III SA/Gd 489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 marca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 10 grudnia 2015 r., którą organ wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, że na dzień 31 października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł. Obecnie wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wykonanie decyzji groziłoby utratą płynności finansowej, co skutkowałoby groźbą upadłości spółki. Podniesiono również, że spółka ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków , ale także ponosząc straty finansowe. Do wniosku dołączono oświadczenie prezesa zarządu spółki z dnia 14 kwietnia 2016 r., że w latach 2012-2015 spółka zapłaciła kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej kwocie 8.068.390,02 zł i nadal toczy się wobec niej szereg postępowań w tym przedmiocie, listę księgowań na kontach analitycznych, listę zapisów kasowych/bankowych oraz rachunek zysków i strat spółki w 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Dołączone do akt dokumenty w postaci listy księgowań na kontach analitycznych, listy zapisów kasowych/bankowych oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., czy też w/w oświadczenie prezesa zarządu spółki nie świadczą o aktualnej sytuacji finansowej skarżącej, a jedynie przede wszystkim o tym, jakie kary i w jakiej wysokości zostały przez nią uiszczone. Na podstawie tych informacji nie można wyciągnąć wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków. Fakt, że w stosunku do spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie wskazuje na jej rzeczywistą sytuację majątkową. Spółka nie przedstawiła aktualnych danych o swym stanie majątkowym. Brak dokumentacji obrazującej rzeczywistą kondycję finansową skarżącej uniemożliwia pozytywne rozpoznanie jej wniosku. Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.