III SA/Gd 655/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 14 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca powołała się na oczywistą zasadność wniesionej skargi oraz grożącą jej niepowetowaną szkodę z uwagi na brak miejsca zameldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ciężar wykazania spełnienia przesłanek określonych we wskazanej powyżej regulacji spoczywa na wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny wskazywać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a w pewnych sytuacjach także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej strony (zob. w tej materii m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2012 r.; sygn. akt II FZ 304/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku sprowadza się jedynie do zakwestionowania zaskarżonej decyzji oraz do ogólnego powołania się na grożącą jej niepowetowaną szkodę z uwagi na brak miejsca zameldowania. Należy w związku z tym wskazać, że Sąd nie może przeprowadzać z urzędu postępowania wyjaśniającego w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Co nadto istotne, wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny. Celem decyzji o wymeldowaniu jest aktualizacja ewidencji ludności poprzez doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że decyzja o wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.