III SA/Gd 520/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia przez Starostę w terminie wniosku o rejestrację pojazdu postanawia odrzucić skargę. I. L. w dniu 9 lipca 2009 r. złożył wniosek o rejestrację samochodu osobowego. Starosta wezwał wnioskodawcę o dostarczenie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego oraz dokumentu identyfikującego pojazd pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponowne wezwanie o te dokumenty zostało doręczone stronie w dniu 17 lipca 2009 r. W dniu 11 sierpnia 2009 r. I. L. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na bezczynność Starosty. Stwierdził on, że zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dokumenty, o które był wzywany, nie są konieczne do zarejestrowania pojazdu. Postanowieniem z dnia 3 września 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za nieuzasadnione. Kolegium uznało postępowanie Starosty za zgodne z prawem i wskazało, że organy administracji publicznej nie są upoważnione do bezpośredniego stosowania prawa unijnego w sytuacji, gdy w danym zakresie istnieją przepisy prawa polskiego rangi ustawowej (art. 6 k.p.a.). Jednocześnie wskazało, że z dniem 22 września 2009 r. wejdzie w życie zmiana przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, która umożliwi pozytywne dla strony załatwienie sprawy. Postanowienie to zawierało pouczenie, że stronie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni. Stosując się do pouczenia organu I. L. zaskarżył przedmiotowe postanowienie. W uzasadnieniu twierdził, że stanowisko zaprezentowane przez organ jest błędne i zasady zawarte w prawie europejskim nakazują stosowanie orzeczeń ETS przed prawem krajowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny i nie podlega kognicji sądów administracyjny. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia na takie postanowienie. Nie jest to też postanowienie kończące sprawę (por. postanowienie WSA w Warszawie II SAB/Wa 66/07, baza Lex nr 420139). Zgodnie z art. 58 § 1 ust. 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na względzie okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 ust. 1 p.p.s.a., odrzucił skargę. Na marginesie Sąd zauważa, że skarżącemu przysługuje skarga na bezczynność organu pierwszej instancji.