III SA/Gd 604/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: WSA Felicja Kajut (spr.) WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. T. na decyzję Wojewody z dnia 29 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. III SA/Gd 604/04 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 18 września 2003r. nr [...] Starosta orzekł o odmowie uznania B. T. za osobę bezrobotną z dniem 10 września 2003r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że B. T. podjął pozarolniczą działalność, co uniemożliwia uznanie go za osobę bezrobotną. Organ zrejestrował natomiast B. T. jako osobę poszukującą pracy. B. Tu. złożył od powyższej decyzji odwołanie zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 107 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak również, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych oraz nie rozpatrzył wszystkich dowodów w sprawie prowadząc tym samym do ustalenia, że jako wspólnik spółki jawnej, której upadłość ogłoszono, nie przysługuje mu status osoby bezrobotnej, a jedynie poszukującej pracy. Zdaniem strony zaskarżona decyzja jest wadliwa i to w takim stopniu, że powinna być stwierdzona jej nieważność. W pierwszej kolejności skarżący stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a., co powoduje, że skarżący nie wie z jakich przyczyn odmówiono uznania go za osobę bezrobotną. Uzasadnienie decyzji jest ogólnikowe i wewnętrznie sprzeczne. Wynika z niego, że w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o uznanie skarżącego za osobę bezrobotną podjął on działalność gospodarczą. Skarżący tymczasem nie podjął żadnej działalności, być może zatem organ miał na myśli fakt podjęcia działalności kilkanaście lat temu. Tak było, jednak postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 16 lipca 2003r. ogłoszono upadłość "A" T. i G. Spółka Jawna w S.. Z chwilą ogłoszenia upadłości spółki zarząd objął syndyk i rozpoczął likwidację masy upadłościowej. Członkowie zarządu spółki będący jednocześnie wspólnikami zaprzestali uzyskiwania dochodów w spółce i z tą chwilą nastąpiło faktyczne ustanie prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący przypuszcza, że postępowanie upadłościowe będzie trwało kilka lat, bowiem w skład masy upadłościowej wchodzi nieruchomość. W okresie postępowania upadłościowego członkowie zarządu jak i wspólnicy nie otrzymują żadnego wynagrodzenia w spółce, nie mają też prawa dokonywać jakichkolwiek czynności w imieniu spółki, co powoduje, że należy uznać, iż zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej nastąpiło w dniu ogłoszenia upadłości spółki ewentualnie uprawomocnienia się postanowienia w tym przedmiocie. Błędnie zastosowano podstawę prawną decyzji tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w formie rejestracji ( zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej), tylko spółka jawna podlegała wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Jako wspólnik i członek zarządu spółki skarżący był objęty ubezpieczeniem społecznym do końca miesiąca, w którym ogłoszono upadłość. Decyzją z dnia 5 listopada 2003r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ dokonał interpretacji mających znaczenie w sprawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101, poz.1178 ze zm.) oraz Kodeksu spółek handlowych i ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym ( DZ. U. Nr 121, poz. 777 ze zm.). Następnie stwierdził, że karty rejestracyjnej wynika, że B. T. w dniu 10 września 2003r. oświadczył i poświadczył własnym podpisem na karcie rejestracyjnej poszukującego pracy, że jest współwłaścicielem firmy "B" T. i G. Spółka Jawna w S. zarejestrowanej w KRS. Pojecie prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje podmioty zarejestrowane w ewidencji działalności gospodarczej, jak i wpisane w KRS. Rozstrzygające znaczenie dla przyznania statusu bezrobotnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ma fakt podjęcia działalności gospodarczej. Uzyskanie wpisu do KRS stwarza domniemanie, że podmiot tam wpisany faktycznie prowadzi działalności gospodarcza od daty wskazanej we wpisie do daty jego wykreślenia. Zdaniem organu nie ma tutaj znaczenia fakt, że spółka nie przynosi zysków, nadto ogłoszenie jej upadłości nie powoduje, że spółka jako podmiot prawny przestaje istnieć w obrocie prawnym. Ogłoszenie upadłości i toczące się postępowanie upadłościowe firmy B. T. nie jest tożsame z likwidacją działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynika, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy B. T. nie mógł być uznany za osobę bezrobotną z powodu nie spełnienia przez niego warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wymaganych do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Odnosząc się pozostałych zarzutów odwołania organ stwierdził, że zasadnie strona zarzuciła naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 39 k.p.a., regulującego sposób doręczania przez organ pism. Nadto organ wskazał jakie były przyczyny powołania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 6 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. i że jest to prawidłowe. Za zasadny uznano zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 107 § 3 k.p.a., przyznając, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom sformułowanym w tym przepisie. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że naruszenia prawa jakie miały miejsce w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji i jej późniejszym doręczeniem nie były na tyle istotne, żeby skutkowały jej uchyleniem bądź zmianą w sytuacji, gdy merytorycznie jest ona prawidłowa. B. T. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 24 maja 2004r. sygn. akt 3 II SA/Gd 1746/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Wojewoda rozpatrując ponownie odwołanie B. T. do decyzji Starosty o z dnia 18 września 2003r. nr [...] decyzją z dnia 29 września 2004r. nr [...] orzekł o utrzymani zaskarżonej decyzji w mocy. W obszernym uzasadnieniu Wojewoda po raz kolejny dokonał interpretacji przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101, poz.1178 ze zm.) oraz Kodeksu spółek handlowych i ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym ( DZ. U. Nr 121, poz. 777 ze zm.). Następnie stwierdził, że z karty rejestracyjnej wynika, że B. T. w dniu 10 września 2003r. oświadczył i poświadczył własnym podpisem na karcie rejestracyjnej poszukującego pracy, że jest współwłaścicielem firmy "C" T. i G. Spółka Jawna w S.zarejestrowanej w KRS. Dalej organ podniósł, że pojęcie prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje podmioty zarejestrowane w ewidencji działalności gospodarczej, jak i wpisane w KRS. Rozstrzygające znaczenie dla przyznania statusu bezrobotnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ma fakt podjęcia działalności gospodarczej. Uzyskanie wpisu do KRS stwarza domniemanie, że podmiot tam wpisany faktycznie prowadzi działalności gospodarczą od daty wskazanej we wpisie do daty jego wykreślenia. Zdaniem organu nie ma tutaj znaczenia fakt, że spółka nie przynosi zysków, nadto ogłoszenie jej upadłości nie powoduje, że spółka jako podmiot prawny przestaje istnieć w obrocie prawnym. Ogłoszenie upadłości i toczące się postępowanie upadłościowe firmy B. T. nie jest tożsame z likwidacją działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynika, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy B. T. nie mógł być uznany za osobę bezrobotną z powodu nie spełnienia przez niego warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wymaganych do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Nadto, zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym od dnia rozpoczęcia działalności do dnia jej zaprzestania. Zaprzestać ją zaś można tylko poprzez wyrejestrowanie. Jak stanowi art. 8 ust. 6 pkt 4 cytowanej ustawy za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się m.in. wspólników spółki jawnej. Organ wskazał, że z zaświadczenia wystawionego w dniu 3 września 2003r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wynika wprost, że B. T. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od dnia 1 maja 1991r. do 15 lipca 2003r. W dniu rejestracji w urzędzie pracy nie podlegał on więc obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu posiadania statusu wspólnika spółki jawnej, z akt nie wynika również, aby podlegał on do dnia rejestracji obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z innego tytułu. Zdaniem Wojewody mimo powyższego, z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w dniu rejestracji tj. 10 września 2003r. B. T. był współwłaścicielem spółki jawnej będąc jednocześnie członkiem jej zarządu nie może być zatem uznany za osobę bezrobotną. W skardze na powyższą decyzję B. T. zarzuca jej naruszenie: - art.6, 7, 8, 9 oraz art. 77, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, - art. 8 ust. 6 pkt 1 w związku z pkt. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, - art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej poprzez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W związku z czym skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący powołując się w uzasadnieniu skargi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazał, że w przepisie tym istnieją dwie alternatywne przesłanki uznania za osobę bezrobotną tj. niepodjęcie pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazania od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podleganie - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ przyznał, że w dniu rejestracji skarżący nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. – czyli spełniał drugą przesłankę (bezsporne). Dla stwierdzenia czy skarżący może być uznany za osobę bezrobotną ma zatem znaczenie ustalenie czy spełnia on drugą przesłankę. Odnosząc się do treści przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ustawy o zapobieganiu i przeciwdziałaniu bezrobociu skarżący wskazuje, że jako wspólnik spółki jawnej może być uznany za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie, w jakim prowadzi je przedsiębiorstwo spółki jawnej. Logicznym jest bowiem, że wspólnik nie może prowadzić działalności gospodarczej, gdy nie prowadzi jej spółka. Zdaniem skarżącego fundamentalną kwestią w sprawie jest ustalenie co jest działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę. Skarżący odwołał się zatem do treści art. 2 ust. 1 ustawy Prawo o działalności gospodarczej z którego wynika, że jednym z niezbędnych elementów definicji działalności gospodarczej jest jej faktyczne wykonywanie w sposób ciągły. Tak więc zawieszenie faktycznego wykonywania z jakichkolwiek względów działalności gospodarczej powoduje automatycznie utratę przez dany podmiot statusu przedsiębiorcy. Korespondują z tym przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wyraźnie stanowiące o niepodjęciu pozarolniczej działalności w określonym przedziale czasu pomiędzy zarejestrowaniem, a wyrejestrowaniem z KRS. W podsumowaniu skarżący stwierdził, że w dniu 10 września 2003r. przedmiotowa spółka nie prowadziła już faktycznie działalności gospodarczej, powołał się przy tym m.in. na oświadczenie syndyka masy upadłościowej spółki stwierdzające, że z dniem 16 lipca 2003r. spółka zaprzestała całkowicie faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym, zdaniem skarżącego spełniał on przesłanki do zarejestrowania go jako osoby bezrobotnej. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując Argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) zalicza do przesłanek, od których uzależnione jest uznanie danej osoby za bezrobotnego, by nie podjęła ona pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlegała - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. Skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił uwagę w uchwale z dnia 16 grudnia 1996r., sygn. akt OPS 5/96, publ. ONSA 2/1997 poz. 47, że wykazanie przez osobę, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, iż nie podjęła działalności gospodarczej, jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji. Osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, musi wykazać nie tylko to, że nie podjęła działalności gospodarczej, ale także to, że działalności tej nie podjęła do dnia jej wyrejestrowania, co oznacza, iż wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji. Powyższy pogląd należy w pełni podzielić również i w okolicznościach niniejszej sprawy. Fakt prowadzenia postępowania upadłościowego w stosunku do Spółki Jawnej "C" T. i G., której wspólnikiem jest skarżący jest bezsporny. Sam fakt ogłoszenia upadłości nie spowodował wszakże wykreślenia tego podmiotu gospodarczego z Krajowego Rejestru Sądowego. W innym wyroku z dnia 26 lutego 1996r., sygn. akt SA/Lu 375/95, LEX 26763 Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że: "wydanie postanowienia o upadłości (...) nie oznacza zakończenia działalności prowadzonej przez podmiot gospodarczej, w stosunku do którego ogłoszono upadłość." Z kolei A. Kidyba stwierdza, że "ogłoszenie upadłości spółki nie może być rozumiane jako końcowy moment jej funkcjonowania związany z wykreśleniem z rejestru. Termin ten należy rozumieć jako przyczynę wszczęcia postępowania upadłościowego." (A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Zakamycze 2005.). Wynika to również w sposób bezsporny z treści art. 85 § 1 Kodeksu spółek handlowych, który stanowi, że w przypadku ogłoszenia upadłości spółki jej rozwiązanie następuje po ukończeniu postępowania upadłościowego; wniosek o wykreślenie spółki z rejestru składa syndyk. Z kolei z treści § 2 cyt. wyżej przepisu wynika, że toczące się postępowanie upadłościowe nie musi się zakończyć likwidacją spółki. Wprawdzie w związku z utratą przez upadłego możliwości zarządzania swym majątkiem prawo złożenia wniosku o wykreślenie przysługiwać może wyłącznie syndykowi to jednak nie wpływa to na ocenę, iż zachodzi wymieniona w omawianym wyżej przepisie negatywna przesłanka uniemożliwiająca uznanie skarżącego za bezrobotnego. Tym samym Sąd nie podzielił przedstawionego w skardze przez skarżącego stanowiska, że skoro spółka zaprzestała całkowicie faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, spełniał on przesłanki do zarejestrowania go jako osoby bezrobotnej. Nie znajduje tutaj również potwierdzenia zarzut naruszenia art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej, bowiem organ odwoływał się do przepisów tej ustawy jedynie w celu przedstawienia obowiązującej w prawie definicji legalnej działalności gospodarczej, przedsiębiorcy i warunków podjęcia przez nich działalności gospodarczej. Należy przy tym zauważyć, że organ nie zwrócił uwagi na fakt, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała już ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) i na przepisy tej ustawy winien był się organ w swoim uzasadnieniu powołać w miejsce cytowanej wyżej ustawy Prawo działalności gospodarczej. Fakt ten nie ma jednak znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej reguluje w/w kwestie w taki sam sposób, jak ustawa Prawo działalności gospodarczej. Odnosząc się z kolei do drugiej z wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przesłanek uznania za osobę bezrobotną tj. że osoba ubiegająca się o przyznanie statusu bezrobotnej nie może podlegać obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego, to zdaniem Sądu stanowisko skarżącego w tej kwestii jest błędne. Art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się m.in. wspólników spółki jawnej. Z kolei, zgodnie z art. 13 pkt 4 powołanej ustawy osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym od dnia rozpoczęcia działalności do dnia jej zaprzestania. Jak wskazano wyżej w przypadku spółki jawnej o zaprzestaniu działalności można mówić dopiero po jej wyrejestrowaniu z KRS. W tym miejscu Sąd pragnie zauważyć, że organ drugiej instancji w sposób wadliwy zinterpretował treść zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 3 września 2003r. uznając, że wynika z niego wprost, że B. T. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od dnia 1 maja 1991r. do 15 lipca 2003r. Organ stwierdził nadto, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy nie podlegał on obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu posiadania statusu wspólnika spółki jawnej, z akt nie wynika również, aby podlegał on do dnia rejestracji obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z innego tytułu. Z treści tego zaświadczenia wynika, że B. T. został objęty ubezpieczeniem z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie użyto w nim natomiast, tak jak to stwierdził organ drugiej instancji, sformułowania, że podlegał on obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Jak wynika z treści cytowanych wyżej przepisów, pomimo, że sąd ogłosił upadłość spółki jej wspólnicy nadal podlegali obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym. Na potwierdzenie powyższego można również przywołać treść rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 4 grudnia 1998r. w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących oraz innych dokumentów ( Dz.U. Nr 149, poz. 982 z późn. zm.), gdzie w załączniku nr 20 KODY WYKORZYSTYWANE PRZY WYPEŁNIANIU DOKUMENTÓW UBEZPIECZENIOWYCH, pkt X. Kod przyczyny wyrejestrowania płatnika – wymienia się : m.in. 115 - postanowienie sądu o ukończeniu postępowania upadłościowego i 211 - wykreślenie z rejestru. Żadne z tych zdarzeń w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2003r. sygn. akt U-34/03 Sąd Rejonowy w S. postanowił ogłosić upadłość "D" T. i G. Spółka jawna, nie doszło natomiast do wydania przez sąd postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego, ani wykreślenia spółki z rejestru. W tym stanie rzeczy również zarzut naruszenia przepisów ustawy o ubezpieczeniach społecznych nie jest zasadny. W końcu Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego wymienionych w skardze. W ocenie Sądu postępowanie organu administracji w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy; w następstwie ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowano również normy prawa materialnego. Z wyżej wymienionych przyczyn wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.