III SA/Gd 645/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 22 października 2015 r. Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosku M.K., przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy w kwocie 100 zł z przeznaczeniem na zakup obuwia zimowego. Jednocześnie tą samą decyzję organ odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na zakup odzieży. W wyniku wniesionego przez M.K. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu 21 kwietnia 2016 r., wydało decyzję o sygn. akt [...], utrzymując w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. W dniu 4 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma więc obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku. Twierdzenia strony powinny bowiem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w żaden sposób nie wykazał na czym miałoby polegać – w przypadku wykonania ww. decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Nadto nie wykazano, na czym miałaby w takim wypadku polegać nieodwracalność zmian powstałych w następstwie wykonania opisanej decyzji. Nie jest zaś rzeczą Sądu, aby z urzędu ustalać jakie ewentualnie szkody lub nieodwracalne zmiany może wywołać wykonanie decyzji, w sytuacji gdy okoliczności tych nie powołuje sam zainteresowany tj. skarżący. Z uwagi jednak na charakter zaskarżonej decyzji (decyzja w części uwzględniająca wniosek o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej) Sąd uznał za zasadne wskazać, że wykonanie tego rodzaju decyzji nie może ze swej istoty rodzić niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tym samym aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296). Na mocy zaskarżonej decyzji skarżący stał się uprawnionym do otrzymania świadczenia z zakresu pomocy społecznej w określonej w decyzji kwocie, a organ administracji - zobowiązany do wypłaty skarżącemu tego świadczenia. Z tego względu wykonanie zaskarżonej decyzji nie może spowodować szkody po stronie skarżącego, ani rodzić trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ jej wykonanie polega w istocie wyłącznie na wypłaceniu przyznanej przez organ kwoty pieniędzy na rzecz wnioskodawcy z przeznaczeniem na określony cel – w tym przypadku zakup obuwia. W części zaś w jakiej zaskarżona decyzja odmawia skarżącemu przyznania świadczeń, nie podlega ona w ogóle wykonaniu. W tym zakresie wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Do wykonania nie kwalifikują się m.in. wszelkie odmowne akty administracyjne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd wskazuje, że powyższe uwagi mają zastosowanie także do decyzji, które nie uwzględniają całości żądania strony. Reasumując, zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania w części, ponieważ na jej mocy skarżącemu przyznano konkretne świadczenie pieniężne. Ponieważ jednak skarżący nie wykazał jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji, a nie wynika to w żaden sposób z charakteru zaskarżonej decyzji, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd oddalił jako niezasadny na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.