III SA/Gd 491/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 października 2006 sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia 17 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lipca 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) w zw. z 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 czerwca 2006 r. nr [...] odmawiającą przyznania M. D. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 150a ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia (ust. 1), albo nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego (ust. 2). Przywołał także przepis art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), stanowił, iż zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Nadmienił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia; do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku, co wynika z art. 37l ust. 1 cyt. ustawy. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy zaliczył do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu: (1) okresy zatrudnienia strony: w Stoczni od 12.09.1960 r. do 30.04.1969 r., w Stoczni Remontowej od 12.05.1969 do 31.05.1984 r., w WPTiSBK od 21.06.1984 r. do 29.11.1985 r. oraz w Wytwórni Galanterii "A" w M. od 3.12.1985 r. do 28.02.1987 r., (2) okresy podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności: od 28.04.1987 r. do 31.12.1989 r., od 1.04.1992 r. do 31.12.1992 r., od 1.04.1993 r. do 30.12.1993 r. oraz od 2.01.1997 r. do 22.12.1998 r., (3) okres pobieranego zasiłku dla bezrobotnych: od 6.01.1999r. do 5.07.1999 r. Tym samym łączny okres zaliczany do zasiłku przedemerytalnego wynosi 32 lata, 6 miesięcy i 15 dni. Jednocześnie wojewoda wskazał, że okresy zatrudnienia od 12.09.1960 r. do 31.07.1963 r., od 12.05.1969 r. do 19.09.1970 r. i od 9.12.1974 r. do 31.08.1982 r., czyli łącznie 11 lat, 11 miesięcy i 21 dni to udowodnione przez stronę okresy zatrudnienia w warunkach szczególnych w myśl przepisów emerytalnych. Natomiast pozostałe przywoływane przez odwołującego się okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, tj. od 19.01.1994 r. do 30.11.1994 r. i od 15.11.2003 r. do 14.05.2004 r. nie stanowią okresów uprawniających do zasiłku w rozumieniu art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z uwagi na czasookres na jaki przypadają. Również okresy zatrudnienia strony po dniu 12 stycznia 2002 r. nie podlegają zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego w myśl art. 150 ust. 1 ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił odwołującemu się, że zdefiniowane przez ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresy uprawniające do zasiłku przedemerytalnego nie są tożsame z okresami uprawniającymi do emerytury, które w sposób odmienny zdefiniowane zostały przez ustawę emerytalną. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy wojewoda nie znalazł podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł M. D., żądając jej uchylenia. W ocenie skarżącego na dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. 7 listopada 2003 r. udokumentował staż pracy wynoszący 35 lat, 11 miesięcy i 13 dni, co potwierdza decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 kwietnia 2005 r. znak: [...]. Przedłożył także niezbędną, wymaganą przepisami prawa dokumentację. Skarżący zakwestionował nieznanie za okresy uprawniające do zasiłku przedemerytalnego okresu zatrudnienia w publicznym transporcie osobowym od 24.04.1987 r. do 31.03.1991 r. oraz w PHU "B" od 2.05.2002 r. do 31.10.2003 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art.150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 99, poz. 1001 z późn. zm. ) oraz art. 37j ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001r., zwana dalej ustawą) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełnia warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust.2, który stanowi, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1 , przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie z art. 37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Z kolei z treści art. 24 ust. 2 powołanej ustawy wywieść można definicję "okresu uprawniającego do zasiłku" i zalicza się do nich: okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art.23 ust.1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5. A zatem w sposób prawidłowy organ odwoławczy ustalił, że strona wykazała jako okresy uprawniające do zasiłku okresy zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i podlegania ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności oraz okres pobieranego zasiłku dla bezrobotnych: od 6.01.1999r. do 5.07.1999 r., przypadające do dnia 12 stycznia 2002r., wymieniając je w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W sumie okresy te jednak są krótsze od wymaganych co najmniej 35 lat (32 lata, 6 miesięcy i 15 dni). Jak słusznie wskazał organ, pozostałe okresy pobierania zasiłku, z uwagi na treść art. 24 ust. 2 ustawy, nie podlegały takiemu zaliczeniu. Prawidłowe są również ustalenia, iż skarżący nie udowodnił 15 letniego okresu wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze – okres ten wynosił 11 lat, 11 miesięcy i 21 dni. Wskazane przepisy prawne, co skarżący kwestionuje w całym toku postępowania przed organami administracji, a także w skardze do Sądu, uniemożliwiają zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku okresów prowadzenia działalności gospodarczej, w trakcie których skarżący nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tego tytułu. Wynika to z treści powołanego wcześniej art. 24 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, w myśl których okresem uprawniającym do zasiłku jest okres w trakcie którego bezrobotny podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - co organ akcentował w uzasadnieniu rozstrzygnięcia - w sposób odrębny normuje okresy uprawniające do zasiłku w związku z czym nie muszą się one pokrywać z okresami uprawniającymi do emerytury. Stąd nie wszystkie okresy wymienione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w raporcie ustalenia uprawnień do świadczenia emerytalnego, a potem w decyzji z dnia 12 kwietnia 2005r. o odmowie przyznania prawa do emerytury ( znak [...]) są jednocześnie okresem uprawniającym do zasiłku, o którym mowa w przepisach powołanej ustawy. Natomiast okresy zatrudnienia strony przypadające po dniu 12 stycznia 2002r., właśnie z uwagi na tę datę nie podlegają zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ wymogi ustawowe do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w postaci posiadania stosownego okresu uprawniającego do zasiłku zgodnie z unormowaniami art.150a ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy spełniać do dnia 12.01.2002r. W tej sytuacji organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie wylegitymował się co najmniej 35-letnim okresem uprawniającym do zasiłku w związku z tym nie spełnia wymogów art.37j ust.1 pkt 1 w/w ustawy. Nie spełnia również wymogów pkt 2 tego przepisu prawnego ponieważ nie udokumentował co najmniej 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku łącznie z co najmniej 15-letnim okresem wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. W związku z czym brak jest prawnych przesłanek do przyznania mu prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art.150 a ust. 1 i 2 przedmiotowej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tym samym zaskarżoną decyzję należy ocenić jako zgodną z prawem. Z uwagi na wskazaną na wstępie okoliczność, iż zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa w czasie ich wydania, a nie orzekania pod względem merytorycznym, stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa prowadzić powinno do oddalenia skargi. W związku z tym, iż taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.