III SA/Gd 576/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 17 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 czerwca 2015 r. [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, powołując przepisy art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U z 2011 r. Nr 212, poz.1263) i art. 138 § 1 pkt. 1 KPA po rozpatrzeniu odwołania T. P. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 kwietnia 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia u T. P. choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej – poz. 19. 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. 2013, poz. 1367). Z uzasadnień do decyzji wynika, że organy obu instancji ustaliły następujący stan faktyczny: w dniu 12 sierpnia 2014 r. T. P., zamieszkały w G., przedłożył w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w G. zawiadomienie podejrzenia choroby zawodowej - przewlekłego uszkodzenia łąkotki. Zawiadomienie zostało osobiście sporządzone przez T. P.. Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w sprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. Organy ustaliły, że latach 2007-2010 r. T. P. pracował na stanowisku montera urządzeń energetycznych w Spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Pracę na rzecz spółki świadczył w oddziale spółki w G. Powiatowy Inspektor Powiatowy w G. ustalił, że oddział spółki w G. zakończył działalność w 2011, a akta osobowe dotyczące pracowników są przechowywane w siedzibie zakładu A. Sp. z o.o. P.. Mając to na uwadze, Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. wystąpił do Powiatowego Inspektora Powiatowego w S. o przekazanie informacji dotyczących sposobu wykonywania pracy przez byłego pracownika spółki A. Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. przesłał do organu w G. kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u T. P., sporządzoną w dniu 2 stycznia 2015 r. W oparciu o wskazany dokument Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w dniu 7 stycznia 2015 r. skierował T. Parnowskiego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. na badania w związku z podejrzeniem dwóch odrębnie klasyfikowanych chorób zawodowych – przewlekłego zapalanie kaletki maziowej oraz przewlekłego uszkodzenie łąkotki. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. odesłał Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w S. ww. skierowania na badania jako nieuzasadnione. Wyjaśniając swoje stanowisko w sprawie, Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. wskazał, że w 2011 r. w Ośrodku w G. było już prowadzone postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu ruchu (pkt 19 wykazu chorób zawodowych) u T. P., które skończyło się wydaniem orzeczenia nr [...] z dnia 20 czerwca 2011 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej tego narządu. Na skutek odwołania od tego orzeczenia T. P. został ponownie poddany badaniom w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., który w orzeczeniu nr [...] z dnia 9 września 2011 r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu ruchu mieszczącej się w pkt 19 wykazu chorób zawodowych. Na tej podstawie w dniu 26 stycznia 2012 r. Państwowy Inspektor Sanitarny w G. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u T. P. choroby zawodowej pod postacią - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Dyrektor WOMP w G. podkreślił, że z uwagi na fakt, iż w tożsamej (analogicznej) sprawie wydano już rozstrzygnięcie, ustalając, że występujące u pacjenta schorzenia narządu ruchu nie zostały spowodowane narażeniem zawodowym w środowisku pracy, ponowne jej rozpatrywanie jest bezzasadne. Kolejne badania nie zostały zatem przeprowadzone. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2015 r. nr [...] Państwowy Inspektor Sanitarny w G. na podstawie art. 105 Kpa umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia u T. P. choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej – poz. 19. 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. 2013, poz. 1367 ze zm.). Zdaniem organu z uwagi na to, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. uznał powtarzanie badań w celu rozpoznania choroby zawodowej za bezzasadne, prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest bezprzedmiotowe. W odwołaniu od decyzji T. P. opisał historię swojej choroby, wskazując, że doprowadziła ona do wymiany obu stawów kolanowych skarżącego, który przeszedł dwie operacje: jedną w 2010 r., a następną w 2012 r. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 czerwca 2015 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podkreślił, że T. P. w poprzednim postępowaniu nie wniósł odwołania od decyzji z dnia 26 stycznia 2012 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Z uwagi na ostateczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, postępowanie wszczęte w tym samym przedmiocie w dniu 12 sierpnia 2014 r. trzeba było umorzyć. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że w zakończonym w 2012 r. postępowaniu wydane zostały dwa specjalistyczne orzeczenia lekarskie, w których lekarze zgodnie stwierdzili, że rozpoznane u T. P. schorzenie tj. reumatoidalne zapalenie stawów, nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych, co powoduje, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. T. P. nie zgodził się z decyzją o umorzeniu postępowania i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie skarżącego, w toku poprzedniego i obecnego postępowania nie wzięto pod uwagę, że skarżący był już po pierwszej operacji kolana, a obecnie jest po drugiej. W wyniku operacji ma w obu kolanach wszczepione implanty. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) Sąd, rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż przy wydaniu zaskarżonych decyzji nie doszło do naruszenia prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., który umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u T. P. Umorzone postępowanie zostało wszczęte przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., w związku z otrzymanym w dniu 12 sierpnia 2014 r. zgłoszeniem podejrzenia u T. P. choroby zawodowej w postaci "pozycja 19 wykazu" (dowód: akta administracyjne k-1). Istota sporu dotyczy dopuszczalności umorzenia postępowania wszczętego na postawie kolejnego zawiadomienia o podejrzeniu choroby zawodowej dotyczącego tej samej osoby. W ocenie organów administracji postępowanie było bezprzedmiotowe, ponieważ ostateczną decyzją z dnia 26 stycznia 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. wydał decyzję o braku postaw do stwierdzenia u T. P. choroby zawodowej pod postacią przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Od decyzji organu I instancji w opisywanym postępowaniu skarżący nie odwoływał się, zatem można przyjąć, że po dwukrotnym diagnozowaniu schorzenia – w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G. i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., w wyniku których zgodnie orzeczono, że występujące u pacjenta schorzenia narządu ruchu nie są spowodowane narażeniem zawodowym, skarżący zgodził się z prawidłowością decyzji. Strona skarżąca wskazuje z kolei, że powyższe decyzje zostały wydane w postępowaniu, w którym nie wzięto pod uwagę, że skarżący przeszedł operacje wszczepienia w obu kolanach implantów, co miało miejsce w latach 2010 i 2012, a faktu tego nie wzięto pod uwagę również w postępowaniu ocenianym obecnie. Tym samym postępowanie wszczęte w 2014 r. nie było bezprzedmiotowe w zakresie, w jakim dotyczyło podejrzenia stwierdzenia innej choroby zawodowej – w tym przypadku - przewlekłe uszkodzenie łąkotki, spowodowane sposobem wykonywania pracy – w pozycji klęczącej i kucznej. Zgodnie z art. 105 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sąd zauważa, że w sytuacji, gdy dana sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną, jej ponowne merytoryczne rozpoznanie jest nie tylko bezprzedmiotowe ale i niedopuszczalne z punktu widzenia art. 16 Kpa. Wskazany przepis ustanawia zasadę, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że jeżeli została wydana ostateczna decyzja administracyjna, orzekająca co do istoty sprawy, to ponowne prowadzenie postępowania w tym przedmiocie jest możliwe tylko w wyjątkowych sytuacjach, w tzw. nadzwyczajnych trybach postępowania (np. wznowienia postępowania - art. 145 KPA., stwierdzenia nieważności - art. 156 KPA lub zmiany decyzji ostatecznej - art. 154 art. 155 i 161 KPA). Z tego punktu widzenia dla ustalenia czy postępowanie jest bezprzedmiotowe, czy też nie, konieczne jest każdorazowe poczynienie przez organ ustaleń, co do tożsamości spraw (postępowań) zainicjowanych kolejnymi zawiadomieniami o podejrzeniu choroby zawodowej u tej samej osoby. Działania takie zostały podjęte w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji, jak zasadnie podnoszą organy, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Kpa, ponieważ organy w istocie wyjaśniły, że wcześniejsze diagnozy i orzeczenia lekarskie, w obu instancjach orzeczniczych, zgodnie stwierdzały, że rozpoznane u T. P. schorzenie – reumatoidalne zapalenie stawów – nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych, co wyklucza również stwierdzenie, że schorzenie skutkujące wszczepieniem implantów kolan jest schorzeniem pod postacią: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, jak określa to poz. 19 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U .z 2013 r., poz.1367). Należy wziąć pod uwagę, że w piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. wyjaśnił, że "w orzeczeniach lekarskich: nr [...] z dnia 20.06.2011 r. i nr [...] z dnia 9 września 2011 r. zgodnie stwierdzono o braku podstaw do rozpoznania jakiejkolwiek choroby zawodowej narządu ruchu, mieszczącej się w pkt. 19 wykazu u T. P." i ponowne rozpatrywanie tej sprawy jest bezzasadne", co słusznie wzięły pod uwagę organy Inspekcji Sanitarnej, prowadzące postępowanie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 235. 2 Kodeksu Pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie zaś choroby zawodowej u pracownika lub u byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. W zawartym w rozporządzeniu wykazie chorób, co do każdej jednostki chorobowej określono czas, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U z 2013 r., poz.1367) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności - danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz w ocenie narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Podkreślić wypada, że organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma bowiem walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 kpa. Dodać również należy, że jak wynika z ust. 2 § 8 ww. Rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Powyższe prowadzi jednak do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej u T. P. została wydana na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w piśmie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z dnia 22 stycznia 2015 r. i analizie treści przywołanych w nim orzeczeń lekarskich (patrz k-11 akt adm.) , po uwzględnieniu informacji zawartych w karcie narażenia zawodowego oraz po analizie dodatkowego wyjaśnienia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. udzielonego w/w pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. Analiza powyższych dowodów – stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. – została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zatem podziela prawidłowość ustalenie stanu faktycznego w oparciu o jednoznaczne orzeczenia jednostek medycznych. Uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy Sąd nie miał też podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonych decyzji, jak bowiem zostało podkreślone w ich uzasadnieniach, organy są związane orzeczeniami jednostek medycznych i wobec braku przeciwdowodów, mogących podważyć te orzeczenia, nie miały podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich wydanych w postępowaniu prowadzonym przed tymi samymi organami, dotyczącymi tego samego schorzenia u tej samej osoby, co uwzględniono zbierając i oceniając materiał dowodowy w analizowanym w niniejszej sprawie postępowaniu. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.