III SA/Gd 546/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska ( spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z dnia 2 listopada 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...], powołując art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust.5, art.73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust.1 i ust. 3, art.214 ust.1, art.220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 1992 r. ze zm.), art.3 ust. 1 i ust.2, art. 5 ust.1 i ust.2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987 r. ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 291 z 31.10. 2008 r.) art. 5 ust.1 pkt 3, art.19 ust.7, art.29 ust.13, art.33 ust.2, art.34 ust.4, art.41 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.), rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz.U. Nr 87, poz.826) oraz zał. 1 ww. rozporządzenia, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu wobec "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w sprawie kontroli zgłoszenia celnego oraz określenia należności celnych i podatkowych z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007 r: określił klasyfikację taryfową towaru glukopyranose monohydrate do kodu CN 1702 3051 00, określił do zwrotu należności celne (A00) w kwocie [...] zł, określił niezaksiegowaną kwotę należności celnych (A10), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu łącznie w wysokości [...] zł, zaliczył na poczet niezaksięgowanej kwoty należności celnych A10, kwotę (A00) [...] zł, orzekł o poborze odsetek, wnikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, określił podatek od towarów i usług z tytułu importu (B00) w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż ww. spółka, działając za pośrednictwem agencji celnej w dniu 8 sierpnia 2007 r. dokonała zgłoszenia celnego wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru "glukopyranose monohydrate – monosacharydy z grupy pentoz - cukier prosty, najłatwiej przyswajalny przez mikroorganizmy", i zadeklarowała do kodu CN 2940 0000 80, właściwego dla towarów "cukry, chemicznie czyste, inne niż sacharoza, laktoza, maltoza, glukoza i fruktoza; etery cukrów, acetale cukrów i estry cukrów i ich sole, inne niż produkty objęte pozycją 2937,2938 lub 2939, pozostałe" ze stawką celną w wysokości 6,5%. Następnie, po przyjęciu i zarejestrowaniu zgłoszenie zostało przyjęte, a towar objęty wnioskowaną procedurą celną. W wyniku przeprowadzonej kontroli postimportowej stwierdzono, iż taryfikacja importowanego towarów była nieprawidłowa. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania celnego zawiadomiono stronę o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednak w strona nie przedstawiła dowodów, które wpłynęłyby na zmianę stanowiska organu. W dniu 29.10.2009 r. "A" Sp. z o.o. nadesłała wyjaśnienia, w których po raz kolejny zadeklarowała, ze na podstawie zgłoszenia celnego, o którym mowa w sprawie sprowadziła cukier pektynowy, a nie – glukozę. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej sprowadzonego przez stronę towaru, a następnie – określenie należności celnych i podatkowych. Z wyjaśnień strony wynika, że towarem sprowadzanym na podstawie ww. zgłoszenia celnego jest cukier pektynowy, określany również mianem d-arabinozy. Natomiast z dołączonych do zgłoszeń celnych dokumentów, tj. faktur handlowych, faktur wystawionych firmie stronie przez [...], list towarowych, świadectw pochodzenia, kart charakterystyki, świadectw spełnienia wymogów zdrowotnych przez środek spożywczy przekraczający granicę, wniosków pobrania prób, dokumentów przewozowych i kart kontenera wynika, że towar ten to "glukopyranose/dextrose monohydrate", czyli glukoza, a nie cukier pektynowy czy arabinoza. Organ nie dał wiary przedstawianym przez stronę dokumentom eksportera, w których wyjaśniał on, że do sprzedaży cukru pektynowego/arabinozy używa on nazwy handlowej "glukopyranose monohydrate". Eksporter jest producentem również cukru pektynowego i glukozy. W innym postępowaniu, w którym pobrano próbki towaru sprowadzonego przez stronę jako glukopyranose monohydrate, w wyniku badań laboratoryjnych ustalono, że sprowadzony towar to chemicznie czysta glukoza w innej formie krystalicznej, a zmianę klasyfikacji taryfowej strona uznała i uiściła związane z tym należności celne i podatkowe. Dalej organ celny podniósł, iż zgodnie z wyjaśnieniami do pozycji taryfy celnej, przedmiotowy towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu Taric 1702 3051 00, który obejmuje między innymi, glukozę, chemicznie czystą, nazywaną dekstrozą i glukozę handlową. Natomiast pozycja 2940, zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, obejmuje "Cukry, chemicznie czyste, inne niż m.in. glukoza. Zgodnie z notami wyjaśniającymi do działu 2940 (uwaga b), wyłączone z niej są glukoza i laktoza, które są objęte pozycją 1702, nawet, jeśli są chemicznie czyste. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie przez zgłaszającego niewłaściwego kodu taryfy celnej spowodowało zaniżenie należności celnych. Zostały zatem spełnione przesłanki z art.65 ust.5 ustawy – Prawo celne, co uzasadnia naliczenie odsetek w trybie tego przepisu. Ponadto, towar objęty pozycją 1702, zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. objęty jest stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%. Zmiana klasyfikacji towarowej oraz należnego cła wpływa na wysokość podstawy opodatkowania, stawkę oraz podatek od towarów i usług. Nadto wskazano organ właściwy do ewentualnego zwrotu nadpłaty tego podatku. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła, iż opiera się ona na domniemaniach i nie uwzględnia wszystkich dowodów. Wskazała, że przed zawarciem pierwszej umowy z dostawcą towaru pozyskała certyfikat badań materiałów spożywczych, który jednoznacznie wskazywał, iż D-(+)-glucopyranose monohydrate jest cukrem pektynowym. Co do próbek towaru sprowadzonego na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 14 listopada 2007 r. stwierdziła natomiast, że producent towaru – firma [...], uznał reklamację, ale był przekonany, że przedmiotem eksportu był cukier pektynowy. W osobnym piśmie producent wyjaśnił, że nastąpiła pomyłka, która dotyczyła prawdopodobnie niewielkiej ilości (kilku worków) towaru. Z tego tytułu Spółka uzyskała rabat na kolejne dostawy. W 2009 r. współpraca z tym producentem ustała, a Spółka zwróciła się do niego o zwrot należności celnych i podatkowych obciążających ją w związku z dostarczeniem innego towaru niż zamawiany. W związku z tym należy przyjąć, że organ nie prowadził postępowania badawczego i a priori założył, iż w przypadku przedmiotowego zgłoszenia celnego chodziło o taki sam towar jaki był przedmiotem badań (próbka nr [...]). Ponadto organ celny nie odniósł się do faktu przemysłowego zastosowania cukru pektynowego przez klientów spółki. Zdaniem odwołującej działała ona zgodnie z prawem, przypisując sprowadzanemu towarowi właściwy kod. Kwestionowaną przez organ nazwę towaru należy traktować jedynie jako nazwę handlową, a nie jako oznaczenie chemiczne. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...], decyzją z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz zgromadzone dokumenty. Następnie wskazał, że w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] stwierdziło m.in., iż glukoza i D-(+)- glukopiranoza to te same produkty. Obie nazwy dotyczą tego samego związku, czyli cukru prostego o sześciu atomach węgla (heksozy). Glukoza jest nazwą zwyczajową bardziej ogólną, określającą rodzaj związku, podczas gdy nazwa D-(+)- glukopiranoza zawiera informacje dotyczące budowy i skręcalności właściwej . Cukier pektynowy i arabinoza oznaczają ten sam produkt, czyli cukier prosty o pięciu atomach węgla (pentoza). Organ w szczegółach przytoczył opis powyższych substancji dokonany przez Laboratorium i konkluzję, że glukoza i cukier pektynowy to zupełnie inne substancje chemiczne. Organ podkreślił, że, jak wynika z opinii Laboratorium, oba produkty mają postać białego krystalicznego proszku o słodkim smaku, dobrze rozpuszczalnego w wodzie i ze względu na podobieństwo tych cech dla większości cukrów nie mogą one stanowić o zasadniczym charakterze przedmiotowych produktów. Natomiast D-(+)-glukoza i D-(-)-arabinoza różnią się zasadniczo skręcalnością właściwą. D-(+)-glukoza wykazuje skręcalność właściwą [α]D= +52,0° - +53,5° (skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w prawo o kąt mieszczący się w zakresie +52,0° - +53,5°), natomiast D-(-)-arabinoza wykazuje skręcalność właściwą [α]D= -103,0° - -105,0° (skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w lewo o kąt mieszczący się w zakresie -103,0° - -105,0°). Uwidoczniona w świadectwach badania i umowach sprzedaży , przedłożonych przez stronę, wartość skręcalności właściwej (optycznej) równa od +53,0° do +53,5° (w zależności od serii produktu), jest właściwa dla D-(+)-glukopiranozy. Utożsamianie produktów- D-(+)- glukopiranozy (glukozy) z cukrem pektynowym (D-(-)-arabinozą) jest niewłaściwe, bo dotyczy dwóch różnych substancji chemicznych. Laboratorium dodatkowo wskazało, że parametrem fizycznym wykorzystywanym dla identyfikacji substancji chemicznych jest punkt topnienia. Organ wyjaśnił, że zaistniał w tej kwestii błąd pisarski- omyłkowo został zamieniony punkt topnienia D-(+) -glukozy i D-(-)arabinozy :pierwszy związek powinien mieć wskazany punkt topnienia 150,4º C, a drugi 157ºC - jak w załączonych do pisma z dnia 6 maja 2010 r. certyfikatach; Laboratorium wyjaśniło tę kwestię pismem z dnia 6 lipca 2010 r. Organ odwoławczy pozyskał także opinię Instytutu [...] z dnia 1 czerwca 2010 r., z której wynika, że glukoza jest dodatkiem często stosowanym w produkcji wędlin zarówno poddanych obróbce cieplnej, jak nie poddanych tej obróbce, natomiast arabinoza wchodzi w skład m.in. gum roślinnych, które posiadają właściwości zagęszczające i emulgujące i są stosowane w produkcji wędlin. Instytut zaznaczył przy tym, że nie posiada danych dotyczących praktycznego zastosowania arabinozy jak oddzielnego dodatku do wędlin. Spółka zapoznała się z powyższymi pismami i wniosła zastrzeżenia do opinii Laboratorium Celnego. Laboratorium Celne odniosło się do tych zastrzeżeń, obszernie wyjaśniając sprawę właściwości wskazanych związków chemicznych, punktów topnienia, rozpuszczalności w alkoholu. Organ wskazał, że w dołączonej do zgłoszenia celnego fakturze i dokumencie Packing List producent - eksporter jednoznacznie określił towar jako D-(+)- Glucopyranose monohydrate, czyli użył nazwy chemicznej właściwej dla glukozy. Podobna sytuacja miała miejsce w innych dokumentach dotyczących przedmiotowego towaru. Dopiero w umowie sprzedaży do nazwy D-(+)- Glucopyranose monohydrate dodano określenie"cukier pektynowy". W ocenie organu, całkowicie niewiarygodne jest twierdzenie o używaniu przez producenta, profesjonalnie zajmującego się produkcją różnych cukrów, trudnej nazwy glukopyranose monohydrate, właściwej wyłącznie dla glukozy, jako nazwy handlowej dla innej substancji jaką jest cukier pektynowy, posiadający drugą właściwą nazwę D-(-)-arabinoza. Jako niewiarygodny i lakoniczny uznał organ raport analizy próbki produktu D-(+)- Glucopyranose monohydrate z dnia 4 grudnia 2006 r., stwierdzający lakonicznie, że produkt o wskazanej wyżej nazwie jest cukrem pektynowym, bez wskazania jakichkolwiek parametrów charakteryzujących badaną substancję. Tak samo mało wiarygodne były kwestie związane z reklamacją zgłoszoną przez stronę producentowi, która zresztą nie doszła do skutku. Co do oświadczeń odbiorców towaru o tym, że kupowały od spółki cukier pektynowy pod nazwą glukopyranose monohydrat i wykorzystywały w procesie technologicznym produkcji wędlin, organ powołał się na ww. opinię Instytutu [...]. Zgodnie z nią, właśnie glukoza, a nie arabinoza jest stosowana jako dodatek w produkcji wędlin. Organ odwoławczy jako niezasadne uznał także pozostałe zarzuty odwołania. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że sprowadzany przez stronę towar jest glukozą. W tych okolicznościach uzasadnione było stanowisko organu niższej instancji o zmianie klasyfikacji taryfowej towaru. Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu zarzuciła, że nadal istnieją uzasadnione wątpliwości co do ustaleń faktycznych w sprawie i zgodnie z art. 8 k.p.a. oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą one być rozstrzygane na niekorzyść strony. Brak jest jakichkolwiek empirycznych przesłanek kwalifikowania spornego towaru jako glukozy. Organy celne nie przeprowadziły analizy próbek towarów; oparły się jedynie na dokumentach. Ponadto zignorowały korzystne dla strony sformułowania w opinii Laboratorium Celnego dotyczące rozpuszczalności w alkoholu glukozy i arabinozy, a mogące świadczyć, że towar jest arabinozą. Wskazała na sprzeczności tej opinii z inną opinią Laboratorium z dnia 5 marca 2008 r. Skarżąca wytknęła też, że organ w sposób arbitralny domówił wiarygodności przedstawionym przez nią dokumentom. Można stwierdzić, że organy nie dochowały obowiązku wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, naruszając art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Dalej skarżąca powołała także argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, co do postępowania reklamacyjnego u producenta. Podkreśliła, że z pełną konsekwencją wprowadzała do krajowego obrotu przedmiotowy towar jako cukier pektynowy, stosując przy sprzedaży stawkę podatku VAT w wysokości 22 %, a nie 7 %, czyli przyjmując stanowisko organów działała wbrew swojemu interesowi ekonomicznemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ dodał, że w niniejszej sprawie zostały dopuszczone wszelkie dowody, a rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Podstawą decyzji organów były informacje zawarte w dokumentach sprawy, a nie wyniki badań próbki towaru objętego innym zgłoszeniem celnym. Co istotne we wszystkich dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego używano określenia towaru D-(+) – glucopyranose monohydrate, a nie cukier pektynowy czy D-arabinoza. Organ stwierdził, że glukoza należy do substancji praktycznie nierozpuszczalnych, a cukier pektynowy jest słabo rozpuszczalny w spirytusie zbożowym. Wbrew sugestiom skarżącej, z opinii Laboratorium Celnego wynika, że sprowadzona przez skarżącą substancja należy do praktycznie nierozpuszczalnych w tym alkoholu. Organ uznał, że skarżąca nie podważyła prawidłowości oceny i interpretacji parametrów skręcalności właściwej (optycznej) i rozpuszczalności produktów dokonanej przez Laboratorium Celne, w związku z danymi zawartymi dokumentach wydanych przez producenta i umowach sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do tego, czym jest sprowadzony przez skarżącą Spółkę towar, opisany w zgłoszeniu celnym jako "glucopyranose monohydrate - monosacharydy z grupy pentoz - cukier prosty, najłatwiej przyswajany przez mikroorganizmy" - czy jest to cukier pektynowy (arabinoza), czy też jest to glukoza. Uznanie towaru za jeden z wymienionych produktów determinował zaklasyfikowanie tego towaru do różnych kodów Taric - zadeklarowany przez skarżącą dla sprowadzonego towaru w zgłoszeniach celnych kod Taric 2940 0000 80 jest właściwy dla cukru pektynowego, a przyjęty, w wyniku przeprowadzonej przez organy weryfikacji zgłoszenia kod Taric 1702 3051 00 - który obejmuje pozostałe cukry, włącznie z chemicznie czystymi: laktozą, maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; miód sztuczny, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel, - Glukoza i syrop glukozowy, - - Pozostałe, - - - zawierające w stanie suchym 99% masy glukozy lub więcej, - - - - w postaci białego krystalicznego proszku, nawet aglomerowanego. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną (w tym Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej ) oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 8 sierpnia 2007 r. a zatem obowiązywało wówczas rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L. 301 z 31.10.2006 r.). W celu ustalenia prawidłowego kodu dla danego towaru należy najpierw kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) . Z Reguły l wynika, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2 do 6. Reguła 6 nakazuje, by klasyfikację towarów do podpozycji tej samej pozycji przeprowadzać zgodnie z ich treścią i uwagami do nich stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Podkreślić należy, że organy celne poza możliwością weryfikowania zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru mają możliwość jego kontroli z mocy art. 78 WKC także po jego zwolnieniu. Organy celne, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2). W niniejszej sprawie nie było możliwości analizy próbek towaru, bowiem takich próbek nie pobrano, ani też skarżąca towarem nie dysponowała , wobec czego kontrola postimportowa została dokonana na podstawie dostępnych dokumentów. W ocenie Sądu przedmiotowy towar został zasadnie zaklasyfikowany przez organy celne - jako glukoza – do kodu Taric 1702 3051 00, nie zaś, jak uczyniła to skarżąca Spółka, do kodu 2940 0000 80 , do którego przypisany jest cukier pektynowy. Zdaniem Sądu najistotniejszym argumentem przemawiającym za tą tezą jest treść stanowiska Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...], zawartego w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. Laboratorium to dokonało analizy parametrów dotyczących spornego towaru, wskazanych w dokumentach, dostarczonych przez skarżącą Spółkę - świadectwach badania i umowie sprzedaży. Laboratorium stwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości, że cukier pektynowy i arabinoza są synonimami, określającymi ten sam produkt, podobnie jak tym samym produktem jest glukoza i D-(+)- glukopiranoza. Natomiast glukoza i cukier pektynowy to dwie różne substancje chemiczne, różniące się skręcalnością właściwą i punktem topnienia. Wartość skręcalności właściwej (optycznej) , równa od +53,0° do +53,5° jest właściwa dla D-(+)- glukopiranozy. W tej sytuacji, skoro forma arabinozy (cukru pektynowego) D-(- ) arabinoza wykazuje skręcalność właściwą -103,0° - -105,0°, to towar, posiadający zgodnie z przedłożonymi przez skarżącą dokumentami skręcalność właściwą od +53,0° do +53,5°,- nie może być arabinozą (cukrem pektynowym) , jak twierdzi skarżąca spółka, lecz jest D-(+)-glukopiranozą (glukozą). W piśmie z dnia 6 lipca 2010 r. Laboratorium wyjaśniło, iż w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. omyłkowo zamieniono wartości punktów topnienia obu substancji, jednak podano je jedynie przykładowo, bowiem dokumenty przedłożone przez skarżącą nie zawierały tego parametru. Prawidłowy punkt topnienia D-(+) glukozy to 150,4° C , zaś D-(-) arabinozy to 157° C. Laboratorium podało również, że glukoza jest praktycznie nierozpuszczalna w alkoholu, a arabinoza słabo rozpuszczalna. Wartość rozpuszczalności przedmiotowego towaru w spirytusie zbożowym, wynikająca z przedłożonych przez stronę certyfikatów zalicza go do substancji praktycznie nierozpuszczalnych w spirytusie, a więc jest on bliższy pod względem rozpuszczalności D-(+) -glukozie, niż D-(-)arabinozie. Zarzut skarżącej, iż wskazana w dokumentach wartość rozpuszczalności przedmiotowego towaru w alkoholu – 0,2 mg/g - stanowi o zakwalifikowaniu tej substancji do słabo rozpuszczalnych w alkoholu, czyli świadczy o nierzetelności stanowiska Laboratorium oraz o prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru przez skarżącą – jest chybiony. Laboratorium Celne bowiem w sposób jednoznaczny wyjaśniło, że rozpuszczalność produktu określona na poziomie 0,2 mg/g , w przeliczeniu na g/100g rozpuszczalnika wynosi 0,02 g/100 g - czyli że rozpuszczalność przedmiotowego produktu wynosi 0,02 g, co sytuuje go w substancjach praktycznie nierozpuszczalnych w alkoholu ( rozpuszczalność poniżej 0,1 g ). Stwierdzić należy, że skarżąca nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości i rzetelności ww. danych. W ocenie Sądu zarzut skargi o niezasadnym uznaniu za niewiarygodne dowodów przedstawionych przez stronę - m.in. informacji o charakterze produktu wskazanym przez producenta i organy certyfikacyjne w kraju pochodzenia, oświadczeń producentów - jest chybiony. Jak już wskazano, specyfika przedmiotowego towaru powoduje, że o tym, czym jest przedmiotowy towar nie może w żadnym wypadku decydować przekonanie kogokolwiek o jego właściwościach – producenta, sprzedawcy, kupującego, lecz jego faktyczne właściwości. Przekonanie kupujących, kontrahentów skarżącej, mające odzwierciedlenie w złożonych oświadczeniach, że nabyli towar pewnego rodzaju (cukier pektynowy) - nawet gdyby było subiektywnie prawdziwe (tzn. kupujący byliby przekonani, że kupują cukier pektynowy, a nabywali glukozę) - musi ustąpić obiektywnym danym dotyczącym właściwości przedmiotowego towaru, zawartym w dokumentach, przedłożonych przez samą skarżącą. Oświadczenia kupujących, że nabywany towar był wykorzystywany do produkcji wędlin koresponduje ponadto z informacją Instytutu [...], że do produkcji wędlin wykorzystywana jest glukoza, a arabinoza wchodzi jedynie w skład gum roślinnych, używanych do produkcji wędlin. Warto podkreślić, że organy zwróciły uwagę na to, iż w dokumentach dotyczących przedmiotowego towaru używana była nazwa chemiczna glukozy, co pozwala uznać za niewiarygodne m.in. oświadczenie producenta, zajmującego się profesjonalnie produkcją różnych cukrów, iż nazwy chemicznej glukozy (D-(+)- glucopiranoza) używa jako nazwy handlowej innej substancji- cukru pektynowego, posiadającego własną nazwę chemiczną D-(-)-arabinoza. Organy odniosły się w sposób szczegółowy do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Zasadnie, zdaniem Sądu, odmówiły ustalenia, że przedmiotowy towar jest cukrem pektynowym na podstawie danych o przebiegu postępowania reklamacyjnego wcześniej zakwestionowanej partii towaru, oświadczeń producentów polskich o charakterze produktu oraz twierdzenia, iż nazwa własna glukozy była używana jako nazwa handlowa cukru pektynowego, czy też twierdzeń skarżącej o nieopłacalności importu glukozy i jej sprzedaży jako cukru pektynowego. Swoje stanowisko organy wyczerpująco wyjaśniły i uzasadniły. Sąd nie podziela zarzutu skargi o naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Organom nie można zarzucić prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Zgromadziły one pełny materiał dowodowy , pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, dokonując oceny całego materiału dowodowego. Dokonanie oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącej nie stanowi naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że żaden przepis prawa nie nakazuje dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru na podstawie analizy próbek towaru. Możliwe jest dokonanie takiej kontroli jedynie na podstawie dokumentów ( art. 78 ust. 2 i 3 WKC). Całkowicie chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – bowiem w postępowaniu w sprawach celnych nie stosuje się przepisów tej ustawy, lecz- jak już wyżej wskazano- z mocy art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne- przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy co prawda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w której podano niewłaściwą publikację aktu prawnego stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zgłoszenia celnego dokonano bowiem w 2007 r., a w tym okresie obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Akt ten został ogłoszony w Dz.U.UE.L. 301 z 31.10.2006 r., a nie w Dz.U. UE L 291 z 31.10.2008 r., jak mylnie podał Naczelnik Urzędu Celnego. Jednakże z obu decyzji wynika, że organy obu instancji dokonały prawidłowej klasyfikacji towaru Taric, właściwej dla glukozy - 1702 3051 00, jak też przyjęły stawkę celną wskazaną dla tego kodu w przywołanym rozporządzeniu ( 26,8 EUR/100 kg). W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.