III SA/Gd 550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. spraw ze skarg A.M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] oraz z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 marca 2014 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia 6 lutego 2014 r. [...], którą organ wymierzył A. M. karę pieniężną w wysokości 4.740 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 marca 2014 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia 6 lutego 2014 r. [...], którą organ wymierzył A. M. karę pieniężną w wysokości 5.040 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Z uzasadnień do decyzji wynika, że w sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzjami z dnia 6 lutego 2014 r. (nr [...] i nr [...]) Burmistrz Miasta Ł., na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w zw. z ust. 3, art. 40d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260), uchwały Nr XXXII/284/2013 Rady Miejskiej [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. 2013.2121 z dnia 8.05.2013 r.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.", wymierzył A. M. (dalej: "strona", "skarżący") kary pieniężne: 1) w wysokości 4.740 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, tj. za zajęcia fragmentu pasa drogowego ul. [...] w Ł. (na słupie oświetleniowym, stanowiącym słup przystankowy) w celu usytuowania na nim jednostronnego urządzenia reklamowego: tablicy reklamowej "[...]" o pow. 0,16 m2 (wymiary 0,60 m x 0,26 m) w terminie od dnia 11.06.2013 r. do dnia 15.11.2013 r. tj. przez 158 dni. 2) w wysokości 5.040 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, tj. za zajęcia fragmentu pasa drogowego al. [...] w Ł. – I zatoka autobusowa od strony ronda (obwodnica), słup przystankowy za znakiem D -15 - w celu usytuowania na nim jednostronnego urządzenia reklamowego: tablicy reklamowej "[...]" o pow. 0,16 m2 (wymiary 0,60 m x 0,26 m) w terminie od dnia 12.06.2013 r. do dnia 26.11.2013 r., tj. 168 dni. Organ orzekł, że kary pieniężne należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) oraz wskazał, że w przypadku nieterminowego wniesienia kary pobrane zostaną odsetki ustawowe. Kara nieuiszczona w terminie podlega wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 3). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 11 czerwca 2013 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] - zatoka autobusowa (słup oświetleniowy, oznaczający również przystanek komunikacji regularnej) poprzez umieszczenie na nim urządzenia reklamowego o łącznej powierzchni 0,16 m2 bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, zaś w dniu 12 czerwca 2013 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego drogi publicznej na odcinku al. [...] w Ł., I zatoka autobusowa od strony ronda (obwodnica), słup przystankowy za znakiem D-15, poprzez umieszczenie na nich urządzeń reklamowych o łącznej powierzchni 0,16 m2 bez wymaganych zezwoleń zarządcy drogi. Podczas kolejnych kontroli w dniu 15 listopada 2013 r. (dot. zajęcia pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] - zatoka autobusowa) oraz w dniu 26 listopada 2013 r. (dot. zajęcie pasa drogowego al. [...] w Ł. – I zatoka autobusowa od strony ronda) stwierdzono, iż reklamy nadal są umieszczona ww. miejscach. Zgodnie z notatkami służbowymi odpowiednio z dnia 15 listopada 2013 r. oraz z dnia 26 listopada 2013 r. reklamy zostały zdjęte ze słupa w danym dniu i zdeponowane w siedzibie Urzędu Miejskiego. W toku postępowań uzyskano informację ze Starostwa Powiatowego w L., że strona - właściciel Parku w S. "[...]" nie ma linii autobusowej na terenie miasta Ł. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z ust. 4 pkt 3 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 r. Nr XXXII/284/2013 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł., opłata za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń reklamowych wynosi 3,00 [zł/1 m2 x dzień]. Kara za umieszczenie wskazanej tablicy reklamowej od dnia 11.06.2013 r. do dnia 15.11.2013 r. została wyliczona na kwotę 4.740 zł (3 zł/m2/dziennie x 1 m2 x 158 dni x 10). Zaś kara za umieszczenie wskazanej tablicy reklamowej od dnia 12.06.2013 r. do dnia 26.11.2013 r. została wyliczona na kwotę 5.040 zł (3 zł/m2/dziennie x 1 m2 x 168 dni x 10). Strona odwołała się od decyzji podnosząc, że tablice zostały wykonane i zawieszone na przystanku linii autobusowej E. K. i stanowią informację o prowadzonej przez niego linii autobusowej do "[...] Parku" w S. Tabliczki informacyjne nie mają charakteru reklamy i zostały wykonane na prośbę E. K.. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzjami z dnia 17 marca 2014 r. (nr [...] i nr [...] na postawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ustawy o drogach publicznych, utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do art. 40 ust. 2 tej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Przepis art. 40 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, która ustalana jest jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (ust. 4). Natomiast art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi wymierza się karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. W ocenie Kolegium przedmiotowe tablice stanowią reklamę. Stosownie bowiem do treści art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Napisy umieszczone na tablicach, tj. opis atrakcji w "[...] Park" wraz z wskazaniem "linia autobusowa do "[...] Park S." nie są znakami w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach ani znakami informującymi o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Ponadto wykonanie tablicy na prośbę właściciela linii autobusowej oraz zawieszenie jej we wskazanym miejscu, nie wpływa na fakt, że reklamuje ona park należący do strony i została zawieszona na słupie oświetleniowym (przystankowym) znajdującym się w pasie drogowym. Niewątpliwie reklamy te zajmują pas drogowy i mogły być w nim umieszczone jedynie za zezwoleniem zarządcy drogi, a nie - właściciela linii autobusowej. A. M. zaskarżył opisane wyżej decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się ich uchylenia. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: 1) art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy we wskazanych w decyzjach miejscu i terminie; 2) art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że tablica z napisem "[...] Park" stanowi reklamę, 3) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie jej z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prowadzenia postępowania dowodowego z naruszeniem zasady bezpośredniości w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących osoby będącej właścicielem tablicy, jej lokalizacji w pasie drogowym, okresu i obszaru zajęcia pasa drogowego; 4) art. 80 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem zasady bezpośredniości, na podstawie dowodów w postaci protokołów kontroli zajęcia pasa drogowego, pomimo że możliwe było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na te okoliczności; 5) art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy bez zapewnienia stronie możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 6) art. 67 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się przez organ administracji publicznej na protokołach kontroli zajęcia pasa drogowego pomimo wadliwego sporządzenie przedmiotowych dokumentów bez wskazanie organu, który dokonuje danej czynności oraz opatrzenia ich stosownymi pieczęciami; 7) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej; 8) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 9) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji, gdy odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy nie wykazały, jakie są granice pasa drogowego drogi publicznej ul. [...] oraz al. [...] w Ł., a ma to decydujące znaczenie dla stwierdzenia ewentualnego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Z orzecznictwa sądowego jednoznacznie wynika, że wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi być poprzedzone ustaleniami dotyczącymi przebiegu pasa drogowego, dokonywanymi z urzędu (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 roku, II GSK 316/10, LEX nr 1080103). To na organie ciąży obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Co więcej spoczywa na organie także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Organy prowadzące postępowanie, pomimo ciążącego na nich obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiał dowodowy, zupełnie pominęły konieczność stosownego udowodnienia faktu zajęcia pasa drogowego, okresu tego zajęcia, powierzchni zajęcia, a przede wszystkim - kto dokonał zajęcia. Tymczasem sporne tablice zostały zamontowane na zlecenie E. K., który prowadzi działalność gospodarczą z zakresu przewozu osób i jest właścicielem tablic. W tych okolicznościach skarżący nie powinien być adresatem rozstrzygnięć. Skarżący zakwestionował wartość dowodową dokumentacji fotograficznej oraz protokołu kontroli zajęcia pasa drogowego. Zarzucił, że osoba mająca istotne informacje dla rozstrzygnięcia sprawy nie została nawet przesłuchana w charakterze świadka, a jeżeli do przeprowadzenia takiego dowodu doszło to skarżący, wbrew wymogom art. 79 § 1 k.p.a., nie został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Protokoły nie zostały opatrzone jakąkolwiek pieczęcią urzędową, z której wynikałoby kim jest bądź w czyim imieniu działał dany urzędnik. Także na dokumentacji fotograficznej brak jest jakiejkolwiek informacji (pieczęci, podpisu) wskazującej na to, kto w istocie tę dokumentację sporządził oraz przeprowadził kontrolę. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika kto, kiedy i w jaki sposób dokonał obmiaru tablicy. W ocenie skarżącego opisane tablice nie mogą być traktowana jako reklama w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. W żaden sposób nie wpływają one na kształtowanie popytu, a stanowią jedynie informację o prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. Sąd na mocy art. 111 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg na opisane wyżej decyzje SKO w S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Skargi A. M. - jako niezasadne - nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie były decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 marca 2014 r. (nr [...] i nr [...]) utrzymujące w mocy decyzje Burmistrza Miasta Ł. z dnia 6 lutego 2014 r. (nr [...] i nr [...]), którymi organ wymierzył A. M. kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej – "ustawa") oraz uchwały Nr XXXII/284/2013 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2013 r., poz. 2121). Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 w/w ustawy). Zgodnie z treścią art. 40 ust. 12 pkt 1 w/w ustawy (wersja obowiązująca w dniu orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.) za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6 ). Przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest zatem ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 cyt. ustawy o drogach publicznych). Reklamę stanowi nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę (art. 4 pkt 23 cyt. ustawy - w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ odwoławczy w tej sprawie). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik, jak najszerszemu kręgowi odbiorców (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08, LEX nr 489101 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1425/12, LEX nr 1324062). Przedmiotowe tablice zawierające opis atrakcji w [...] Park wraz z wskazaniem "linia autobusowa do [...] Park S.", stanowią reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych albowiem stanowią one "umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi nośnik informacji o atrakcjach, kierunku i odległości do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 410/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA), zatem – odpowiadają w/w definicji reklamy w rozumieniu przepisów ustawy. Dla przypomnienia – jak wynika ze zdjęć znajdujących się w aktach – tablice zawierają logo parku i opis atrakcji w "[...] Parku", na które składają się : [...], oceanarium [...], park zwierząt [...] i muzeum [...] Na tablicach znajduje się adres mailowy [...] oraz wskazówki na położenie Parku – "S. [...] km od Ł.", z zaznaczeniem "linia autobusowa do [...] Park S.". W ocenie Sądu czynności kontrolne przeprowadzone przez organ I instancji w dniach 11.06.2013 r. oraz 15.11.2013 r. potwierdziły zajęcie fragmentu pasa drogowego ul. [...] w Ł. (na słupie oświetleniowym, stanowiącym słup przystankowy) w celu usytuowania na nim tablicy reklamowej "[...] Park" o pow. 0,16 m2 (wymiary 0,60 m x 0,26 m) w terminie od dnia 11.06.2013 r. do dnia 15.11.2013 r. tj. przez 158 dni, zaś czynności kontrolne przeprowadzone w dniach 12.06.2014 r. oraz 26.11.2014 r. potwierdziły zajęcie fragmentu pasa drogowego al. [...] w Ł. (I zatoka autobusowa od strony ronda (obwodnica), słup przystankowy za znakiem D -15) w celu usytuowania na nim takiego samego urządzenia reklamowego o tych samych wymiarach w terminie od dnia 12.06.2013 r. do dnia 26.11.2013 r., tj. 168 dni. Potwierdzają to znajdujące się w materiale dowodowym sprawy "Protokoły z kontroli i zajęcia pasa drogowego" z dnia 11.06.2013 r. i z dnia 15.11.2013 r. (dot. zajęcia pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] - zatoka autobusowa) oraz z dnia 12.06.2013 r. i z dnia 26.11.2013 r. (dot. zajęcie pasa drogowego al. [...] w Ł. – I zatoka autobusowa od strony ronda) sporządzone przez uprawnionych pracowników organu pierwszej instancji. Z protokołu z kontroli z zajęcia pasa drogowego z dnia 11.06.2013 r. wynika, że "w czasie czynności kontrolnych zajęcia pasa drogowego ul. [...] w Ł. w dniu 11.06.2013 r. stwierdzono usytuowanie na latarni oświetleniowej, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Ł., 1 x stronnej tablicy reklamowej "[...] Park" będącej własnością Parku [...] w S. - bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi", natomiast podczas kontroli z dnia 15.11.2013 r. stwierdzono, iż "w dalszym ciągu pozostaje usytuowana bez zezwolenia, 1x stronna tablica reklamowa "[...] Park" na słupie oświetleniowym, stanowiącym mienie Gminy Miejskiej Ł." (protokół z dnia 15.11.2013 r.). Natomiast z protokołu z kontroli z zajęcia pasa drogowego z dnia 12.06.2013 r. wynika, że "podczas wykonywania czynności kontrolnych zajęcia pasa drogowego Al. Św. stwierdzono, iż jest przymocowana do słupa przystanku autobusowego stanowiącego własność Gminy Miejskiej Ł., 1 x stronna tablica reklamowa "[...] Park" będąca własnością Parku [...] w S. – bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi", a podczas kontroli z dnia 26.11.2013 r. stwierdzono, iż "w dalszym ciągu pozostaje usytuowana na słupie przystanku autobusowego reklama stanowiąca własność Parku [...] w S." (protokół z dnia 26.11.2013 r.). W materiale dowodowym przy każdym protokole znajdują się ponadto fotografie przedstawiające powyższy stan na dzień kontroli. Zgodnie z protokołami z dnia 15.11.2013 r. i 26.11.2013 r. reklamy zostały zdjęte ze słupów w tych dniach i zdeponowane w siedzibie Urzędu Miejskiego w Ł.. W konsekwencji podzielić należy przekonanie organów, iż w trakcie postępowania udowodniono fakt zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przedmiotowych reklam w zobrazowanych w aktach sprawy miejscach i czasie, bez zgody zarządcy drogi. Przepisy ustawy o drogach publicznych nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek przeprowadzania dowodów w sposób przewidziany przez kodeks postępowania administracyjnego, w tym - określonych w art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza usytuowanie reklam w konkretnym miejscu. Fotografie zostały zrobione przez pracowników organu I instancji w trakcie rutynowych czynności polegających na monitorowaniu stanu dróg, do czego zarządcę dróg zobowiązują przepisy prawa. Zarzuty strony skarżącej dotyczące nieprawidłowości procesowych postępowania, w tym m.in. nieprzeprowadzenia oględzin z udziałem stron, braku przesłuchania świadków należy uznać za nieuzasadnione, bowiem skarżący nie wykazał, by miały one wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie stwierdziły, że reklamy zostały umieszczone przez A. M.e– właściciela Parku [...] w S. "[...] Park". Udokumentowane zdjęciami fotograficznymi tablice reklamowe zawierają przede wszystkim informacje o atrakcjach turystycznych "[...] Parku", logo parku, jego adres mailowy i odległość od Ł.. Zatem wbrew stanowisku skarżącego ich treść jednoznacznie wskazuje, że stanowią one reklamę "[...] Parku", a jedynie marginalnie informują o linii autobusowej E. K. Tym samym organy słusznie przyjęły, że nawet w przypadku sporządzenia i umieszczenia tablic reklamowych przez właściciela linii autobusowej pas drogowy zajęty był przez reklamę firmy skarżącego. Zatem w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że sporne reklamy zostały zamieszczone przez stronę skarżącą bez zgody zarządcy w pasie drogowym, co uzasadniało nałożenie odpowiednich kar pieniężnych. W uzasadnieniach do decyzji organy prawidłowo wykazały, w jaki sposób obliczyły ilość dni, według których obliczono karę - od pierwszego dnia, w którym udokumentowano umieszczenie reklam do dnia, w którym tablice reklamowe zostały zdjęte, tj. :ad. 1) 11.06.2013 r. - 15.11. 2013 r., tj. przez 158 dni - dot. zajęcia pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] - zatoka autobusowa oraz ad. 2) 12.06.2013 r. - 26.11.2013 r., tj. przez 168 dni - dot. zajęcie pasa drogowego al. [...] w Ł. – I zatoka autobusowa od strony ronda. Kary pieniężne obliczono respektując treść przywołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w Ł. Nr XXXII/284/2013 z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł.. W konsekwencji dokonanych rozważań należy uznać, że bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia, pozostają podnoszone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, przywołane w skardze. Zwłaszcza zarzuty dotyczące nieprawidłowości procesowych postępowania, w tym m.in. nieprzeprowadzenia oględzin z udziałem stron czy braku przesłuchania świadków należy uznać za nieuzasadnione, bowiem skarżący nie wykazał, by miały one wpływ na treść zapadłych decyzji. Należy bowiem zauważyć, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylnie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (nie mogą to być hipotetyczne twierdzenia strony). Skarżący istnienia takiego wpływu nie wykazał. W ocenie Sądu, również materiał dowodowy sprawy nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. W konsekwencji przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił skarg uznając je za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.