciw babci męża, która jest najemcą tego lokalu. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta wskazując jako podstawę art. 47 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993) oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591) orzekł o zameldowaniu M. S. na pobyt stały w lokalu położonym w S. przy ul. [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Prezydent Miasta w nawiązaniu do regulacji zawartej w art. 9 ust. 2b ustawy, w tym ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonej kontroli meldunkowej z dnia 20 lipca 2011 r. jednoznacznie przemawiają za zasadnością wniosku o zameldowanie. W lokalu przy ul. [...] w S. wnioskodawczyni zamieszkuje i tam koncentrują się jej sprawy życiowe. W odwołaniu od w/w decyzji M. S. będąca najemcą spornego lokalu wskazała, że na zameldowanie w/w osoby nie wyrażała i nadal nie wyraża zgody. Nadto odwołująca podniosła, że M. S. jest lokatorem uciążliwym, nie partycypującym w kosztach utrzymania lokalu i naruszającym zasady współżycia społecznego. Tym samym decyzja organu I instancji orzekająca o zameldowaniu w/w osoby była rozstrzygnięciem niezasadnym. Decyzją z dnia 16 września 2011 r. znak [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta. Uzasadniając wydaną przez siebie decyzję organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy potwierdza, że M. S. zamieszkuje w spornej nieruchomości, co w toku postępowania przyznała nawet J. S. będąca pełnomocnikiem odwołującej. Nadto zamieszkiwanie w lokalu potwierdził teść M. S. – Z. S.. Zgoda właściciela lokalu na zameldowanie w/w nie ma przy tym żadnego znaczenia, gdyż zameldowanie nie rodzi jakichkolwiek praw do lokalu. Organ meldunkowy obowiązany jest zaś do aktualizacji informacji o miejscu przebywania określonej osoby z uwagi na wyłącznie rejestracyjny i ewidencyjny charakter instytucji zameldowania. Z powyższych względów należało dokonać zameldowania M. S. w sytuacji stwierdzenia, że w/w osoba faktycznie zamieszkuje w lokalu położonym w S. przy ul. [...]. Tak postąpił organ I instancji a jego rozstrzygnięcie jest w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięciem w pełni prawidłowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. S. wskazała, że jako najemca ma prawo decydować kto może wraz z nią zamieszkiwać w wynajmowanym lokalu. W ocenie skarżącej kwestia meldunkowa nie może mieć zasadniczego znaczenia dla ustalenia pobytu danej osoby. Równie dobrze organy mogą posługiwać się numerem PESEL i kierować korespondencję do określonej osoby na ustalony wcześniej adres urzędu pocztowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. uczestniczka postępowania M. S. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zgodnie z art. 9 ust. 2b tej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Odnosząc się do powyższych zapisów ustawy koniecznym jest wskazanie na wprowadzoną przez ustawodawcę zmianę z dniem 1 maja 2004r. niektórych przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2004 r., Nr 93, poz. 887), która nadała zameldowaniu wyłącznie charakter ewidencyjny. O takiej wykładni omawianych przepisów zdecydowało stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie K 20/01 (opublikowanym w Dz. U. Nr 78, poz. 716 w dniu 19 czerwca 2002 r.), w którym orzekł on, iż art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy, stawiający wymóg potwierdzenia uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że uprawnienia do przebywania w lokalu nie mają obecnie znaczenia dla rozstrzygnięcia żądania zarówno o zameldowaniu jak i wymeldowaniu. Zatem, obecnie jedyną przesłanką zameldowania jest wykazany dopuszczalnymi w postępowaniu administracyjnym środkami dowodowymi fakt pobytu w danym lokalu. Wynikające z przepisu art. 9 ust. 2a zobowiązanie dla osoby wnioskującej o zameldowanie - przedstawienia potwierdzenia jej pobytu stałego lub czasowego w lokalu trwającego ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, służy jedynie celom dowodowym a zatem potwierdzeniu, że osoba ta w określonym lokalu faktycznie przebywa. Innymi słowy stanowi potwierdzenie faktu jej pobytu i jest możliwe w sytuacji, gdy między osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu a osobą, która przebywając faktycznie w lokalu chce się w nim zameldować, nie ma konfliktu. W innej sytuacji osoba ubiegająca się o zameldowanie będzie musiała fakt pobytu w danym lokalu wykazać w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie, co istotne przepis ten nie mówi o konieczności wyrażenia zgody na zameldowanie przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu . Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za chybione. Powyższe rozważania wskazują, że z woli ustawodawcy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i organy administracji prowadzące postępowanie w tym przedmiocie nie mogą badać uprawnień do lokalu osób ubiegających się o zameldowanie w nim. Tak uregulowany stan prawny w tym zakresie nie stanowi o bezprawiu albowiem istnieje możliwość skorzystania z instrumentów jakie przewidują przepisy prawa cywilnego aby pozbyć się z lokalu osoby nie posiadającej do niego żadnego tytułu prawnego. W niniejszym stanie faktycznym fakt zamieszkiwania przez wnioskującą o zameldowanie, w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. nie budzi wątpliwości. Powyższą okoliczność potwierdza również skarżąca. Jednocześnie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, uznając zarzuty skarżącej za nietrafne na gruncie prowadzonego przez organy administracyjne postępowania, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.