III SA/Gd 529/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 15 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 15 maja 2017 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 lutego 2017 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że osiągane przez niego dochody nie dają mu możliwości uiszczenia wymaganej decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym. Nadto wystąpienie przesłanek upoważniających do udzielenia ochrony tymczasowej powinno odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwym staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonania decyzji na sytuację skarżącego. Zdaniem skarżącego orzeczona kara finansowa może prowadzić do zachwiania jego kondycji finansowej w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tą regulacją wystąpienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana uprawdopodobnić, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niemniej dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające same twierdzenia strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący jedynie ogólnikowo wskazał, że wykonanie decyzji jest bardzo trudne przy jego dochodach oraz, że może wpłynąć na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Przy czym skarżący nie wskazał jaki ma dochód, jak również nie opisał swojej sytuacji majątkowej. Nie sposób przyjąć jedynie na podstawie oświadczeń, że kara pieniężna w wysokości 12.000 zł będzie miała dla skarżącego wskazane skutki. Co istotne skarżący nie przedłożył jakiejkolwiek argumentacji lub dokumentacji dotyczącej sytuacji życiowej, finansowej lub majątkowej, jak i nie wykazał ryzyka wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Sąd zatem nie dysponował żadnymi danymi, które mógłby odnieść do wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwa, o których mowa w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.