III SA/Gd 50/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. – R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 października 2011 r. nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. znak [...] wydaną w oparciu o art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 1a, art. 9 – 12, art. 15, art. 19 ust. 1, art. 20, art. 21 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2007 r., Nr 192, poz. 1378 ze zm.) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. przyznał A. K. ( obecnie A. K.-R. ) świadczenia alimentacyjne w kwocie 400 zł na każe dziecko w okresie 1 stycznia 2009r. – 30 września 2009 r. W następstwie kolejnego wniosku A. K. z dnia 4 września 2009 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. decyzją z dnia 5 października 2009 r. przyznał wnioskodawczyni świadczenia alimentacyjne w kwocie 400 zł na każe dziecko na kolejny okres, tj. 1 października 2009 r. – 30 września 2010 r. W dniu 27 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy w S. (IV Wydział Cywilny Odwoławczy) wydał wyrok, w świetle którego alimenty na rzecz S. K. zostały podwyższone do kwoty 450 zł. Orzeczenie to stanowiło podstawę do wydania w dniu 19 stycznia 2010 r. przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. dwóch decyzji zmieniających odpowiednio decyzję z dnia 28 stycznia 2009 r. oraz decyzję z dnia 5 października 2009 r. w częściach dotyczących wysokości świadczeń przyznanych na S. K. Następnie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy w S. (III wydział Rodzinny i Nieletnich) obniżył alimenty ustalone wcześniejszymi orzeczeniami sądowymi do kwot: 400 zł (S. K.) oraz 350 zł (O. K.). Postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r. Prezydent Miasta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie decyzji przyznających świadczenia z funduszu alimentacyjnego, tj. wskazanych wyżej decyzji z dnia 5 października 2009 r. i 19 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, że w dniu 10 stycznia 2011 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodziny w S. A. K. – R. dostarczyła odpis skrócony aktu małżeństwa zawartego 25 lipca 2009 r. z P. R. W związku z tym skład rodziny jak i dochód uległ zmianie. W/w fakt nie był zaś znany organowi w dniu wydawania w/w decyzji przyznających świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres zasiłkowy 2009/2010. Dwiema decyzjami z dnia 5 lutego 2011 r. wydanymi w oparciu o dyspozycję art. 104 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 1, art. 2 pkt 4 i pkt 12, art. 9 ust. 2, art. 24 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. uchylił w całości wydane wcześniej decyzje z dnia 5 października 2009 r. oraz z dnia 19 stycznia 2010 r. i odmówił przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na S. K. i O. K. (wcześniejsza decyzja z dnia 5 października 2009 r.) oraz na S. K. (wcześniejsza decyzja z dnia 19 stycznia 2010 r.). W uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć organ wskazał, że świadczenia alimentacyjne zostały przyznane z uwagi na fakt, iż dochód rodziny w przeliczeniu na 4 osoby wyniósł 303,16 zł (przy ustawowo określonym kryterium dochodowym wynoszącym 725 zł). Z kolei ustalając prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego po raz kolejny stwierdzono, ze miesięczny dochód rodziny w roku bazowym 2008 w przeliczeniu na 5 osób (wnioskodawczyni, trójka dzieci oraz mąż P. R.) wyniósł 777,92 zł. Kwota ta przekracza w/w kryterium dochodowe co uzasadniało uchylenie w całości wcześniejszych decyzji pozytywnych dla strony oraz odmowę przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Następnie decyzją 13 października 2011 r. organ pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy (w następstwie kasacyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2011 r.) w oparciu o dyspozycję art. 104 k.p.a., art. 1, art. 2 pkt 4, pkt 7 lit. a) i pkt 12, art. 9 ust. 2, art. 23 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 3 pkt 1 lit a) ustawy o świadczeniach rodzinnych wydał decyzję, mocą której uznał kwotę 10.200 zł pobraną w okresie 1 października 2009 r. - 30 września 2010 r. na rzecz O. i S. K. za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji nawiązując do dotychczasowego przebiegu postępowania wskazał, że świadczenia pobrane w okresie 1 października 2009 r. – 30 września 2010 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi gdyż zostały wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie wypłaty świadczenia w całości lub w części zgodnie z art. 2 pkt 7 lit. a) ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W trakcie pobierania przyznanych świadczeń A. K. – R. zawarła bowiem związek małżeński. Okoliczność ta oznaczała – mając na uwadze regulację zawartą w art. 2 pkt 12 w/w ustawy – konieczność włączenia męża do składu rodziny i uwzględnienia dochodu męża z 2008 r. w odniesieniu do roku bazowego 2009/2010. Uwzględniwszy powyższe okoliczności organ ustalił dochód członków rodziny w przeliczeniu na osobę (z uwzględnieniem faktu, że rodzina liczyła 5 osób) w kwocie 777,92 zł miesięcznie, co spowodowało przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego wynoszącego 725 zł o kwotę 52,92 zł. W odwołaniu od w/w decyzji A. K. – R. wskazała m.in., że błędem ze strony organu było uwzględnienie dochodu męża z roku 2008 r. w odniesieniu do roku bazowego w okresie zasiłkowym 2009/2010. Co bowiem oczywiste dopiero w dacie zawarcia związku małżeńskiego liczba osób w rodzinie zwiększyła się. Wtedy to też uległ zmianie dochód przypadający na jednego członka rodziny. Decyzją z dnia 17 listopada 2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 853 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 23 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji jako podstawę uznania kwoty 10.200 zł za świadczenie nienależne wskazał art. 2 pkt 7 lit. a) w/w ustawy. W ocenie organu odwoławczego w/w kwotę świadczeń z funduszu alimentacyjnego można uznać jako świadczenie nienależnie pobrane na podstawie art. 2 pkt 7 lit. c) ustawy, zgodnie z którym takim świadczeniem jest "wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia". Należy bowiem zauważyć, że decyzjami z dnia 2 maja 2011 r. uchylono w trybie wznowienia pozytywne dla strony decyzje z dnia 5 października 2009 r. oraz z dnia 19 stycznia 2010 r. odmawiając jednocześnie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W związku z tym kwota 10.200 zł stanowiąca sumę 12 comiesięcznych świadczeń w wysokości łącznej 850 zł musi być uznana za świadczenie nienależne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. K. – R. wniosła o uchylenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć wskazując, że organy naruszyły przepisy prawa, zasadę zaufania do organów państwowych i samorządowych oraz jej ważny interes. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że w sprawie w sposób nieprawidłowy ustalono dochód rodziny, co rzutowało na późniejsze błędne rozstrzygnięcia, które zapadły w sprawie. Organ nieprawidłowo zinterpretował bowiem dyspozycję art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i uwzględnił dochód męża z 2008 r. przy rozstrzyganiu kwestii odnoszących się do okresu 2009/2010. Oczywistym jest zaś fakt, ze dochód P. R. z 2008 r. nie stanowił dochodu skarżącej i nie mógł być traktowany jako taki. W istocie więc organy naruszyły elementarne zasady prawa, co rzutowało w dalszej kolejności na interes skarżącej. Organy dążą bowiem do obciążenia skarżącej kwotą przyznanego świadczenia w sytuacji gdy jest to oczywiście bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekająca o uznaniu kwoty 10.200 zł pobranej w okresie 1 października 2009 r. - 30 września 2010 r. na rzecz O. i S. K. za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm., dalej: ustawa). Art. 25 ustawy stanowi, że w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl art. 2 pkt 7 ustawy nienależnie pobrane świadczenie oznacza świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów, Natomiast zgodne z art. 23 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami. Z orzeczenia i uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że podstawą rozstrzygnięcia o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego był art. 2 ust. 7 lit. a ustawy tj. że świadczenie zostało wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części. Zdaniem organu zawarcie przez skarżącą związku małżeńskiego spowodowało, że skład rodziny i uzyskiwany przez nią dochód uległ zmianie, co należało uwzględnić i ponownie ustalić prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ ten doliczył do dochodu rodziny uzyskanego w roku bazowym 2008 dochód męża i stwierdził, że dochód miesięczny w przeliczeniu na osobę wynosi 772,92 zł, co przekracza kryterium dochodowe, które w tym przypadku wynosiło 725 zł (art. 9 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) poprzez dochód rodziny należy rozumieć przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Przytoczony wyżej przepis nakazuje zatem do stanu faktycznego wynikającego z wniosku o ustalenie prawa do świadczenia alimentacyjnego stosować stan przeszły, gdyż prawo do świadczeń ustala się w oparciu o dochód w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Ustalenie przeciętnego miesięcznego dochód przypadającego na jedna osobę w rodzinie, w celu ustalenia prawa do świadczenia alimentacyjnego, odbywa się poprzez zsumowanie dochodów wszystkich członków rodziny uzyskanych w roku poprzedzającym okres zasiłkowy, od sumy tej odejmuje się alimenty świadczone na rzecz osób trzecich, otrzymaną w ten sposób kwotę dzieli się na liczbę osób w rodzinie (według stanu na dzień złożenia wniosku), a następnie przez liczbę 12. Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że podstawą przyznania świadczenia alimentacyjnego był dochód rodziny skarżącej uzyskany w 2008 r. Jednakże w ocenie Sądu błędnie, w następstwie ponownych ustaleń, zostało przyjęte na potrzebę wyliczenia przeciętnego miesięcznego dochodu uzyskanego w 2008 r., że do dochodu rodziny należy zaliczyć również w całości dochód męża skarżącej uzyskany w 2008 r. Skład rodziny skarżącej uległ zmianie dopiero w dniu 25 lipca 2009 r. (data zawarcia związku małżeńskiego), zatem w roku poprzedzającm okres zasiłkowy tj. 2008 r., rodzina skarżącej składała się z czterech osób. Zawarcie związku małżeńskiego nie miało zatem żadnego wpływu na sytuację dochodową rodziny w 2008 r. Ewentualne skutki zmiany składu osobowego rodziny, mające wpływ na zmianę sytuacji dochodowej rodziny, mogły być - proporcjonalnie do okresu, w jakim dochody te wpłynęły na sytuację dochodową rodziny - uwzględnione w postępowaniu o prawo do świadczeń rodzinnych ale na nowy okres zasiłkowy ( podobnie por. prawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2008 r., IV SA/Po 192/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2010 r., II SA/Gd 598/10 - opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że przedstawiona wyżej argumentacja jest organowi odwoławczemu znana, bowiem w sprawie zakończonej powołanym wyżej wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 4 listopada 2010 r. uczestniczył jako jego strona. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że stanowisko organu pierwszej instancji jakoby w sprawie zachodziła wyrażona w art. 2 ust. 7 lit. a ustawy podstawa uznania pobranego przez skarżącą świadczenia za nienależne, było błędne, nie zaistniało bowiem w sprawie jakiekolwiek zdarzenie powodujące ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczeń, w całości lub w części. Stanowisko to zostało poddane słusznej krytyce w wyniku kontroli instancyjnej. Z kolei dokonując oceny stanowiska organu drugiej instancji w niniejszej sprawie wskazać należy, iż z wydanego przez ten organ orzeczenia wynika, że uznał iż podstawą rozstrzygnięcia o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego powinien być art. 2 ust. 7 pkt c ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a nie art. 2 ust. 7 pkt a w/w ustawy. W tym miejscu należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2010 r., VIII SA/Wa 539/10 ( opubl. j.w.) , że w takiej sytuacji, kiedy organ odwoławczy uzna, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, lub też wskazuje, że uzasadnione byłoby rozważenie zastosowania innych przepisów prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić tę decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję nie może orzekać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji we wcześniejszej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP). Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadziłaby do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. A zatem, jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy uznaje, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i utrzymuje takie rozstrzygnięcie w mocy, to uznaje tym samym, że również podstawa prawna tego rozstrzygnięcia jest prawidłowa. Niezależnie od powyższych wad postępowania organu odwoławczego należy wskazać, że organ ten w uzasadnieniu swojej decyzji, poza odwołaniem się do treści art. 2 pkt 7 lit. c ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, skupił się na fakcie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznych decyzji przyznających skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego uznając, że stanowi to wystarczającą podstawę do uznania, że wypłacone z funduszu alimentacyjnego świadczenie jest świadczeniem nienależnie pobranym. Organ ten w żaden sposób nie wyjaśnił natomiast dlaczego nie podziela argumentacji przedstawionej przez skarżącą w odwołaniu, do czego jest zobowiązany na mocy art. 7, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty postawione w odwołaniu oraz ich argumentacja, wymagały rozważenia przez odniesienie ich do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa. W tym miejscu należy wskazać na cel ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – w pierwszej kolejności określa ona zasady pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, w przypadku bezskuteczności egzekucji. Z brzmienia art. 25 ustawy wynika, że organy realizując zadania, o których mowa w ustawie, organy winny kierować się również zasadami prowadzenia postępowania wynikającymi z przepisów k.p.a. Uregulowana w art. 8 k.p.a. zasada wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa. Z kolei art. 9 k.p.a. zobowiązuje organy administracyjne do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Odnosząc powyższe do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy – uwzględniając przedstawione wyżej stanowisko Sądu odnośnie zawarcia przez skarżącą związku małżeńskiego i jego znaczenia dla ustalenia prawa jej dzieci do świadczeń z funduszu alimentacyjnego - stwierdzić należy, że wobec złożonych przez skarżącą w toku niniejszego postępowania wyjaśnień, rolą organów, w tym zwłaszcza organu drugiej instancji, było rozważenie możliwości podjęcia działań zmierzających do weryfikacji w trybie postępowań nadzwyczajnych stanowiska Prezydenta Miasta przyjętego w decyzjach z dnia 2 maja 2011 r., bądź poinformowanie skarżącej o możliwości złożenia przez nią wniosku o wszczęcie takich postępowań. W ocenie Sądu tylko takie działanie organów w niniejszej sprawie można pogodzić z realizacją nałożonych na nie zadań w zakresie pomocy osobom uprawnionym do alimentów, jak również przestrzegania wyrażonych w k.p.a. zasad postępowania, o których była wcześniej mowa. Brak takich działań ze strony organu odwoławczego świadczy zdaniem Sądu o braku dogłębnej oceny postawionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd stwierdził, że decyzje, które zapadły w niniejszej sprawie zostały wydane z naruszeniem powołanych wyżej przepisów prawa materialnego i postępowania, Sąd stwierdził przy tym, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Na mocy art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.