III SA/Gd 673/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu W. G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 200 (dwieście) złotych. W. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia skutków zawiadomienia nr [...] wzywającego do uiszczenia opłaty dodatkowej - w wysokości 50 zł za parkowanie w strefie płatnego parkowania w dniu 14 lipca 2012 r. o godzinie 11:34 w S. na ulicy K.. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisu § 1 i 3 ust. 1 i 2 Uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 22 maja 2009 r. oraz art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez nałożenie opłaty za parkowanie i uznanie, iż parkowanie pojazdu marki Chrysler o nr rej. [...] dokonane było na wyznaczonym, ogólnodostępnym, niestrzeżonym miejscu postojowym. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie w całości. Organ wyjaśnił, że opłata dodatkowa z tytułu nieopłaconego parkowania nr [...] została nałożona na skarżącego prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie należy ocenić zaskarżone przez skarżącego W. G. zawiadomienie nr [...] mając na uwadze treść powyższego artykułu, który zawiera katalog aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych. W istocie rzeczy rozważenia wymaga jedynie, czy zaskarżone zawiadomienie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa , o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. bowiem żadne inne przypadki wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie wchodzą w rachubę. Stanowiska skarżącego nie można podzielić. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz.115 ze zm.) zwana dalej "ustawą" w art. 13 ust 1 pkt 1 stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei art. 13 f ust. 1 ustawy stanowi, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł ( art.13 f ust. 2 ustawy). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13 f ust.3 ustawy). W myśl art. 40 d ust. 2 ustawy , opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Przepisy ustawy nie przewidują odrębnego postępowania dotyczącego wymiaru opłaty dodatkowej, a wyraźnie w tym zakresie na mocy art. 40 d ust. 2 stanowią o jej przymusowym ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. "Zawiadomienie" czy "wezwanie", sporządzane w przypadku stwierdzenia nie uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (które nie jest też upomnieniem w rozumieniu art. 15 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. Dz. U. z 2005, Nr 229, poz.1954 ze zm.) dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty i jednocześnie informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku. W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że zawiadomienie czy też wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania tego obowiązku, i w tym przypadku konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, a ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji, bowiem zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa. Poglądy takie, jak zaprezentowane powyżej wyrażane są także w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych ( por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 193/07, wyrok NSA z dnia 12.06.2007 r. sygn. akt I OSK 209/07, wyrok WSA w Szczecinie z 14.10.2009 r., sygn. akt II SA/Sz 35/09, wyrok WSA w Szczecinie z 10.09.2008 r., sygn. akt II SA/Sz 384/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Poglądu przeciwnego, zaprezentowanego w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Go 4/07 oraz w postanowieniu z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 417/08 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) - Sąd, z przyczyn wskazanych powyżej, nie podziela. Skoro zaskarżone zawiadomienie nr [...] nie należy do żadnego z aktów czy czynności ujętych w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, bowiem w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sytuacja taka ma miejsce m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.