III SA/Gd 539/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. E. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr OPES.906.141.2025.KW w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr OPES.906.141.2025.KW, Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 132; powoływanej dalej jako "u.p.e.a."), w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; powoływanej dalej jako "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2025 r., którym oddalono zarzuty wniesione przez M. E. (dalej także jako: "zobowiązana", "strona skarżąca") w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W dniu 21 października 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku wystosował do M. E. upomnienie, w którym wezwał ją do niezwłocznego rozpoczęcia obowiązkowych szczepień ochronnych przeciwko: wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce u dziecka A. E. (ur. [...] 2020 r.). Strona skarżąca została pouczona, że w przypadku dalszego uchylania się od obowiązku, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie doręczono w dniu 2 listopada 2022 r. W związku z niewykonaniem przez stronę skarżącą powyższego obowiązku, pismem z dnia 26 marca 2025 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku wystąpił do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej - M. E., załączając do wniosku tytuł wykonawczy nr [...]. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2025 r., nr WSO-III.756.644.2025.ŁL, Wojewoda Pomorski nałożył na M. E. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym i wezwał ją do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 5 miesięcy od daty doręczenia postanowienia. Pismem z dnia 5 maja 2025 r. strona skarżąca wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, obejmujące: 1. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Strona skarżąca uzasadniając ten zarzut wskazała, że w dniu wydania tytułu wykonawczego obowiązek zastosowania u dziecka preparatu szczepionkowego w celu uzyskania sztucznej odporności przeciw poszczególnym chorobom zakaźnym nie istniał i nie istnieje nadal, ponieważ bez odpowiedniego badania i zaświadczenia nie jest wykonalny. W przypadku chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne w dniu 30 stycznia 2025 r. stwierdził, że nie można wykluczyć przeciwskazań do szczepień przeciwko nim uodparniających. Zatem, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1675; powoływanej dalej jako "ustawa o zapobieganiu"), obowiązek wykonania ich u dziecka nie istnieje; 2. brak wymagalności obowiązku w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a.). Strona skarżąca uzasadniając ten zarzut wskazała, że podczas wizyty kwalifikacyjnej lekarz, w związku ze zgłoszonymi dolegliwościami występującymi u dziecka, wydał skierowanie do lekarzy specjalistów. Ich celem jest wykluczenie przeciwskazań do zastosowania preparatu szczepionkowego u dziecka, bez czego obowiązek jest niewykonalny. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku oddalił zarzuty strony skarżącej. W zakresie pierwszego zarzutu (nieistnienie obowiązku) organ wskazał, że poddanie małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest obiektywnie możliwe i dopuszczalne, a wykonanie tego obowiązku stanowić będzie realizację ustawowego nakazu poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom. Organ odnotował przy tym, że zobowiązana do wykonania obowiązku szczepień nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwskazań do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, co więcej w aktach sprawy znajduje się pisemna informacja z dnia 24 marca 2025 r., że podczas wizyty w przychodni w dniu 30 stycznia 2025 r. "u dziecka nie wykonano zaległych szczepień i nie stwierdzono medycznych przeciwskazań do ich wykonania". Odnosząc się do drugiego zarzutu (brak wymagalności obowiązku szczepień w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku) organ wskazał, że obowiązek rodziców poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom jest w Polsce obowiązkiem prawnym, z którego zwolnić mogą jedynie konkretne przeciwwskazania lekarskie do szczepienia dziecka. Uchybienie przez rodziców obowiązkowi poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym powoduje konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie wykonanie ustawowego obowiązku. W aktach sprawy brak jest informacji o istnieniu przeciwwskazań do szczepień lub odroczenia wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych ze względu na występujące problemy zdrowotne dziecka. Z uwagi na fakt, że dziecko nie ma uzupełnionych obowiązkowych szczepień ochronnych rodzice byli wielokrotnie informowani o konieczności uzupełnienia zaległych szczepień, jednak nie dopełnili obowiązku, ani nie przedstawili zaświadczenia o istnieniu przeciwwskazań do szczepień. Podczas badania kwalifikacyjnego w dniu 30 stycznia 2025 r. lekarz nie stwierdził medycznych przeciwwskazań do wykonania szczepień dziecka. W zarzutach zobowiązana informuje wyłącznie o skierowaniach lekarskich do poradni immunologicznej oraz gastroenterologicznej, nie przedstawiła natomiast zaświadczenia stwierdzającego przeciwwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. W dniu 23 listopada 2022 r. zobowiązana dostarczyła skierowania lekarskie z dnia 16 listopada 2022 r. do poradni alergologicznej oraz poradni immunologicznej. Następnie poinformowała, że termin konsultacji został wyznaczony na dzień 20 października 2023 r. W dniu 31 października 2023 r. zobowiązana poinformowała o zmianie terminu konsultacji w poradni immunologicznej na dzień 12 grudnia 2024 r. W karcie uodpornienia dziecka widnieje zapis z dnia 16 grudnia 2020 r., że matka nie wyraża zgody na szczepienie. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia strony skarżącej, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że brak wymagalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zachodzi jedynie wtedy, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego, trwałe lub czasowe przyczyny, przez które nie ma możliwości wykonania nałożonego obowiązku. Powołując się na orzecznictwo organ zaznaczył, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie, ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu, osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Tak więc obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu, poprzedzony lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, wynika wprost z przepisów prawa. Jedynym dokumentem dającym podstawę do odroczenia szczepień ochronnych jest zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej okres przeciwskazania do wykonania szczepienia. Realizacja obowiązkowych szczepień ochronnych i kwalifikacja do ich podania u dziecka leży w gestii lekarza, który decyduje o tym po przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego. Niewątpliwie do obowiązków lekarza należy ocena bezpieczeństwa przeprowadzenia szczepienia z punktu widzenia indywidualnego pacjenta. Żaden przepis ustawy nie nakłada jednak na lekarza obowiązku przeprowadzania testów, np. w kierunku ewentualnych alergii na substancje znajdujące się w szczepionkach. Inaczej będzie jednak w sytuacji, gdy przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny poinformuje lekarza, że dziecko jest uczulone na konkretne składniki szczepionki, co nie miało w niniejszym przypadku miejsca, bowiem nie było wcześniej u dziecka niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP), który z obowiązku zgłosiłby lekarz. Do lekarza posiadającego szczególne informacje odnośnie uczulenia na składnik szczepionki będzie należało upewnienie się, czy w skład dedykowanej szczepionki tenże składnik nie wchodzi, lecz w takim przypadku również lekarz decyduje, czy dziecko może być zaszczepione, czy ewentualnie odroczyć szczepienie. Lekarz po przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego, uznając dziecko za zdrowe, prawidłowo zdecydował o szczepieniu, na które matka nie wyraziła zgody. Odpowiedzi na ewentualne wątpliwości nie należą do obowiązków i kompetencji lekarza, bowiem odnosi się on wyłącznie do stanu zdrowia dziecka w dniu kwalifikacji do szczepień. Strona skarżąca dotychczas nie poinformowała Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku o wyniku wizyty u lekarza specjalisty bądź o odroczeniu szczepienia z podanym terminem oraz jakich szczepień tyczyłoby odroczenie, do czego strona jest zobligowana. Przedłożyła natomiast organowi pierwszej instancji pismo z dnia 16 października 2023 r. o niemożności stawiennictwa z dzieckiem w poradni immunologicznej, nie przedstawiając zaświadczenia o odbytej konsultacji. W aktach sprawy znajduje się kserokopia karty uodpornienia dziecka z podpisanym przez stronę skarżącą wpisem z dnia 16 grudnia 2020 r. "nie wyrażam zgody na zaszczepienie p/pneumokokom". Kontrola punktu szczepień przeprowadzona przez upoważnionego przedstawiciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku w dniu 22 listopada 2024 r. wykazała niewykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka strony skarżącej z adnotacją brak przeciwwskazań do szczepień. W dniu 24 marca 2025 r. organ uzyskał z przychodni informację o braku szczepień u dziecka strony skarżącej. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że w aktach postępowania w dacie wystawienia tytułu wykonawczego brak było potwierdzenia szczepienia albo aktualnego zaświadczenia lekarskiego o przeciwskazaniach do szczepień. Organ zaznaczył, że wystawienie skierowań przez lekarzy nie jest tożsame z wydaniem zaświadczenia o przeciwwskazaniach do zaszczepienia dziecka. Organ odwoławczy podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że będąc osobą zobowiązaną strona skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zaszczepienia dziecka. Obowiązek ten wynika wprost z przepisów prawa. Art. 68 ust. 4 Konstytucji RP przewiduje, że władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, co wymaga m.in. wprowadzenia regulacji ustawowej. Z uwagi na to, że konstytucyjną zasadą jest nakładanie na obywateli obowiązków poprzez ustawy, a nie normy niższego rzędu, obowiązek poddania się szczepieniom został wyrażony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 roku o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581). Jednocześnie art. 17 ust. 10 pkt 1 i 4 ustawy o zapobieganiu nakłada na ministra właściwego do spraw zdrowia obowiązek określenia, w drodze rozporządzenia, wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby, a także sposób przeprowadzania szczepień ochronnych. W związku z powyższym zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek oraz terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w ww. rozporządzeniu, a obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu wynika wprost z przepisów prawa i jest bezpośrednio wykonalny. Terminy szczepień przeciwko konkretnym chorobom zakaźnym oraz dokładnie określone interwały czasowe pomiędzy poszczególnymi szczepieniami zostały wyznaczone w oparciu o szeroko rozumianą aktualną wiedzę medyczną w tym zakresie, tak więc samodzielne przesuwanie terminów szczepień, czy też ich kumulowanie według własnego uznania nie jest możliwe. W ocenie organu odwoławczego chroniona Konstytucją wolność decydowania o swoim życiu osobistym nie ma charakteru absolutnego i doznaje stosownych ograniczeń m.in. ze względu na ochronę zdrowia (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Zgodnie z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (art. 68 ust. 3 Konstytucji RP). Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa. Tak dobro dziecka, jak i interes społeczny wymagają, aby rodzice dziecka korzystali z osiągnięć współczesnej medycyny i dobrowolnie poddawali dziecko szczepieniom ochronnym. Konkludując organ odwoławczy stanął na stanowisku, że organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W treści uzasadnienia wydanego postanowienia odniósł się do poszczególnych zarzutów, wskazując przepisy prawa oraz dokumentację na poparcie swojego stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. E., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że strona skarżąca nie wykonała obowiązku na dzień wszczęcia postępowania, podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na brak kwalifikacji do przeprowadzenia szczepień ochronnych, brak wykluczenia przeciwskazań, brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień, brak wystawienia oraz wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, odroczenie terminu wykonania obowiązku; 2. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 1a u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu, poprzez brak zawarcia w treści upomnienia zagrożenia skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia w przypadku niewykonania zobowiązania; 3. naruszenie art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy do treści postanowienia wierzyciela i brak odniesienia się przez organ drugiej instancji do zarzutów strony skarżącej; 5. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku i brak jego tożsamości z obowiązkiem określonym w upomnieniu; 6. naruszenie art. 15 k.p.a., poprzez brak rozpoznania przez organ drugiej instancji zarzutów strony skarżącej i ograniczenie się do wybiórczego wskazania poszczególnych przepisów z zakresu szczepień ochronnych; 7. naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego; 8. naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że strona skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że upomnieniem z dnia 21 października 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku w związku z niedopełnieniem obowiązku szczepień dziecka przeciwko wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince i różyczce wezwał stronę skarżącą do niezwłocznego rozpoczęcia ww. obowiązkowych szczepień ochronnych. Następnie na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26 marca 2025 r. wszczęto wobec strony skarżącej postępowanie egzekucyjne w administracji w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. poddania dziecka szczepieniom ochronnym: II i III dawka szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi, III dawka szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B; II dawka szczepionki przeciwko poliomyelitis; I dawka przeciwko odrze, śwince i różyczce. Obowiązek określony przez wierzyciela w upomnieniu, jak i tytule wykonawczym wzywa do wykonania szczepień, które nie istniały tak w Programie Szczepień Ochronnych, jak i obecnie w Harmonogramie Szczepień, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. W tym akcie prawnym nie istnieją takie szczepienia jak wzw B, poliomyelitis, czy świnka. Są to odpowiednio szczepienia zdefiniowane jako wirusowe zapalenie wątroby typu B, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), nagminne zapalenie przyusznic (świnka). Oznacza to, że wierzyciel zdefiniował obowiązek w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, albowiem wezwał stronę skarżącą do nieistniejących z punktu widzenia prawa szczepień ochronnych. Jednocześnie podniesiono, że upomnienie z dnia 21 października 2022 r. nie zawiera wezwania do wykonania obowiązku w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Przesłane upomnienie ogranicza się do określenia terminu wykonania obowiązku jako "niezwłocznie". Zatem wierzyciel nie określił terminu, w jakim obowiązek zobowiązana ma wykonać. Podkreślono, że obowiązek określony przez wierzyciela został przez stronę skarżącą wykonany w całości jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W dniu 30 stycznia 2025 r. strona skarżąca stawiła się wraz z małoletnim na lekarskie badanie kwalifikacyjne. W toku ww. wizyty, strona skarżąca wyraziła zgodę na wykonanie szczepień ochronnych zgodnie z obowiązującą procedurą. Lekarz POZ nie był w stanie wykluczyć przeciwwskazań do wykonania szczepień ochronnych i nie zdołał zakwalifikować małoletniego do zabiegu szczepiennego. Mimo, że omawiana wizyta dotyczyła kwalifikacji do szczepienia preparatami EUVAX B oraz TETRAXIM, żadne z przeciwwskazań, zawartych w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL) nie zostały przez lekarza wykluczone. Brak jest stosownych wpisów w dokumentacji medycznej dziecka w tym zakresie. Małoletni, z uwagi na liczne problemy zdrowotne, w tym częste infekcje, anemię, problemy z układem pokarmowym, został przez lekarza POZ skierowany do poradni specjalistycznych - immunologicznej oraz gastroenterologicznej, w celu wykluczenia przeciwwskazań. Oznacza to, iż w oparciu o treść art. 17 ust. 5 ustawy o zapobieganiu, obowiązek szczepień został odroczony co najmniej do czasu odbycia stosownej wizyty i wykonania niezbędnych badań, tak aby na dalszym etapie lekarz POZ mógł skutecznie zakwalifikować dziecko do szczepień ochronnych. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdził, że nie narusza ono przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 sierpnia 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2025 r., oddalające zgłoszone zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Egzekucję obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art.33 § 2 u.p.e.a.). Przepis art. 33 § 4 u.p.e.a. stanowi, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła zarzuty braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a.) oraz zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Zdaniem Sądu organy słusznie oceniły wniesione zarzuty jako niezasadne. Odnosząc się do kwestii wykonania badania kwalifikacyjnego i wykluczenia przeciwskazań do szczepienia wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy o zapobieganiu). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy o zapobieganiu). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy o zapobieganiu). Z treści art. 17 ust. 3 i 4 ustawy o zapobieganiu wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Podkreślić przy tym należy, że treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Natomiast niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu (por. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3322/17 i II OSK 43/18, z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 459/19). Brak wykluczenia przeciwskazań do szczepienia nie świadczy o niewymagalności obowiązku zaszczepienia dziecka. Wykluczyć przeciwskazania do szczepienia może jedynie lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego do szczepienia. Strona musi zatem stawić się na szczepienie i w czasie badania rozstrzygana jest przez lekarza kwestia przeciwwskazań na podstawie wiedzy medycznej. Organ kwestii tej nie może oceniać z uwagi na brak kompetencji w tym zakresie. Przenosząc poczynione rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarskie z dnia 14 listopada 2022 r. , odraczające szczepienia ochronne dziecka do dnia "wyzdrowienia z infekcji". W dniu 16 listopada 2022 r. wystawiono skierowanie do poradni immunologicznej dla dzieci, ze wskazaniem "skierowanie do poradni szczepień celem ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień". Mając na uwadze powyższe skierowanie organ zawiadomił stronę skarżącą, w piśmie z dnia 5 grudnia 2022 r., że postępowanie zostanie przerwane na czas oczekiwania na wizytę. Strona skarżąca 15 grudnia 2022 r. poinformowała organ, że termin wizyty syna w Poradni Immunologicznej w G. został wyznaczony na dzień 20 października 2023 r. Następnie, w dniu 21 lipca 2024 r. strona skarżąca poinformowała organ, że wizyta syna w Poradni Immunologicznej, ze względu na jego chorobę została przełożona. Najbliższy wolny termin, zaproponowany przez Poradnię, to 12 grudnia 2024 r. W dniu 24 marca 2025 r., przed wystawieniem tytułu wykonawczego, organ pozyskał informację z Przychodni J., że u dziecka strony skarżącej nie wykonano zaległych szczepień i nie stwierdzono medycznych przeciwskazań do ich wykonania (ostatnia wizyta - styczeń 2025 r.). Z załączonego do zażalenia dokumentu wynika, że w dniu 30 stycznia 2025 r. strona skarżąca stawiła się z dzieckiem w Poradni Dziecka Zdrowego J. w celu "zaległego szczepienia obowiązkowego Tetraxim, WZW B". Do szczepienia nie doszło ze względu na brak zgody rodzica na szczepienie z uwagi na "niemożność wykluczenia nadwrażliwości na substancje zawarte w szczepionkach". W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie ulega wątpliwości, że obowiązek strony skarżącej poddania małoletniego szczepieniom ochronnym istnieje i jest wymagalny. Obowiązek ten nie został wykonany do dnia wniesienia skargi, co wynika z treści skargi i akt sprawy. Dokumenty zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że strona skarżąca uchyla się od realizacji wymagalnego obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Podkreślić przy tym należy, że strona skarżąca od dnia wystawienia skierowania do Poradni Immunologicznej, co miało miejsce w dniu 16 listopada 2022 r., do czasu wystosowania w dniu 23 marca 2025 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie przedstawiła zaświadczenia potwierdzającego istnienie przeciwwskazań do wykonania szczepień ochronnych u syna. Odnosząc się do przebiegu wizyty w Poradni Dziecka Zdrowego J. w dniu 30 stycznia 2025 r., zauważyć należy, że wykluczenie jakichkolwiek reakcji organizmu dziecka na szczepienie paraliżowałoby możliwość realizacji zadań Państwa w zakresie realizacji programu szczepień powszechnych, ponieważ każde podanie dawki szczepiennej wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia nieokreślonej liczby testów alergologicznych na wystąpienie jakiejkolwiek niepożądanej reakcji poszczepiennej, które i tak same w sobie mogłyby nie dawać stuprocentowej pewności braku wystąpienia takiej reakcji, to jest jej wykluczenia, czego oczekuje skarżąca. Z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, uwzględniającego w wydawanych przez siebie aktach, zwłaszcza w zakresie zdrowia publicznego, ugruntowane stanowisko środowisk naukowych, niweczyłoby to w istocie cel ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Jego realizacja warunkowana byłaby wykonaniem nieuzasadnionych aktualnym stanem wiedzy medycznej i kosztownych testów względem każdego ze szczepionych pacjentów. W takich warunkach program szczepień ochronnych nie mógłby być skutecznie realizowany. To z kolei skutkowałoby niewątpliwym wzrostem ryzyka występowania epidemii chorób, które właśnie dzięki powszechnym szczepieniom współcześnie nie stanowią już niebezpieczeństwa dla zdrowia publicznego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 22 sierpnia 2024 r. sygn. II SA/Sz 287/24). W odniesieniu do kwestii braku indywidualnego kalendarza szczepień podnieść należy, że kalendarz szczepień jest sporządzany przez lekarza w związku z faktem niezaszczepienia dziecka w okresie wynikającym z obowiązującego Programu Szczepień Ochronnych. Sporządzenie tego kalendarza jest zatem wynikiem braku realizacji zaszczepienia dziecka w obowiązujących powszechnie terminach. Kalendarz taki dotyczy już wymagalnego obowiązku zaszczepienia dziecka, jego treść nie wpływa na przymiot wymagalności obowiązku. Celem indywidualnego kalendarza szczepień jest wykonanie szczepień w odpowiednich, zgodnie z wiedzą medyczną, terminach, uwzględniających wiek i stan dziecka oraz kumulację szczepień, a nie przesunięcie terminu szczepień wynikających z obowiązującego Programu Szczepień Ochronnych. Dodać należy, że sporządzenie przez lekarza kalendarza szczepień następuje w przypadku, gdy rodzic wyraża wolę zaszczepienia dziecka, bowiem w sytuacji przyjęcia pierwszej dawki szczepienia celowe jest ustalenie terminu kolejnych szczepień. Sąd zauważa, że analiza akt sprawy wskazuje, że strona skarżąca dysponuje wiedzą, jakie obowiązki na niej, jako rodzicu, ciążą oraz w jaki sposób ma je wykonać. Strona skarżąca była wzywana do dobrowolnego wykonania obowiązku, pouczana o prawnych aspektach sprawy, jak i zasadności szczepień. Niezrealizowanie obowiązku nie wynika więc z ewentualnych błędów po stronie organu, lecz z postawy samej strony skarżącej, która podnosząc zarzuty wskazujące na wadliwości proceduralne zdaje się dążyć do obstrukcji i zwiększenia szansy na uniknięcie wykonania ustawowego obowiązku lub poniesienia konsekwencji związanych z jego niewykonaniem. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca nie dostarczyła na żadnym etapie postępowania dowodu potwierdzającego wykonanie ciążącego na niej obowiązku, nie przedłożyła również zaświadczenia potwierdzającego istnienie przeciwwskazań do wykonania szczepień ochronnych u syna. Odnotować należy, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej - przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu - skonkretyzowany został w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydanym na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu, które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. Rozporządzenie to określa schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania, wymagane dla danego szczepienia, uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia. Powołane rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne. W tytule wykonawczym wskazano, zgodnie ze schematem obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, na brakujące szczepienia ochronne u dziecka strony skarżącej. Przedmiotowe szczepienia zostały wykazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 2023 r., a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia. Jak podano wyżej, w rozporządzeniu określone zostały grupy osób, które ze względu na wiek lub inne okoliczności, obowiązane są do poddawania się szczepieniom ochronnym. W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie z powołanym przepisem, następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek: 1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy, 2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, 3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, 4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), 5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, 6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy, 7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Z powyższego wynika, że obowiązek wykonania określonych szczepień ochronnych u dziecka strony skarżącej istnieje i w dacie wystawienia tytułu wykonawczego znajdował oparcie w przepisach ustawy oraz rozporządzenia z 2023 r., w którym załącznik nr 1 określa schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży. W świetle powyższego, brak jest podstaw do kwestionowania istnienia oraz wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a także stanowiska wierzyciela, podzielonego przez organ odwolawczy. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku doręczenia upomnienia wskazać należy, że strona skarżąca dopiero w skardze podniosła okoliczność odmiennej nazwy szczepień w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych i upomnieniu. W związku z tym organy nie ustosunkowały się do tej kwestii. Strona skarżąca podniosła, że obowiązek określony przez wierzyciela w upomnieniu, jak i tytule wykonawczym, wzywa ją do wykonania szczepień, które nie istniały zarówno w Programie Szczepień Ochronnych, jak i obecnie w Harmonogramie Szczepień, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia z 2023 r., skoro w powyższym akcie prawnym nie istnieją takie szczepienia jak wzw B, poliomyelitis, czy świnka. Zarzut taki nie został sformułowany w zarzutach, zatem nie podlegał ocenie organów. Wskazać jednak należy, że nazwy zastosowane przez organ są powszechnie używane jako skrótowe określenia chorób i ich tożsamość z chorobami wymienionymi w rozporządzeniu nie budzi żadnych wątpliwości. Odnotować w tym miejscu należy, że w tytule wykonawczym ograniczono zakres szczepień, w porównaniu z upomnieniem. Podobnie wskazana w skardze kwestia wezwania strony w upomnieniu do niezwłocznego rozpoczęcia wykonywania szczepień ochronnych nie została wyartykułowana w zarzutach ani zażaleniu, lecz dopiero w skardze. Organ rozpoznaje zaś sprawę w granicach podniesionych zarzutów, w tym także ich podstawy faktycznej. Niezależnie od tego wskazać należy, że organ w upomnieniu wezwał stronę skarżącą do niezwłocznego wykonania obowiązku, wskazując na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w razie jego niewykonania. Pominięcie terminu 7-dniowego i zastąpienie go terminem niezwłocznym nie było prawidłowe, niemniej wadliwość ta nie mogła wywołać żadnych negatywnych skutków dla strony skarżącej, która miała świadomość obowiązku wykonania szczepienia i wszczęcia egzekucji w razie niezwłocznego niespełnienia obowiązku. Dodać należy, że braku wskazania w upomnieniu wezwania do wykonania obowiązku w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego nie można w żadnym razie utożsamiać z brakiem doręczenia upomnienia, jak czyni to w skardze skarżąca. Podsumowując, w aktach sprawy brak jest dokumentacji lekarskiej, wskazującej na odroczenie obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka strony skarżącej, o jakiej mowa w przepisach ustawy i rozporządzenia. Takiej dokumentacji strona nie dołączyła też do skargi. Z akt sprawy nie wynika, by w przypadku małoletniego stwierdzone zostały przeszkody do wykonania szczepień. Strona skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, z którego wynikałoby, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego bądź orzekania przez organy lekarz stwierdził przeciwwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego u jej dziecka. Wbrew zarzutom postawionym w skardze, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 15, art. 77, art. 80, art. 81a, art. 107 § 3, art. 124 § 2 i art. 144 k.p.a. W sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści norm prawnych lub co do stanu faktycznego. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący i poprawny wyjaśniły stan faktyczny oraz oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej, a nie dowolnej oceny. Wyniki tych ustaleń przedstawiły w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień, a organ odwoławczy w niezbędnym zakresie ustosunkował się do zarzutów zażalenia. Zaakcentować należy, że obowiązujące przepisy prawa nakładają na rodziców obowiązek poddania dziecka badaniu kwalifikacyjnemu oraz szczepieniu ochronnemu. Strona skarżąca, jako rodzic, nie wywiązała się z tego obowiązku i jednocześnie nie przedstawiła lekarskich przeciwwskazań stwierdzających konieczność odroczenia szczepień dziecka. Dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko chorobom zakaźnym wymienionym w rozporządzeniu. Obowiązek poddania się szczepieniom wynika wprost z ustawy, a więc zgoda szczepionego, bądź jego przedstawiciela ustawowego jest zbędna, a poddanie się szczepieniu jest spełnieniem obowiązku ustawowego. Jak stanowi art. 95 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny. W realiach demokratycznego państwa prawnego tak dobro dziecka, jak i interes społeczny jednoznacznie wymagają, aby rodzice dziecka korzystali z osiągnięć współczesnej medycyny i poddawali dziecko szczepieniom ochronnym, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu, by jednocześnie chronić prawa dziecka, których ochronę przewidziano w art. 72 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 3542/15). W ocenie Sądu organy administracji słusznie uznały, że zarzuty wniesione przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.