III SA/Gd 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr. ) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 15 listopada 2012 r., nr [...], [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 22 września 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz skarżącego G. Z. kwotę 1975 (tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 21 stycznia 2011 r. G. Z. zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towary: "wkręty hartowane do drewna z powłoką cynku" (poz. 1) oraz "podkładki z powłoką cynku ze stali nierdzewnej" (poz. 2), importowane z Malezji. W zgłoszeniu celnym wskazano odpowiednio kody Taric 7318 12 90 91 oraz 7318 22 00 91, a kwota długu celnego została określona z zastosowaniem stawki celnej 3,7%. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. Decyzją z dnia 22 września 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 3 lit. g, art. 78, art. 201 ust. 1 lit a, art. 214 ust. 1,art. 218 ust. 2, art. 220 ust. 1, art. 221 ust.1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) – dalej "WKC", art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE Nr L 194/6 z 26 lipca 2011 r.), art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 39, art. 41ust. 1 i art. 146a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 353 ze zm.): 1. zmienił ww. zgłoszenie celne w ten sposób, że w poz. 1 w polu 33 wpisał kod dodatkowy B999, w polu 47 wpisał podstawę opłaty (Typ A30) -80.941, stawkę 85%, kwotę 68.800 , zmienił podstawę opłaty (Typ B00) na 152.736, zmienił kwotę na 34.129; w formularzu 2/2 w polu 47 wpisał kwotę (Typ 30) 68.800 i zmienił kwotę (Typ B00) na 41.204; 2. określił kwotę cła antydumpingowego (A30) w wysokości 68.800 zł; 3. określił kwotę podatku VAT z tytułu importu towaru ujętego w zgłoszeniu celnym w wysokości 41.204 zł. W uzasadnieniu organ celny wskazał, że w dniu objęcia towaru procedurą celną obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. L 282/29 z 28.10.2010 r.) - dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010". Na mocy art. 2 tego rozporządzenia przedmiotowe zgłoszenie celne podlegało rejestracji. W dniu 27 lipca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji – dalej jako "rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011". Organ mając na względzie powołane przepisy uznał, że dla towarów klasyfikowanych do pozycji 7318 12 90 91 przywiezionych z Malezji należy pobrać cło antydumpingowe ostateczne w wysokości 85% od wartości towaru - firma, od której zakupiono przedmiotowy towar nie znajduje się w wykazie przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 723/2011). Ponadto organ, odnosząc się do propozycji zmiany klasyfikacji towaru z poz.1 wyjaśnił, że przeprowadzona w dniu zgłoszenia celnego rewizja celna towaru objętego tą pozycją nie wykazała nieprawidłowości co do klasyfikacji celnej. Towar zwolniono bez pobrania próbek, w związku z czym nie ma obecnie możliwości poddania towaru jakimkolwiek testom bądź próbom potwierdzającym zasadność zmiany klasyfikacji celnej towaru, o co wnioskowała strona w toku postępowania. Sama deklaracja producenta, że przedmiotowe wkręty zostały wykonane z drutu metodą toczenia nie może stanowić podstawy do zmiany klasyfikacji taryfowej do kodu Taric 7318 15 10 99. Podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu kwota ostatecznego cła antydumpingowego miała wpływ na wysokość należnego z tytułu importu towarów podatku VAT. Strona odwołała się od tej decyzji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 20 ust. 3 pkt g, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a, art. 214 ust. 1, art. 218 ust. 2, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1 WKC, art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 194 i nast. Ordynacji podatkowej. Zarzuciła również naruszenie przepisów Konstytucji RP i przepisów proceduralnych, nie uwzględniając wniosków dowodowych oraz dopuszczając działanie prawa wstecz. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 15 listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 i zgłoszenie podlegało rejestracji, natomiast na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 zastosowano do przedmiotowego towaru cło antydumpingowe w wysokości 85 % i ustalono prawidłową kwotę należności wynikających z długu celnego. Konsekwencją tego była też zmiana wysokości podatku VAT z tytułu importu towarów. Organ wskazał, że chociaż zastosowanie w sprawie cła antydumpingowego stanowi przejaw działania prawa wstecz, jest to jednak dozwolone w świetle prawa wspólnotowego, jak również jest dopuszczalne przez przepisy Konstytucji RP. Ryzyko związane z ewentualną zmianą przepisów prawa celnego w okresie pomiędzy nabyciem towaru poza terytorium wspólnotowym i jego dopuszczeniem do obrotu na rynku wspólnotowym obciąża importera. W elektronicznej taryfie celnej przy kodzie TARIC 7318 12 90 91 znajduje się informacja, że klasyfikowane do tego kodu wkręty do drewna przywożone z Malezji objęte były rejestracją antydumpingu od 29 października 2010 r. do 26 lipca 2011 r. , czyli w dacie dokonania zgłoszenia celnego. Przedłożona przez stronę umowa – zamówienie, zawarta przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. nie ma żadnego wpływu na zmianę stanowiska w kwestii określenia kwoty cła antydumpingowego. G. Z. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy- - art. 5 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez zastosowanie przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z naruszeniem zasady lex retro non agit oraz pozostałych zasad konstytucyjnych, - art. 67 WKC przez zastosowanie przepisów nie obowiązujących w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego; - art. 122, art. 187 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z umowy obejmującej zamówienie zawarte przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, który to dowód wyłącza zastosowanie instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, a także niewyjaśnienie okoliczności zmiany klasyfikacji towaru z kodu 7318 12 90 91 na kod 7318 15 10 99; - art. 123 ust. 1 w związku z art. 178 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak udostępnienia skarżącemu akt sprawy w drodze pomocy prawnej, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego- - art. 78, art. 201 ust. 1 lit a, art. 214 ust. 1, art. 218 ust. 2, 220 ust. 1, 221 ust. 1 WKC poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący w sposób właściwy dokonał zgłoszenia celnego importowanego towaru; - art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 poprzez błędne przyjęcie, że przepisy tego rozporządzenia winny być stosowane do zgłoszeń celnych dokonanych po wejściu w życie w/w rozporządzenia; - art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012 poprzez jego niezastosowanie- organ winien zastosować stawkę cła w nim określoną w wysokości 74,1%. Skarżący podniósł, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. nie zawiera przepisów przejściowych, a zatem nie powinno być zastosowane w odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia celnego - brak jest podstaw do jego stosowania z mocą wsteczną. Wskazuje na to też brzmienie art. 67 WKC, który stanowi, iż jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Zatem doszło do rażącego naruszenia art. 88 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP. Następnie wskazał, że dokonał zamówienia towaru objętego zgłoszeniem celnym przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, co potwierdza "umowa - zamówienie [...]" z dnia 26 sierpnia 2010 r., zawarta przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych. Konsekwencją dokonania zamówienia było rozpoczęcie procedury dostawy towaru drogą morską. Wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 nastąpiło już w trakcie transportu morskiego i skarżący nie miał żadnej możliwości reakcji na wprowadzone rozporządzenia. Należy przyjąć, że dowód z dokumentu umowy zamówienia wyłączyłby zastosowanie instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Ponadto organy nie wyjaśniły postulowanej przez skarżącego zmiany klasyfikacji towaru kodu Taric 7318 12 90 91 na kod Taric 7318 15 10 99. Organy winny dążyć do tego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, czy też przeprowadzenie odpowiednich testów, które mogłyby określić, czy dokumenty załączone do pisma z dnia 9 września 2011 r. uzasadniają zmianę kodu. Zdaniem skarżącego błędne podanie kodu w zgłoszeniu celnym było następstwem złego tłumaczenia faktury. Analiza uzyskanych od producenta dokumentów wskazuje, że poprawnym opisem dla towaru z faktury z dnia 3 listopada 2010 r. dla pozycji "chip board screws" jest – "wkręty toczone z drutu o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6mm". Skarżący zauważył również, że w dniu 4 października 2012 r. zostało wydane rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, którego ustalenia weszły w życie w dniu 11 października 2012 r. W efekcie stawka cła antydumpingowego uległa zmniejszeniu z 85% do 74,1%, co powinno znajdować odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, jednak nie wszystkie jej zarzuty można podzielić. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie są decyzje dotyczące określenia cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług. Tym samym zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako o.p.), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Okoliczności faktyczne sprawy obejmowały przede wszystkim przyjęcie zgłoszenia celnego w dniu 21 stycznia 2011r. , dotyczącego w poz. 1 określonej ilości wkrętów hartowanych do drewna z powłoką cynku, z Malezji. Dla przedmiotowego towaru określono kod 73181290 91. Należy w tym miejscu przywołać przepisy art. 201 ust. 1a rozporządzenia Rady (EWG) numer 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10.1992 r. ze zm.) zwanego dalej WKC, według którego dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Art. 201 ust. 2 stanowi zaś, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Co do zasady datą decydującą o tym, jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego w typowej sytuacji, gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia celnego (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. W. Morawskiego. Warszawa 2007 str. 841). Specyficzny i wyjątkowy charakter ma natomiast postępowanie w sprawie dotyczącej cła antydumpingowego, gdy zgłoszenie celne zostało (tak jak w sprawie niniejszej) dokonane przed datą wejścia w życie rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe. W istotnej dla sprawy dacie 21 stycznia 2011 r. kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE. L 2009.343.51 ze zmianami). Punkt 22 Preambuły rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Art. 14 ust. 5 rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy. Z przepisów rozporządzenia nr 1225/2009 wynika zatem jednoznacznie, że rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego należał ( zgodnie z klasyfikacją towaru wskazaną w zgłoszeniu celnym i przyjętą przez organy celne) do produktów, co do których rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji, przewidywało obowiązek rejestracji ( Dz.U.UE.L.2010.282.29), zwane dalej "rozporządzeniem Komisji nr 966/2010". Punkt 18 powyższego rozporządzenia stanowił bowiem, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 29 października 2010 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez skarżącego. Towary objęte tym zgłoszeniem podlegały zatem rejestracji. Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 2011.194.6) nakazało w art. 1 ust. 3 pobieranie cła rozszerzonego od przywozu elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, zarejestrowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 966/2010 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Rozporządzenie nr 723/2011 stanowi w art. 4, że wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE i skoro opublikowane zostało w Dzienniku Urzędowym z dnia 26 lipca 2011 r., to weszło w życie z dniem 27 lipca 2011 r. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 723/2011 ustalając wysokość cła antydumpingowego organy celne odwołać się musiały do przepisów rozporządzenia nr 91/2009 określających wysokość stawek ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw". Wysokość stawki celnej zgodnie z przepisami tego rozporządzenia wynosiła zatem 85%. Dnia 28 lipca 2011r. organ rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu przyjął szereg zaleceń i ustaleń dotyczących przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, z których wynika, że naruszają one Porozumienie Antydumpingowe (ADA). Porozumienie to stanowi obecnie integralny element wspólnotowego porządku prawnego (zob. U. Stępkowska w: "Prawo Światowej Organizacji Handlu a Unia Europejska", red. Artur Nowak – Far, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2008, str. 70.). W konsekwencji Komisja Europejska wszczęła przegląd stosowanych środków antydumpingowych i w jego wyniku wydane zostało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.UE.L.2012.275.1). Rozporządzenie to weszło w życie 11 października 2012 r. Na mocy art. 1 ww. rozporządzenia stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez "wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa" została obniżona do wysokości 74,1%. Z powyższego wynika, że w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy tj. 15 listopada 2012 r., obowiązywała już nowa, obniżona stawka cła antydumpingowego. Z pkt 9 Preambuły rozporządzenia wynika, że jego celem jest doprowadzenie do zgodności między rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 a zaleceniami i orzeczeniami Organu Rozstrzygania Sporów. Zwrócić także należy uwagę na to, że skoro celem stosowania ceł antydumpingowych jest ochrona rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich, to cło to winno zostać określone w wysokości jedynie eliminującej szkodę dla przemysłu Wspólnoty (zob. op.cit. str. 53). Skoro więc Rada uznała, że cło antydumpingowe winno wynosić 74,1% zamiast 85%, zmieniając rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009, to należy przyjąć, że taka właśnie wartość cła antydumpingowego (74,1%) stanowiła gwarancję zabezpieczenia rynku wspólnotowego przy imporcie wskazanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 91/2009 towarów. Organy administracji, ustalając wysokość cła antydumpingowego w niniejszej sprawie nie mogą odwołać się do treści art. 201 ust. 2 WKC tj. daty zgłoszenia celnego. W dacie dokonywania zgłoszenia celnego rozporządzenie nr 723/2011 jeszcze nie obowiązywało. Towar sprowadzony przez stronę skarżącą był objęty jedynie rejestracją na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. Art. 2 zd. 2 rozporządzenia nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. stanowi, że, po jego wejściu w życie, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Przyjęte na podstawie tego rozporządzenia zmiany dotychczas stosowanych środków antydumpingowych stają się zatem skuteczne od daty ich wejścia w życie. W doktrynie wskazuje się, że nie stanowią one wprawdzie podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą (chyba że ustalono inaczej), jednak nie wyklucza to wniesienia skargi o odszkodowanie na podstawie art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – wersja skonsolidowana ( zob. op. cit. str. 66 ). Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 w sprawie środków, które wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (Dz. Urz. UE. L Nr 201 str. 10) stanowi w art. 3, że wszelkie środki przyjęte na podstawie tego rozporządzenia stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą, chyba że ustalono inaczej. Przepis ten odnosić się może jedynie do sytuacji, gdy postępowanie zmierzające do określenia cła antydumpingowego zostało zakończone ostateczną decyzją w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO w jego sprawozdaniu. Przepis ten w żadnej mierze nie uzasadnia odstąpienia przez organ odwoławczy od zasady bezpośredniego stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania – w sytuacji gdy z samej istoty sprawy (związanej z retroaktywnym skutkiem przepisów nakładających cło antydumpingowe na towary objęte wcześniejszą rejestracją) wynika brak możliwości stosowania przepisów obowiązujących w dacie dokonania zgłoszeń celnych. Zastosowanie przez organ odwoławczy stawki celnej wynikającej z pierwotnej wersji rozporządzenia nr 91/2009 stanowiło akt stosowania prawa, które nie obowiązywało w żadnej z istotnych dla ustalenia stanu prawnego dat - ani w dacie dokonania zgłoszenia celnego, ani w dacie orzekania przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy - działając w ramach dwuinstancyjnego postępowania, w którym w instancji odwoławczej ma miejsce ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej - miał natomiast obowiązek orzekania na gruncie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania przez ten organ decyzji. Należy nadto podkreślić, że zasada zgodnej interpretacji prawa wspólnotowego z Porozumieniem Antydumpingowym stoi na przeszkodzie stosowaniu aktów wtórnego prawa wspólnotowego, w takim zakresie w jakim naruszają one normy zawarte w tym Porozumieniu. Niezgodność rozporządzenia nr 91/2009 w istotnym dla sprawy zakresie z Porozumieniem Antydumpingowym została uznana przez Komisję Europejską, co doprowadziło do wydania rozporządzenia zmieniającego nr 924/2012. Również i z tego powodu nie można zaakceptować powołania się przez organ odwoławczy na stan prawny uznany przez właściwy organ wspólnoty za wadliwy w odniesieniu do zobowiązań Wspólnoty wynikających z umowy międzynarodowej, której jest ona stroną. Nie stosując zatem przy ustalaniu wysokości cła antydumpingowego przepisów rozporządzenia nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. organ drugiej instancji naruszył przepisy prawa materialnego w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ ten powinien natomiast, działając w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p., uchylić decyzję organu I instancji i orzec merytorycznie, ustalając na nowo wysokość cła antydumpingowego z uwzględnieniem przepisów określających wysokość tego cła obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy w drugiej instancji. Skoro tak nie uczynił, lecz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to uznać należało, że naruszył art. 233§1 pkt 1 o.p., stosując go pomimo braku po temu podstaw prawnych. Złożoność i poziom skomplikowania stanu prawnego, na tle którego powstała niniejsza sprawa przemawia, zdaniem sądu, za oceną, że naruszenia prawa, do którego doszło w niniejszej sprawie nie można ocenić jako rażącego – uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skarżący już na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji wskazywał na omyłkową, błędną klasyfikację taryfową przedmiotowego towaru. Jest to o tyle istotne, że choć kod towaru ujętego w poz. 1 przedmiotowego zgłoszenia celnego – 7318 12 90 objęty jest art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 723/2011, to wskazywany przez skarżącego jako właściwy kod 7318 1510 przywołanym rozporządzeniem objęty nie jest. W przypadku ustalenia, że kod przedmiotowego towaru jest inny i nie jest objęty wymienionym rozporządzeniem, przepisy dotyczące ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, nie miałyby w ogóle zastosowania. Skarżący przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji podniósł kwestię wadliwej – w jego ocenie- klasyfikacji celnej towaru i zaoferował na tę okoliczność dowody znajdujące się w aktach sprawy. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził , że deklaracja producenta, że przedmiotowe wkręty zostały wykonane z drutu metodą toczenia, nie może stanowić podstawy do zmiany klasyfikacji taryfowej towaru na pozycję 7318 15 10 99. Wskazanie przez organ pierwszej instancji, że przedłożony przez skarżącego dokument pochodzący od producenta dotyczy "przedmiotowych wkrętów" powoduje jednak, że stanowiska organu o braku podstaw do zmiany klasyfikacji taryfowej towaru nie można uznać za prawidłowe. Jest ono co najmniej przedwczesne. Pozycja 7318 15 10 obejmuje bowiem wkręty toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju , o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że przedłożony przez skarżącego dokument dotyczy wkrętów wykonanych z drutu metodą toczenia. Mimo to organ pierwszej instancji nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru , nie dokonał wnikliwej i pełnej oceny materiału dowodowego ani też nie dokonał analizy przepisów normujących kwestię takiej klasyfikacji. Z kolei organ odwoławczy do kwestii prawidłowości klasyfikacji celnej towaru nie odniósł się w ogóle. Nieistotne jest przy tym, że skarżący nie podnosił zarzutu dotyczącego klasyfikacji towaru w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W tej sytuacji decyzje organów obu instancji zostały wydane w tym zakresie z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nie uwzględnienia przedłożonego przez skarżącego dokumentu zamówienia towaru i braku podstaw do nałożenia cła antydumpingowego z powodu zamówienia towaru przed wejściem w życie rozporządzeń nr 723/2011 i rozporządzeń nr 966/2010 stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że dokument – zamówienie nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dla możliwości nałożenia cła antydumpingowego istotna jest bowiem nie data dokonania zamówienia, czy nawet zakupu towaru, lecz data dokonania zgłoszenia celnego. Niezasadny jest też zarzut o pozbawieniu skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieudostępnienie mu akt w Urzędzie Celnym w N. S.. Zgodnie z art. 178 § 2 Ordynacji podatkowej strona ma prawo do wglądu w akta sprawy , a czynności takie dokonywane są w lokalu organu podatkowego. W postępowaniu odwoławczym , o czym skarżący został poinformowany, nie zostały przeprowadzone żadne nowe dowody , a akta składały się z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego i z korespondencji prowadzonej ze skarżącym, które to dokumenty były skarżącemu znane. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ w pierwszej kolejności ocenić powinien, do jakiego kodu taryfy celnej należy zaklasyfikować przedmiotowy towar, a w przypadku ustalenia, że klasyfikacja taryfowa towaru ujęta w zgłoszeniu celnym jest prawidłowa, powinien mieć na uwadze dokonaną powyżej ocenę prawną w zakresie cła antydumpingowego. .