III SA/Gd 639/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwsze instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż istnieje prawdopodobieństwo, że zostanie ona uchylona. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od ogólnej zasady określonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." zgodnie, z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt II OZ 465/12, baza Lex 1165459). Z konstrukcji przywołanego wyżej przepisu wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania określonych przesłanek, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem skarżąca wskazała jedynie na prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji nie popierając wniosku jakimikolwiek danymi odnoszącymi się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach Sąd nie mógł uwzględnić wniosku. Co istotne, przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, a jedynie zaistnienie wyżej opisanych przesłanek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 590/12, baza Lex nr 1248471). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.