III SA/Gd 547/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 2 listopada 2009 r. nr [...] orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru – glucopyranose monohydrate, objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 23.04.2008 r., do kodu Taric 1702 3050 10; określił do zwrotu należności celne (A00) w wysokości 4.901 zł; określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A10), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 56.692 zł; zaliczył na poczet niezaksięgowanej kwoty należności celnych A10, kwotę (A00) 4.901 zł; orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne; określił podatek od towarów i usług z tytułu importu (B00) w kwocie 9.247 zł. W podstawie prawnej decyzji organ podał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art.3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/97 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, art. 65 ust. 5 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie oraz zał. 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 kwietnia 2008 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2008 r. Agencja Celna "B", działając z upoważnienia PPUH "A" Spółki z o. o. w P., dokonała zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru - glucopyranose monohydrate – monosacharydy z grupy pentoz – cukier prosty, najłatwiej przyswajalny przez mikroorganizmy. Dla towaru zadeklarowano kod CN 2940 0000 80 – właściwy dla towarów: cukry, chemicznie czyste, inne niż sacharoza, laktoza, maltoza, glukoza i fruktoza; etery cukrów, acetale cukrów i estry cukrów i ich sole, inne niż produkty objęte pozycją 2937,2938 lub 2939; pozostałe. Dla tego towaru zastosowano stawkę celną w wysokości 6,5%. Po przeprowadzeniu kontroli postimportowej stwierdzono, że towar został nieprawidłowo zakwalifikowany i wszczęto stosowne postępowanie. W jego trakcie Spółka twierdziła, że sprowadzony towar to cukier pektynowy, określany również mianem d-arabinozy, natomiast z załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji wynikało, że jest to glucopyranose/dextoroza monohydrate, inaczej glukoza - cukier prosty (cukier gronowy, skrobiowy). Organ wskazał, że strona przedłożyła także dokumentację dotyczącą innego swojego zgłoszenia celnego z dnia 14 listopada 2007 r. towaru o nazwie glucopyranose monohydrate – monosacharydy z grupy pentoz, od tego samego eksportera. W tym przypadku pobrano próbkę towaru i po przeprowadzeniu postępowania stwierdzono, że klasyfikacja podana przez importera ( 2940) jest nieprawidłowa. Organ uznał, że towar należy zakwalifikować do innego kodu niż zadeklarowany - właściwego dla chemicznie czystej glukozy w uwodnionej formie. Spółka zaakceptowała to rozstrzygnięcie i uiściła należności celno-podatkowe, a następnie wystosowała roszczenie do producenta, który je uznał wskazując na pomyłkę przy etykietowaniu towaru lub błąd przy załadunku. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy przesądzał, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie była glukoza. W oparciu o taryfę celną i Ogólne Reguły Interpretacji Zharmonizowanego Systemu (ORINS) organ uznał, że towar winien być zakwalifikowany do kodu Taric 1702 3050 10, który obejmuje: pozostałe cukry, włącznie z chemicznie czystymi: laktozą, maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; miód sztuczny, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel. Powołał się przy tym na uwagi do działu 1702 i 2940 nomenklatury taryfowej. Dla przyjętego kodu stawka celna wynosiła 26,80 EUR/100 kg. W związku ze zmianą taryfy celnej nastąpiły także zmiany należności celnych i podatkowych. Na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne zasadne było pobranie odsetek. Spółka odwołała się od tej decyzji twierdząc, że oparta jest ona na domniemaniach i nie uwzględnia wszystkich dowodów. Wskazała, że przed zawarciem pierwszej umowy z dostawcą towaru pozyskała certyfikat badań materiałów spożywczych, który jednoznacznie wskazywał, iż D-(+)-glukopyranose monohydrate jest cukrem pektynowym. Co do próbek towaru sprowadzonego na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 14 listopada 2007 r. stwierdziła, że producent towaru – firma "C", uznał reklamację, ale był przekonany, że przedmiotem eksportu był cukier pektynowy. Producent wyjaśnił, że nastąpiła pomyłka, która dotyczyła prawdopodobnie niewielkiej ilości (kilku worków) towaru. Z tego tytułu Spółka uzyskała rabat na kolejne dostawy. W 2009 r. współpraca z tym producentem ustała, a Spółka zwróciła się do niego o zwrot należności celnych i podatkowych obciążających ją w związku z dostarczeniem innego towaru niż zamawiany. W związku z tym należy przyjąć, że organ nie prowadził postępowania badawczego i a priori założył, iż w przypadku przedmiotowego zgłoszenia celnego chodziło o taki sam towar jaki był przedmiotem badań (próbka nr 733/07). Ponadto organ celny nie odniósł się do faktu przemysłowego zastosowania cukru pektynowego przez klientów Spółki. Kwestionowaną przez organ nazwę towaru należy traktować jedynie jako nazwę handlową, a nie jako oznaczenie chemiczne. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz zgromadzone dokumenty. Wskazał, że w piśmie z dnia 6 czerwca 2010 r. Laboratorium Celne Izby Celnej w G. stwierdziło m.in., iż glukoza i D-(+)- glukopiranoza to te same produkty. Obie nazwy dotyczą tego samego związku, czyli cukru prostego o sześciu atomach węgla ( heksozy). Glukoza jest nazwą zwyczajową bardziej ogólną, określającą rodzaj związku, podczas gdy nazwa D-(+)- glukopiranoza zawiera informacje dotyczące budowy i skręcalności właściwej .Cukier pektynowy i arabinoza oznaczają ten sam produkt, czyli cukier prosty o pięciu atomach węgla (pentoza).Organ w szczegółach przytoczył opis powyższych substancji dokonany przez Laboratorium i konkluzję, że glukoza i cukier pektynowy to zupełnie inne substancje chemiczne. Oba produkty mają postać białego krystalicznego proszku o słodkim smaku, dobrze rozpuszczalnego w wodzie i ze względu na podobieństwo tych cech dla większości cukrów nie mogą one stanowić o zasadniczym charakterze przedmiotowych produktów. Natomiast D-(+)-glukoza i D-(-)-arabinoza różnią się zasadniczo skręcalnością właściwą (ang. specific rotation; specific optical rotation). D-(+)-glukoza wykazuje skręcalność właściwą [α]D= +52,0° - +53,5° (skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w prawo o kąt mieszczący się w zakresie +52,0° - +53,5°), natomiast D-(-)-arabinoza wykazuje skręcalność właściwą [α]D= -103,0° - -105,0° (skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w lewo o kąt mieszczący się w zakresie -103,0° - -105,0°). Uwidoczniona w świadectwach badania i umowach sprzedaży , przedłożonych przez stronę, wartość skręcalności właściwej (optycznej) równa od +53,0° do +53,5° (w zależności od serii produktu), jest właściwa dla D-(+)-glukopiranozy. Utożsamianie produktów- D-(+)- glukopiranozy (glukozy) z cukrem pektynowym (D-(-)-arabinozą) jest niewłaściwe, bo dotyczy dwóch różnych substancji chemicznych. Laboratorium dodatkowo wskazało , że parametrem fizycznym wykorzystywanym dla identyfikacji substancji chemicznych jest punkt topnienia. W tej kwestii zaistniał błąd pisarski- został zamieniony punkt topnienia D-(+) –glukozy i D-(-)arabinozy : pierwszy związek powinien mieć wskazany punkt topnienia 150,4º C, a drugi 157ºC ; Laboratorium wyjaśniło tę kwestię pismem z dnia 6 lipca 2010 r. , jak też obszernie wyjaśniło sprawę właściwości wskazanych związków chemicznych, punktów topnienia, rozpuszczalności w alkoholu. Organ odwoławczy pozyskał także opinię Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego w W. z dnia 1 czerwca 2010 r., z której wynika, że glukoza jest dodatkiem często stosowanym w produkcji wędlin, natomiast arabinoza wchodzi w skład gum roślinnych, które są stosowane w produkcji wędlin. Organ wskazał, że w dołączonej do zgłoszenia celnego fakturze i dokumencie Packing List producent- eksporter jednoznacznie określił towar jako D-(+)- Glucopyranose monohydrate, czyli użył nazwy chemicznej właściwej dla glukozy . Podobna sytuacja miała miejsce w innych dokumentach dotyczących przedmiotowego towaru. Dopiero w umowie sprzedaży do nazwy D-(+)- Glucopyranose monohydrate dodano "cukier pektynowy". W ocenie organu całkowicie niewiarygodne jest twierdzenie o używaniu przez producenta, profesjonalnie zajmującego się produkcją różnych cukrów , trudnej nazwy glukopyranose monohydrate, właściwej wyłącznie dla glukozy, jako nazwy handlowej dla innej substancji jaką jest cukier pektynowy, posiadający drugą właściwą nazwę D-(-)-arabinoza. Jako niewiarygodny uznał organ raport analizy próbki produktu D-(+)- Glucopyranose monohydrate z dnia 4 grudnia 2006 r., stwierdzający lakonicznie, że produkt o wskazanej wyżej nazwie jest cukrem pektynowym, bez wskazania jakichkolwiek parametrów charakteryzujących badaną substancję. Tak samo mało wiarygodne były kwestie związane z reklamacją zgłoszoną przez stronę producentowi, która zresztą nie doszła do skutku. Oświadczenia odbiorców towaru, że kupowały od Spółki cukier pektynowy pod nazwą glukopyranose monohydrate i wykorzystywały w procesie technologicznym produkcji wędlin, organ uznał je za niewiarygodne, powołując się na informację Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego, zgodnie z którą glukoza, a nie arabinoza jest stosowana jako dodatek w produkcji wędlin. Ponadto faktury VAT wystawione przez spółkę dla tych nabywców potwierdzają sprzedaż towaru o nawie glucopyranose monohydrat, czyli glukozy. Organ odwoławczy stwierdził, że całość materiału dowodowego każe uznać, iż sprowadzany przez stronę towar jest glukozą. W tych okolicznościach prawidłowe było stanowisko organu niższej instancji o zakwalifikowaniu towaru do kodu Taric obejmującego "pozostałe cukry , włącznie z chemicznie czystymi : laktozą, maltozą , glukozą i fruktozą (...)" ze stawką celną w wysokości 26, 80 EUR/100 kg , dokonanie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i określeniu stosownych należności. PPH "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu zarzuciła, że nadal istnieją uzasadnione wątpliwości co do ustaleń faktycznych w sprawie i zgodnie z art. 8 k.p.a. oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą one być rozstrzygane na niekorzyść strony. Brak jest jakichkolwiek empirycznych przesłanek kwalifikowania spornego towaru jako glukozy. Organy celne nie przeprowadziły analizy próbek towarów; oparły się jedynie na dokumentach. Ponadto zignorowały korzystne dla strony stanowisko Laboratorium Celnego dotyczące rozpuszczalności w alkoholu glukozy i arabinozy, mogące świadczyć, że towar jest arabinozą. Wskazała na sprzeczność stanowiska Laboratorium ze jego stanowiskiem z dnia 5 marca 2008 r. , nie podając, czego te rozbieżności dotyczą. Skarżąca podniosła, że organ w sposób arbitralny domówił wiarygodności przedstawionym przez nią dokumentom. Zarzuciła, że organy nie dochowały obowiązku wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, naruszając art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca powołała także argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, co do postępowania reklamacyjnego u producenta. Podkreśliła, że z pełną konsekwencją wprowadzała do krajowego obrotu przedmiotowy towar jako cukier pektynowy, stosując przy sprzedaży stawkę podatku VAT w wysokości 22 %, a nie 7 %, czyli przyjmując stanowisko organów - działała wbrew swojemu interesowi ekonomicznemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podstawą decyzji organów były informacje zawarte w dokumentach sprawy, a nie wyniki badań próbki towaru objętego innym zgłoszeniem celnym. We wszystkich dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego używano określenia towaru D-(+) – glucopyranose monohydrate, a nie cukier pektynowy czy D-arabinoza. Wbrew sugestiom skarżącej Laboratorium Celne stwierdziło, że sprowadzona przez skarżącą substancja należy do praktycznie nierozpuszczalnych w alkoholu. Podnoszone przez skarżącą sprzeczności w stanowisku Laboratorium dotyczą – jak wynika z przebiegu postępowania odwoławczego - innego parametru - punktu topnienia, ale nie był on oceniany w niniejszej sprawie przez Laboratorium - danych tego rodzaju nie było w przedłożonych dokumentach. Organ uznał, że skarżąca nie podważyła prawidłowości oceny i interpretacji parametrów skręcalności właściwej (optycznej) i rozpuszczalności produktów dokonanej przez Laboratorium Celne, w związku z danymi zawartymi w dokumentach wydanych przez producenta i umowach sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Problem w sprawie niniejszej sprowadzał się do tego, czym jest sprowadzony przez skarżącą Spółkę towar, opisany w zgłoszeniu celnym jako "glucopyranose monohydrate- monosacharydy z grupy pentoz- cukier prosty, najłatwiej przyswajany przez mikroorganizmy" – czy jest to cukier pektynowy (arabinoza), czy też jest to glukoza. Uznanie towaru za jeden z wymienionych produktów determinował zaklasyfikowanie tego towaru do różnych kodów Taric- zadeklarowany przez skarżącą dla sprowadzonego towaru w zgłoszeniach celnych kod Taric 2940 0000 80 jest właściwy dla cukru pektynowego, a przyjęty, w wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia kod Taric 1702 305010 – jest prawidłowy dla glukozy. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną ( w tym Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej ) oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 23 kwietnia 2008 r. a zatem obowiązywało wówczas (od dnia 1 stycznia 2008 r.) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.07.286.1). W celu ustalenia prawidłowego kodu dla danego towaru należy najpierw kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) . Z Reguły l wynika, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2 do 6. Reguła 6 nakazuje, by klasyfikację towarów do podpozycji tej samej pozycji przeprowadzać zgodnie z ich treścią i uwagami do nich stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Podkreślić należy, że organy celne poza możliwością weryfikowania zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru mają możliwość jego kontroli z mocy art. 78 WKC także po jego zwolnieniu. Organy celne, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2). W niniejszej sprawie nie było możliwości analizy próbek towaru, bowiem takich próbek nie pobrano, ani też skarżąca towarem nie dysponowała , wobec czego kontrola postimportowa została dokonana na podstawie dostępnych dokumentów. W ocenie Sądu przedmiotowy towar został zasadnie zaklasyfikowany przez organy celne - jako glukoza – do kodu Taric 1702 305010, nie zaś, jak uczyniła to skarżąca Spółka, do kodu 2940 000080 , do którego przypisany jest cukier pektynowy. Zdaniem Sądu najistotniejszym argumentem przemawiającym za tą tezą jest treść stanowiska Laboratorium Celnego Izby Celnej w G., zawartego w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. Laboratorium to dokonało analizy parametrów dotyczących spornego towaru, wskazanych w dokumentach, dostarczonych przez skarżącą Spółkę - świadectwach badania i umowie sprzedaży. Laboratorium stwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości, że cukier pektynowy i arabinoza są synonimami, określającymi ten sam produkt, podobnie jak tym samym produktem jest glukoza i D-(+)- glukopiranoza. Natomiast glukoza i cukier pektynowy to dwie różne substancje chemiczne, różniące się skręcalnością właściwą i punktem topnienia. Wartość skręcalności właściwej (optycznej) , równa od +53,0° do +53,5° jest właściwa dla D-(+)- glukopiranozy. W tej sytuacji, skoro forma arabinozy (cukru pektynowego) D-(- ) arabinoza wykazuje skręcalność właściwą -103,0° - -105,0°, to towar, posiadający zgodnie z przedłożonymi przez skarżącą dokumentami skręcalność właściwą od +53,0° do +53,5°,- nie może być arabinozą ( cukrem pektynowym) , jak twierdzi skarżąca spółka, lecz jest D-(+)-glukopiranozą (glukozą). W piśmie z dnia 6 lipca 2010 r. Laboratorium wyjaśniło, iż w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. omyłkowo zamieniono wartości punktów topnienia obu substancji, jednak podano je jedynie przykładowo, bowiem dokumenty przedłożone przez skarżącą nie zawierały tego parametru. Prawidłowy punkt topnienia D-(+) glukozy to 150,4° C , zaś D-(-) arabinozy to 157° C, Laboratorium podało również, że glukoza jest praktycznie nierozpuszczalna w alkoholu, a arabinoza słabo rozpuszczalna. Wartość rozpuszczalności przedmiotowego towaru w spirytusie zbożowym , wynikająca z przedłożonych przez stronę certyfikatów zalicza go do substancji praktycznie nierozpuszczalnych w spirytusie, a więc jest on bliższy pod względem rozpuszczalności D-(+) -glukozie, niż D-(-)arabinozie. Zarzut skarżącej, iż wskazana w dokumentach wartość rozpuszczalności przedmiotowego towaru w alkoholu – 0,2 mg/g - stanowi o zakwalifikowaniu tej substancji do słabo rozpuszczalnych w alkoholu, czyli świadczy o nierzetelności stanowiska Laboratorium oraz o prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru przez skarżącą – jest chybiony. Laboratorium Celne bowiem w sposób jednoznaczny wyjaśniło, że rozpuszczalność produktu określona na poziomie 0,2 mg/g , w przeliczeniu na g/100g rozpuszczalnika wynosi 0,02 g/100 g - czyli że rozpuszczalność przedmiotowego produktu wynosi 0,02 g, co sytuuje go w substancjach praktycznie nierozpuszczalnych w alkoholu ( rozpuszczalność poniżej 0,1 g ). Stwierdzić należy, że skarżąca nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości i rzetelności w/w danych. W ocenie Sądu zarzut skargi o niezasadnym uznaniu za niewiarygodne dowodów przedstawionych przez stronę –m.in. informacji o charakterze produktu wskazanym przez producenta i organy certyfikacyjne w kraju pochodzenia, oświadczeń producentów- jest chybiony. Jak już wskazano, specyfika przedmiotowego towaru powoduje, że o tym, czym jest przedmiotowy towar nie może w żadnym wypadku decydować przekonanie kogokolwiek o jego właściwościach – producenta, sprzedawcy, kupującego, lecz jego faktyczne właściwości. Przekonanie kupujących, kontrahentów skarżącej, mające odzwierciedlenie w złożonych oświadczeniach, że nabyli towar pewnego rodzaju ( cukier pektynowy) - nawet gdyby było subiektywnie prawdziwe ( tzn. kupujący byliby przekonani, że kupują cukier pektynowy, a nabywali glukozę) - musi ustąpić obiektywnym danym dotyczącym właściwości przedmiotowego towaru, zawartym w dokumentach, przedłożonych przez samą skarżącą. Oświadczenia kupujących, że nabywany towar był wykorzystywany do produkcji wędlin koresponduje ponadto z informacją Instytutu Przemysłu Mięsnego, że do produkcji wędlin wykorzystywana jest glukoza, a arabinoza wchodzi jedynie w skład gum roślinnych, używanych do produkcji wędlin. Warto podkreślić , że organy zwróciły uwagę na to, iż w dokumentach dotyczących przedmiotowego towaru używana była nazwa chemiczna glukozy, co pozwala uznać za niewiarygodne m.in. oświadczenie producenta, zajmującego się profesjonalnie produkcją różnych cukrów, iż nazwy chemicznej glukozy (D-(+)- glucopiranoza) używa jako nazwy handlowej innej substancji- cukru pektynowego, posiadającego własną nazwę chemiczną D-(-)-arabinoza. Organy odniosły się w sposób szczegółowy do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Zasadnie, zdaniem Sądu, odmówiły ustalenia, że przedmiotowy towar jest cukrem pektynowym na podstawie danych o przebiegu postępowania reklamacyjnego wcześniej zakwestionowanej partii towaru , oświadczeń producentów polskich o charakterze produktu , twierdzenia, iż nazwa własna glukozy była używana jako nazwa handlowa cukru pektynowego, czy też twierdzeń skarżącej o nieopłacalności importu glukozy i jej sprzedaży jako cukru pektynowego. Swoje stanowisko organy wyczerpująco wyjaśniły i uzasadniły. Sąd nie podziela zarzutu skargi o naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Organom nie można zarzucić prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Zgromadziły one pełny materiał dowodowy , pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, dokonując oceny całego materiału dowodowego. Dokonanie oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącej nie stanowi naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że żaden przepis prawa nie nakazuje dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru na podstawie analizy próbek towaru. Możliwe jest dokonanie takiej kontroli jedynie na podstawie dokumentów ( art. 78 ust. 2 i 3 WKC) . Całkowicie chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – bowiem w postępowaniu w sprawach celnych nie stosuje się przepisów tej ustawy, lecz- jak już wyżej wskazano- z mocy art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne- przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy co prawda niewłaściwie wskazuje w uzasadnieniu decyzji, że kod Taric, właściwy dla glukozy to 1702 305100 ( kod ten w rozporządzeniu nr 1214/2007 nie istnieje- do takiego kodu kwalifikowano glukozę we wcześniejszych rozporządzeniach) zamiast 1702 305010 , jednak organ ten przywołał zarówno prawidłową podstawę prawną klasyfikacji przedmiotowego towaru, objętego zgłoszeniem celnym dokonanym w 2008 r. – tj. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 286 z 31.10.2007 r. ze zm.), z której prawidłowa klasyfikacja towaru , przyjęta przez organ pierwszej instancji , wynika, jak również wywody poczynione przez organ odwoławczy odnoszą się do kodu CN 1702 305010. Organ odwoławczy , rozpoznając odwołanie dokonał w istocie analizy zakwalifikowania towaru do kodu 1702 305010, jak też przyjął stawkę celną wskazaną dla tego kodu w przywołanym rozporządzeniu ( 26,8 EUR/100 kg). W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której m.in. orzeczono o klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru – glukozy - do kodu Taric 1702 305010, jest prawidłowa. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.