III SA/Gd 583/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 3 września 2025 r. nr OPES.906.145.2024.MR.3 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia 3 września 2025 r. nr OPES.906.145.2024.MR.3 Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.:Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie z dnia 17 lipca 2025 r., którym oddalono w całości zarzuty wniesione przez A. K. w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 14 września 2018 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Tczewie wpłynęła informacja z N. Sp. z o.o. ul. [...] T., o uchylaniu się rodziców małoletniej N. K. ur. [...] r. od wykonania obowiązku szczepień dziecka. W związku z powyższym, pismem z dnia 2 października 2018 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie wezwał matkę małoletniej do stawienia się w terminie 21 dni od dnia otrzymania wezwania wraz z dzieckiem w poradni lekarza w N. Sp. z o.o. w T., w celu uzupełnienia obowiązkowych szczepień ochronnych albo przedstawienia aktualnego zaświadczenia potwierdzającego istnienie u dziecka przeciwskazań do wykonania szczepienia/szczepień, albo poinformowania o wykonaniu szczepień. W związku ze stwierdzeniem dalszego uchylania się strony od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie pismem z dnia 12 kwietnia 2024 r. wezwał matkę małoletniej do stawienia się w terminie 21 dni od dnia otrzymania wezwania wraz z dzieckiem w poradni lekarza w N. Sp. z o.o. w T., w celu uzupełnienia obowiązkowych szczepień ochronnych albo przedstawienia aktualnego zaświadczenia potwierdzającego istnienie u dziecka przeciwskazań do wykonania szczepienia/szczepień, albo poinformowania o wykonaniu szczepień. W dniu 20 czerwca 2024 r., po uzyskaniu kolejnej informacji o dalszym uchylaniu się A. K. od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka (notatka służbowa z dnia 19 czerwca 2024 r.) PPIS w Tczewie wysłał do strony upomnienie wzywające do rozpoczęcia, w terminie 7 dni, realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka. Upomnienie zawierało pouczenie o skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w sytuacji dalszego niezaszczepienia dziecka. Następnie w dniu 9 lipca 2024 r., po uzyskaniu kolejnej informacji o dalszym uchylaniu się A. K. od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka (notatka służbowa z dnia 8 lipca 2024 r.), organ inspekcji sanitarnej wystąpił z wnioskiem do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Do wniosku załączono prawidłowo wypełniony tytuł wykonawczy Nr [...]. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2024 r. sygn. SO-IX.756.401.2024.ŁL Wojewoda Pomorski nałożył na A. K. grzywnę w celu przymuszenia w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania dziecka N. K. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W dniu 13 sierpnia 2024 r. zobowiązana wniosła, za pośrednictwem Wojewody Pomorskiego, zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewoda Pomorski pismami z dnia 26 sierpnia 2024 r. sygn. [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne i przekazał zgłoszone przez stronę zarzuty do PPIS w Tczewie jako wierzyciela obowiązku. Postanowieniem z dnia 1 października 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie oddalił zarzuty zobowiązanej w całości. Na powyższe postanowienie A. K. wniosła zażalenie do Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Po rozpatrzeniu zażalenia, Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 26 listopada 2024 r. nr OPES.906.145.2024.MR.2 utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie z dnia 17 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 59/25 stwierdził nieważność postanowień organów obu instancji, z uwagi na brak podpisu strony wnoszącej zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Po zwrocie akt administracyjnych do organu II instancji, PPIS w Tczewie pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. wezwał zobowiązaną do uzupełnienia braków podania poprzez jego podpisanie. Strona uzupełniła braki formalne pisma w dniu 10 lipca 2025 r., podnosząc następujące zarzuty: 1) nieistnienie obowiązku tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.; 2) błąd co do zobowiązanego tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.; 3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., 4) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.; 5) brak wymagalności obowiązku tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt dalszego uchylania się A. K. (notatka służbowa z dnia 11 lipca 2025 r.) od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie postanowieniem z dnia 17 lipca 2025 r. nr EPSZ.9012.16.3.7.8.2024-25.AN, nie uwzględnił wniesionych zarzutów zobowiązanej i oddalił je w całości. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na regulacje ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.z.z.z.ch.z." oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", precyzującego rodzaje szczepień i etapy życia dziecka, w jakich są one realizowane. Organ zaznaczył, że zgodnie z obowiązującym ww. rozporządzeniem u małoletniej N. K. ur. 20 czerwca 2008 r. dla wymaganych szczepień ochronnych obowiązek ich wykonania winien być przeprowadzony w niżej podanym wieku dziecka: - szczepienie przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi: • II dawka szczepienia przypominającego - od ukończenia 13 r.ż. do ukończenia 14 r.ż.; - szczepienie przeciw odrze, śwince, różyczce: • dawka szczepienia przypominającego - od ukończenia 5 r.ż. do ukończenia 6 r.ż. Powyższe dane wynikają z raportu opracowanego na podstawie art. 17 ust. 9b i 9c u.z.z.z.ch.z. przekazanego do organu przez N. w T. Organ I instancji wskazał, że mając na uwadze powyższe przepisy bezpodstawne jest twierdzenie strony o wygaśnięciu obowiązku z uwagi na ukończony 16 rok życia przez dziecko. PPIS w Tczewie zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania nie dostarczono do urzędu ani przez zobowiązaną ani z punktu szczepień zaświadczenia o odroczeniu obowiązkowych szczepień. Ponadto organ wskazał, że w treści zarzutów brak jest informacji, iż dziecko uzyskało odroczenie z uwagi na stan zdrowia w trybie przewidzianym w art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z. (tj. w wyniku konsultacji specjalistycznej otrzymałby zaświadczenie o konieczności odroczenia szczepień ochronnych). Organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt V KK 306/15, w którym Sąd ten stwierdził, że "obowiązek rodziców poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem prawnym, od którego uwolnić mogą jedynie konkretne przeciwwskazania lekarskie do szczepienia". Wobec braku przedłożenia przez rodziców dokumentacji medycznej wskazującej ww. przeciwwskazania obowiązek ten nie został wykonany, ani nie wygasł. Następnie organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.z.z.z.ch.z., w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Zatem rodzice, którym przysługuje władza rodzicielska, są odpowiedzialni za wypełnienie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu przez ich dziecko. To oni bowiem sprawują prawną pieczę nad małoletnim dzieckiem. Jednakże skoro każde z rodziców może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka, to postępowanie zmierzające do przymusowego wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniu ochronnemu może być prowadzone przeciwko każdemu z rodziców z osobna. W odpowiedzi na zarzut braku doręczenia zobowiązanej upomnienia organ inspekcji sanitarnej wskazał, że upomnienie z dnia 20 czerwca 2024 r. zostało skutecznie doręczone w dniu 25 czerwca 2024 r. W treści upomnienia PPIS w Tczewie wskazał podstawę prawną wystosowanego pisma wraz z pouczeniem w przypadku dalszego uchylania się od ciążącego obowiązku. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 416 ze zm.) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego m.in. poprzez prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób. Zgodnie z art. 5 pkt 3 i 4 cyt. ustawy do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych, należy ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie jak również wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w wypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. W takim więc znaczeniu właściwy Inspektor Sanitarny, jako organ, jest wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a., to jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W związku z tym, że zgodnie z art. 20 ww. ustawy organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest wojewoda, zatem PPIS w Tczewie wystąpił do tego organu w trybie art. 26 § 1 ww. ustawy o wszczęcie egzekucji. Organ zgodnie z cyt. artykułem, załączył także sporządzony przez siebie tytuł wykonawczy. Obligatoryjną bowiem podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest wystawienie przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Wystawienie tytułu wykonawczego przez wierzyciela stanowi jednocześnie czynność poprzedzającą wszczęcie egzekucji administracyjnej. Końcowo Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie wskazał, że w odniesieniu do pisma strony z dnia 14 maja 2024 r. organ udzielił odpowiedzi wraz z wyjaśnieniem w dniu 29 maja 2024 r. Na powyższe postanowienie A. K. wniosła zażalenie do Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zarzucając w nim: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu istnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym i w tym zakresie nierozpoznanie istoty sprawy, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż doszło do doręczenia skarżącej prawidłowego upomnienia, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nie doszło do wygaśnięcia obowiązku, 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że obowiązek jest wymagalny, 5. brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów sformułowanych w piśmie "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym", 6. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niedążenie organu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz przekroczenie zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez dowolne dokonanie ustaleń faktycznych wskazanych powyżej. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela i przyjmuje za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji i w całości podziela ocenę prawną tych ustaleń. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w punkcie 1 i 3 organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż - będąc osobą zobowiązaną - skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zaszczepienia dziecka. Obowiązek ten wynika wprost z przepisów prawa. Art. 68 ust. 4 Konstytucji RP który przewiduje, że władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, co wymaga m.in. wprowadzenia regulacji ustawowej. Z uwagi na to, że konstytucyjną zasadą jest nakładanie na obywateli obowiązków poprzez ustawy, a nie normy niższego rzędu, obowiązek poddania się szczepieniom został wyrażony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 17 u.z.z.z.ch.z. Jednocześnie art. 17 ust. 10 pkt 1 i 4 ww. ustawy nakłada na ministra właściwego do spraw zdrowia obowiązek określenia, w drodze rozporządzenia wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby, a także sposób przeprowadzania szczepień ochronnych. W związku z powyższym zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 rozporządzenia, obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw błonicy, krztuścowi, tężcowi, odrze, śwince i różyczce podlegają dzieci i młodzież od ukończenia 6 tygodnia życia do ukończenia 19 roku życia. Art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. stanowi, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Tak więc obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu, poprzedzony lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, wynika wprost z przepisów prawa. Poprzedzające szczepienie ochronne lekarskie badanie podmiotowe i przedmiotowe, na podstawie którego lekarz kwalifikuje dziecko do szczepienia lub stwierdza przeciwskazania do szczepienia, nie jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Niewątpliwie do obowiązków lekarza należy ocena bezpieczeństwa przeprowadzenia szczepienia z punktu widzenia indywidualnego pacjenta. Żaden przepis ustawy nie nakłada na lekarza obowiązku przeprowadzania testów np. w kierunku ewentualnych alergii na substancje znajdujące się w szczepionkach. Inaczej będzie jednak w sytuacji, gdy przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny poinformuje lekarza, że dziecko faktycznie jest uczulone na konkretne składniki - wówczas do lekarza posiadającego takie szczególne informacje będzie należało upewnienie się, czy w skład szczepionki tenże składnik nie wchodzi, i wówczas również lekarz decyduje czy dziecko może być zaszczepione, czy ewentualnie odroczyć szczepienie. Realizacja obowiązkowych szczepień ochronnych i kwalifikacja do ich podania u dziecka leży w gestii lekarza, który decyduje o tym po przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego. Nie jest to decyzja rodzica, który ze względu na swoje przekonania sprzeciwia się wykonaniu szczepień w okresach uzasadnionych medycznie i epidemiologicznie. Nadzór nad realizacją tego obowiązku sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej okres przeciwskazania do wykonania szczepienia. Strona na żadnym etapie postępowania nie przedstawiała zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych i odraczającego wykonanie obowiązku szczepień ochronnych dziecka, zgodnego ze wzorem zaświadczenia określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wyłącznie zaświadczenie zgodne z ww. wzorem, stwierdzające przeciwwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego może być podstawą do odroczenia wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji wystawiając tytuł wykonawczy wskazał, co jest przedmiotem egzekucji - obowiązek poddania dziecka szczepieniom przeciwko określonym chorobom, wskazując jednocześnie, które dawki szczepień mają zostać uzupełnione. Wbrew twierdzeniom strony organ I instancji nie wskazał preparatów szczepionkowych którymi winno być zaszczepione dziecko. W części "B5 Treść obowiązku" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie określił obowiązek, jaki powinna wykonać strona, wskazał termin i rodzaj chorób, przeciw którym należy uzupełnić szczepienia u dziecka. W odniesieniu do zarzutu wskazanego w punkcie 2 zażalenia, organ II instancji podniósł, że w przesłanym do strony upomnieniu z dnia 20 czerwca 2024 r., organ I instancji prawidłowo wskazał matkę jako osobę zobowiązaną do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka. Ponadto organ wskazał w upomnieniu gabinet szczepień N. ul. [...] T., do którego strona zaoptowała małoletnią N. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne są zobowiązane do zwalczania chorób epidemicznych. Jednym z elementów realizacji tego zadania są szczepienia ochronne. Art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z.ch.z. wskazuje, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są zobowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym. W myśl ust. 2 cyt. artykułu odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 roku o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581), zatem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie prawidłowo przesłał upomnienie do matki małoletniej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w punkcie 4, 5 i 6 organ odwoławczy stwierdził, że są one niezasadne, wskazując, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W treści uzasadnienia postanowienia z dnia 17 lipca 2024 r. odniósł się do poszczególnych zarzutów zgłoszonych przez stronę, wskazując przepisy prawa oraz dokumentację na poparcie swojego stanowiska. Jednocześnie PPWIS wyjaśnił, że brak wymagalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zachodzi jedynie wtedy, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego, trwałe lub czasowe przyczyny, przez które nie ma możliwości wykonania nałożonego obowiązku. W ocenie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego za chybione należy uznać zarzut naruszenia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ I instancji podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, a swoje postanowienie oparł na zebranym w postępowaniu materiale dowodowym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie wszechstronnie rozważył cały zebrany materiał, dochodząc do jednoznacznego wniosku, że strona uchyla się od wykonania wynikającego z mocy prawa obowiązku zaszczepienia dziecka. Organ zebrał zatem w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i wyciągnął z niego prawidłowe wnioski ustalając stan faktyczny sprawy. Jednocześnie Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że przywołane przez stronę wygaśnięcie obowiązku w przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, zobowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae są dzieci od ukończenia 6 tygodnia życia do ukończenia 5 roku życia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie nie wskazał w tytule wykonawczym obowiązku wykonania szczepień ochronnych małoletniej przeciwko żadnej z ww. chorób. W tytule wykonawczym nr [...] wierzyciel obowiązku wskazał na obowiązek wykonania szczepień ochronnych przeciwko; błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz odrze, śwince i różyczce. Zgodnie z § 3 ust 1 pkt 2, 5 ww. rozporządzenia obowiązkowym szczepieniom przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek podlegają:- dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi,- dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), różyczce. W ocenie organu II instancji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie wszczął postępowanie egzekucyjne prawidłowo oraz z należytą starannością zebrał informacje mające istotne znaczenie w sprawie, tj. w sposób kompleksowy rozpoznał materię zarzutów i odniósł się do niej merytorycznie w drodze postanowienia z dnia 17 lipca 2025 r. W związku z powyższym Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał zarzuty przedstawione przez stronę w zażaleniu za bezzasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, A. K. wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy tj.: a. naruszenie art. 33 § 2 oraz art. 34 § 2 pkt 2 ppkt a u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie z dnia 10 stycznia 2024 r., pomimo istnienia przesłanek do jego uchylenia i uznania zarzutu w całości, takich jak: nieistnienie obowiązku, nieprawidłowe określenie obowiązku w tytule wykonawczym, brak prawidłowego doręczenia upomnienia, wygaśnięcie obowiązku; b. naruszenie art. 107 § 3 w zw. art. 126 k.p.a w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak prawidłowego odniesienia się do wszystkich zarzutów sformułowanych w zażaleniu oraz treści zarzutu w sprawie egzekucyjnej w administracji; c. art. 9 k.p.a poprzez nieprawidłowe pouczenie w treści Tytułu Wykonawczego co do podstaw zarzutu w sprawie egzekucyjnej w administracji d. naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez braku dążenie organu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez dowolne dokonanie ustaleń faktycznych skutkujących błędnymi ustaleniami. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdził, że nie narusza ono przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 września 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 17 lipca 2025 r. w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazać zatem należy, że egzekucję obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Katalog zarzutów ma charakter zamknięty i zawarty został w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. (zob. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 728/20). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Przepis art. art. 33 § 4 u.p.e.a. stanowi, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. W niniejszej sprawie, strona skarżąca wniosła zarzuty związane z prowadzeniem przez Wojewodę Pomorskiego postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym nr [...] wystawionym w dniu 9 lipca 2024 r., a dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym - poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Strona skarżąca podniosła zarzuty: 1) nieistnienie obowiązku tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.; 2) błąd co do zobowiązanego tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.; 3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., 4) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.; 5) brak wymagalności obowiązku tj. zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. W realiach niniejszej sprawy, rozpatrując tak postawione zarzuty skarżącej wskazać należy, że obowiązek poddania małoletniej N. K. szczepieniu ochronnemu wynika wprost z przepisów prawa. Wyjaśnić bowiem należy, że profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest, zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, obowiązkiem władz publicznych. W celu realizacji zadań profilaktycznych w art. 5 u.z.z.z.ch.z. wprowadzono powszechne obowiązki w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z.ch.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.z.ch.z., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.z.z.z.ch.z.). Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zamieszczone w rozdziale 4 "Szczepienia ochronne". Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. W myśl art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch.z. minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2). Wskazać należy, że na dzień doręczenia upomnienia z dnia 20 czerwca 2024 r. i wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 9 lipca 2024 r., na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywało jako akt powszechnie obowiązujący, podjęte w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydane na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch.z., które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. Rozporządzenie to określa schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie budzi zatem wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynika z regulacji ustawowej, tj. wskazanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.z.ch.z. i jednocześnie stanowiących podstawę prawną wydanego Tytułu Wykonawczego nr [...] z dnia 9 lipca 2024 r. Wskazać także należy, że przedmiotowy Tytuł wykonawczy został wystawiony według stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 431) i jest kompletny. Powołane rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne. W wystawionym tytule wykonawczym wskazano na brakujące szczepienia ochronne: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz odrze, śwince i różyczce i zakreślono termin uzupełnienia brakujących szczepień na 4 tygodnie. Szczepienia te zostały wykazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r., a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia. Natomiast w § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie z powołanym przepisem, następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek: 1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy, 2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, 3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, 4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), 5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, 6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy, 7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego wszystkie wymienione w tytule szczepienia były w stosunku do dziecka skarżącej obowiązkowe i wymagalne. Także podniesiony przez skarżącą zarzut wygaśnięcia obowiązku z uwagi na ukończenie przez małoletnią 16 lat nie znajduje uzasadnienia. Należy również wyjaśnić, że wymagalność wiąże się z początkiem przedziału wiekowego umożliwiającego zaszczepienie a nie z jego końcem. W kwestii wykonania badania kwalifikacyjnego i wykluczenia przeciwskazań do szczepienia wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z,ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.ch.z.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.ch.z.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z.). Z treści art. 17 ust. 3 i 4 u.z.z.z.ch.z. wynika, że w każdym przypadku lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Podkreślić należy, że treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z., jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. To w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Natomiast niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3322/17 i II OSK 43/18, z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 459/19). Strona musi zatem stawić się na szczepienie i w czasie badania, na podstawie wiedzy medycznej rozstrzygana jest przez lekarza kwestia ewentualnych przeciwwskazań do szczepień. Organ kwestii tej nie może oceniać z uwagi na brak kompetencji w tym zakresie. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania istnienia, wygaśnięcia czy też wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w powyższym zakresie, a także stanowiska wierzyciela wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie ulega wątpliwości, że obowiązek strony skarżącej poddania małoletniej szczepieniom ochronnym istnieje i jest wymagalny. Obowiązek ten nie został wykonany do dnia wniesienia skargi, co wynika z treści skargi i akt sprawy. Zarzuty skargi we wskazanym wyżej zakresie, są bezzasadne. Niewykonanie obowiązku stanowi natomiast podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowania środka egzekucyjnego. Prawidłowo PPWIS nie podzielił też zarzutu, wskazującego na niespełnienie wymogów określonych z art. 33 § 2 pkt. 4 u.p.e.a. tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 w zw. z art. 15 § 3 e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu (Dz. U. z 2020 r. poz. 2194). Jak wynika z załączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, wskazane upomnienie zostało doręczone w dniu 25 czerwca 2024 r. natomiast tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony w dniu 9 lipca 2024 r., zatem wbrew twierdzeniu skarżącej nie został on wystawiony przedwcześnie. Jak już wyżej zostało wskazane, słusznie również organy uznały za nieuzasadniony zarzut skarżącej dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wtedy, gdy egzekucja jest kierowana do podmiotu nie będącego adresatem egzekwowanego obowiązku. W niniejszej zaś sprawie egzekucja została skierowana wobec skarżącej jako matki małoletniej N. K., która jest osobą sprawującą prawną pieczę nad córką, a zatem osobą odpowiedzialną za realizację obowiązkowych szczepień ochronnych dziecka, stosownie do art. 5 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że nie przysługuje jej władza rodzicielska nad małoletnią córką. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wcześniej wskazany został jej mąż jako adresat obowiązku nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa gdyż zgodnie z treścią art. 93 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.r.o.", władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom. Stosownie do art. 97 k.r.o. jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania (§ 1); jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, zaś w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy (§ 2). Z istoty władzy rodzicielskiej (art. 93 § 1 i art. 97 § 2 k.r.o.) wynika zasada jej wspólnego, dwuosobowego wykonywania przez równouprawnionych rodziców. Mają oni obowiązek i kompetencje do wspólnego rozstrzygania o wszystkich istotnych sprawach dziecka, w tym niewątpliwie także co do obowiązkowego szczepienia własnych dzieci. W tym zakresie decyzja rodziców, jako istotna dla dziecka, powinna być wspólna. Odpowiedzialność za podjęcie decyzji w tym względzie ciąży na obojgu rodzicach, a zatem postępowanie wywołane taką wspólną decyzją musi się toczyć w stosunku do obojga rodziców. Reasumując, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji słusznie uznały, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl.