III SA/Gd 577/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 września 2010 r. nr 2299 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie może być wykonany 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego J. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji obniżył młodszemu aspirantowi J. K. na okres od dnia 1 września 2010 r. o 20%, do kwoty 374 zł miesięcznie, dodatek służbowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 6 f oraz art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym orzeczeniem z dnia 4 czerwca 2010 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji wymieniony funkcjonariusz został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej podczas wykonywania czynności służbowych i wymierzono mu karę nagany. Obniżenie dodatku o 20% jest minimalną wysokością ustanowioną przez przepisy, a kwota obniżenia jest adekwatna do okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej oraz wymierzonej kary dyscyplinarnej. Po rozpatrzeniu odwołania J. K. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 20 września 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na fakt istnienia prawomocnego orzeczenia z dnia 4 czerwca 2010 r. Komendanta Powiatowego Policji o wymierzeniu J. K. kary dyscyplinarnej nagany. Ukaranie odwołującego się karą dyscyplinarną jest – z uwagi na brzmienie przepisów prawa – obligatoryjną przesłanką obniżenia dodatku służbowego. Obniżenie nastąpiło w granicach przewidzianych przepisami prawa . Przepisy nie przewidują przy tym , za wyjątkiem terminu początkowego, na jaki okres dodatek zostaje obniżony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący J. K. domagał się uchylenia powyższego rozkazu personalnego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego - § 9 ust. 5 oraz § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia (...) przez uznanie, że obniżenie dodatku służbowego w sytuacji wymierzenia kary nagany nie jest decyzją uznaniową, a ma charakter obligatoryjny, naruszenie przepisów postępowania - art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego oraz sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, nie odnoszącego się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podał, że omyłka pisarska w orzeczeniu organu pierwszej instancji, polegająca na użyciu pojęcia "na okres", zamiast prawidłowego " od dnia" , nie ma wpływu na obowiązek obniżenia dodatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej wskazanych. Orzeczenia organów obu instancji opierały się na przepisach § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat , od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ( Dz. U. Nr 152, poz.1732 ze zm.). Wynika z tych przepisów, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu w granicach 20- 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Nie ulega żadnej wątpliwości, że wymierzenie kary dyscyplinarnej , pociągające za sobą obniżenie dodatku służbowego, musi nastąpić prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania , jeżeli go nie wniesiono lub w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy ( art. 135o ust. 1 ustawy o Policji ) . Tak też wyżej przywołane przepisy interpretowały organy obu instancji, wskazując w uzasadnieniach obu rozkazów personalnych, że skarżący został ukarany karą dyscyplinarną prawomocnym orzeczeniem z dnia 4 czerwca 2010 r. Komendanta Powiatowego Policji. Jak wynika jednak z akt sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 lipca 2010 r. nr [...] sygn. akt III SA/Gd 504/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z których to akt Sąd w sprawie niniejszej dopuścił dowód, przywołane orzeczenie dyscyplinarne nie jest prawomocne. W przywołanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. uchylił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego oraz orzeczenia tegoż organu z dnia 29 czerwca 2010 r. nr [...] z dnia 13 lipca 2010 r. nr [...]. Z uzasadnienia wyroku wynika – co istotne jest do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - że Komendant Wojewódzki Policji potraktował złożone w dniu 11 czerwca 2010 r. przez skarżącego odwołanie ( które zawierało pewne nieścisłości) od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 4 czerwca 2010 r. jako odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego dotyczącego innego funkcjonariusza. Pełną treść odwołania złożonego przez skarżącego wyjaśniającego stan faktyczny organ ponadto potraktował jako nowe odwołanie złożone po terminie i odmówił tak przyjęcia odwołania, jak i przywrócenia terminu do jego wniesienia. Skutkowało to przyjęciem następnie przez organy, że orzeczenie dyscyplinarne wobec skarżącego stało się prawomocne, mimo nie rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy odwołania skarżącego wniesionego od orzeczenia dyscyplinarnego. W tej sytuacji wydanie rozkazów personalnych obniżających skarżącemu dodatku służbowego nastąpiło z naruszeniem § 9 ust. 5 w zw. § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Mając to na uwadze niecelowe było odnoszenie się do zarzutów skargi, bowiem podlegała ona uwzględnieniu z wyżej wskazanych przyczyn. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit.a ) p.p.s.a. uwzględnił skargę. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżony rozkaz personalny nie może być wykonany. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.