III SA/Gd 586/09

Dnia 3 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia dotyczącego pracy w gospodarstwie rolnym oddala skargę. Wnioskiem z dnia 26 maja 2009 r. M. K. zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym M. i Z.K. w okresie 01.09.1998 – 24.11.2005 na podstawie zeznań świadków złożonych w dniu 11 maja 2009 r. Wójt Gminy postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. wydanym na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w Urzędzie Gminy T. prowadzony jest wyłącznie rejestr podatników, płatników i dłużników podatku rolnego. Organ nie prowadzi zaś innego zbioru danych umożliwiających potwierdzenie faktu pracy w gospodarstwie rolnym. Z kolei w świetle art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy w wypadku gdy urząd gminy nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie stosownego zaświadczenia okresy pracy mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest prowadzone gospodarstwo rolne. Zeznania te - przy braku odpowiedniej dokumentacji - nie mogą zaś stanowić samoistnej podstawy do wydania zaświadczenia. W następstwie zażalenia wniesionego przez M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 2 listopada 2009 r. wydanym w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, 217, 218 i 219 k.p.a. oraz art. 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazano za organem I instancji, że przepisy w/w ustawy z 20 lipca 1990 r. nie dopuszczają możliwości wydania stosownego zaświadczenia w oparciu o zeznania świadków. W prowadzonym postępowaniu organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wykazał zaś, że w swoich zbiorach nie ma dokumentacji potrzebnej do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W tym stanie podjęte rozstrzygnięcie należało uznać za zgodne z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. zakwestionowała postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazując (w oparciu o stosowny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu eliminujący analogiczne rozstrzygnięcia z obrotu prawnego), że organ winien wydać stosowne zaświadczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Nadto organ podniósł, że odmowa wydania zaświadczenia nie zamyka skarżącej drogi do ponownego wnioskowania o wydanie zaświadczenia, w sytuacji gdy wskazane zostaną ewidencje i dane znajdujące się w posiadaniu organu I instancji, a potwierdzające okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy jak i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu stan normatywny Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy na przepis art. 217 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym organ administracyjny wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Osoba ubiegająca się o zaświadczenie wskazać musi przepis prawa na podstawie, którego może uzyskać prawo bądź być zwolniona z obowiązku, czyli innymi słowy wykazać swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów – jak w przedmiotowej sprawie – okresu jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Wskazany przez skarżącą przepis art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U nr 54 poz. 310 ze zm.) stanowi w ust. 1, iż na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić [...] okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Jeżeli organ, o którym mowa w ust.1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie /ust.2/. Z kolei w myśl ust.3 w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. Dokumentami potwierdzającymi okresy pracy w gospodarstwie rolnym mogą być księgi podatkowe, rejestry gruntów, ewidencje lub inne zbiory danych znajdujące się w posiadaniu urzędu. Wynikać z nich musi fakt o potwierdzenie, którego wnosi osoba zainteresowana, a zatem w omawianym przypadku praca we wskazanym okresie w gospodarstwie rolnym jej rodziców. Skoro jak wynika z akt sprawy, właściwy urząd, w swoich zasobach nie ma zgromadzonych danych, niezbędnych do wydania zaświadczenia o jakie ubiega się skarżąca, a odmowa wydania zaświadczenia o treści określonej wnioskiem w formie postanowienia, czyni zadość przepisowi prawa tj. art. 3 ust. 2 o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, tym samym postanowienia organów obu instancji mają walor legalności. Sąd zwraca uwagę, wbrew stanowisku skarżącej, iż ustawa nie dopuszcza jako dowodu zaświadczenia urzędu gminy wystawionego na podstawie zeznań świadków, gdyż art. 3 ustawy wymaga wystawienia zaświadczenia potwierdzającego okresy pracy w gospodarstwie rolnym osoby zainteresowanej w oparciu o dokumenty będące w dyspozycji urzędu. Odnośnie dołączonego do skargi wyroku WSA w Opolu z dnia 9 września 2009 roku w sprawie o sygn. II SA/Op 210/09, którym zdaniem skarżącej, Sąd ten orzekł w identycznej sprawie na korzyść wnioskującej, stwierdzić trzeba, że niezależnie od tego, iż wyrok ten wiąże jedynie w danej sprawie, to wbrew stanowisku skarżącej, zapadł on w odmiennym stanie faktycznym niż ustalony w omawianej sprawie. Otóż jak wynika z uzasadnienia wyroku opolskiego organy dysponowały dokumentami, z których w ocenie Sądu rozpoznającego tę sprawę, wynikał fakt pracy w gospodarstwie rolnym osoby składającej wniosek o wydanie zaświadczenia a mimo tego organy odmówiły wydania żądanego zaświadczenia wobec " niemożności stwierdzenia faktu osobistej pracy lub osobistego prowadzenia tego gospodarstwa". Tymczasem w niniejszej sprawie, czego skarżąca nie kwestionuje, organ nie dysponuje żadną dokumentacją, umożliwiającą potwierdzenie faktów zaświadczeniem, o treści wskazanej we wniosku. W okolicznościach sprawy powoływanie się na zasadę jednolitości orzecznictwa, z przyczyn wyżej opisanych, nie jest trafne. W tej sytuacji skarżąca ma możliwość skorzystania z dobrodziejstwa regulacji zawartej w ust. 3 art. 3 ustawy ale skutkiem takiego postępowania nie będzie wydanie zaświadczenia o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.