III SA/Gd 622/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2010 r. , sygn. akt III SA/Gd 525/09 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 525/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 23 marca 2010 r. W dniu 21 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga J. P. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie . Skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała brak należytej reprezentacji przez ustanowionego dla niej pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik ten, jak twierdzi skarżąca, zaniechała prowadzenia jej sprawy i wywiedzenia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Przepis art.280 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271-273 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę wznowienia wskazała brak należytej reprezentacji przez jej pełnomocnika, który został ustanowiony w ramach prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W ocenie Sądu formalnie powołana przez skarżącą podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżąca utożsamia niewłaściwe w jej ocenie postępowanie jej pełnomocnika z użytym w przywołanym przepisie sformułowaniem o nienależytej reprezentacji. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie dotyczy sposobu wykonywania obowiązków przez ustanowionego dla strony pełnomocnika. Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I GSK 155/12, publ. LEX nr 1122866, postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 110/04, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 50/10 - dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, LEX nr 341337). Tak więc brak działania ustanowionego dla skarżącej pełnomocnika nie daje podstaw do przyjęcia, że była ona nienależycie reprezentowana w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia. Należy też zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Wobec powyższego, gdyby nawet przyjąć, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., to zostałaby ona wniesiona z uchybieniem terminu. Termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania w przypadku pozbawienia możności działania lub należytej reprezentacji liczy się – zgodnie z treścią przywołanego przepisu- od dnia , w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Skarżąca natomiast była obecna na rozprawie, na której zapadł wyrok, wobec czego wie o wydanym wyroku od dnia 7 stycznia 2010r., a skargę o wznowienie postępowania wniosła ponad cztery lata po tym dniu. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.